ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και λαμπερή. Xαρά θεού. Το κασετόφωνο έπαιζε στη διαπασών τα τραγούδια ανάκατα λαϊκά με δημοτικά και η τσίκνα σού έσπαγε τη μύτη. Μόλις είχε βγει το κοκορέτσι. Οι καλεσμένοι τσιμπολογούσαν με μανία και οι συμπέθεροι γελαστοί και ορεξάτοι τους κερνούσαν κόκκινο κρασί. Είχαν πολλούς λόγους να χαίρονται. Τα παιδιά τους πριν από δυο χρόνια γνωρίστηκαν. Δεν είχαν πατήσει ακόμα τα εικοσιπέντε και παντρεύτηκαν στο άψε σβήσε. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος είπαν. Σύντομα γεννήθηκε και η κορούλα τους. Όλα ήταν βιαστικά και πρόσφατα. Αύριο θα γινόταν και το βαφτίσι της.

Οι γιαγιάδες δεν τσακώνονταν πλέον για το όνομα της μπέμπας (θα έπαιρνε και τα δύο ονόματα) και την έπαιζαν εναλλάξ στην αγκαλιά τους. Είχε πολύ όρεξη και κέφι η μικρούλα. Όλο χαρές και γελάκια ήταν και κουνούσε νευρικά την κουδουνίστρα της. Οι φίλοι και οι συγγενείς πίνανε και γλεντούσαν και κάθε τόσο φώναζαν να σας ζήσει και να την δείτε όπως επιθυμείτε μεγάλη και τρανή. Εις αύριον τα καλύτερα και τα πιο σπουδαία. Στο βαφτίσι που το γλέντι θα ήταν τρικούβερτο. Καλύτερο κι απ’ το σημερινό το πασχαλιάτικο.

Όταν βγήκε και το αρνί είχαν έρθει όλοι στο τσακίρ κέφι. Το κασετόφωνο έπαιζε τσάμικα και καλαματιανά. Οι συμπέθεροι έσερναν πρώτοι τον χορό και οι καλεσμένοι ακολουθούσαν. Ένας ξάδελφος τραβούσε βίντεο και κάποιοι άλλοι φωτογραφίες. Κάθε τόσο στον δρόμο παραέξω πετούσαν και καμιά στρακαστρούκα που περίσσεψε από χτες στην ανάσταση. Παρόλο που φέτος είχανε μείνει στην πόλη γιόρταζαν την μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης και της αγάπης σύμφωνα με όλες τις παραδόσεις και τα έθιμα του τόπου. Έστω και στριμωγμένοι στον μικρό κήπο του τριώροφου.

Το απόγευμα που άρχισε να πέφτει ο ήλιος τσούγκρισαν και τα αυγά. Ξεθεωμένοι απ’ το φαγητό το πιοτό και τον χορό χαλάρωναν στις καρέκλες τους. Ένιωθαν πλήρεις και ευτυχισμένοι. Ούτε τσακωμούς είχαν ούτε ειρωνείες και βρισίματα όπως ήξεραν από άλλα γιορτάσια όταν μαζεύονταν τα σόγια. Όμως όχι. Το δικό τους δεν ήταν τραπέζι χολής και μίσους. Τίποτα δεν είχαν να χωρίσουν μεταξύ τους. Και κάποιοι που ήταν τσακωμένοι τούτη την άγια μέρα έδιναν τόπο στην οργή και  ψευτοχαμογελούσαν. Μόνο το  αγγελούδι τους είχε από ώρα αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της μαμάς του κι έβλεπε όμορφα όνειρα. Σε λίγο οι καλεσμένοι άρχισαν να  φεύγουν. Εις αύριον τα καλύτερα και τα πιο σπουδαία ευχόντουσαν. Και του χρόνου. Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν αποχαιρετίστηκαν τελευταίοι και  οι συμπέθεροι.

Την άλλη μέρα έγινε και το βαφτίσι. Στο μαγαζί οι συμπέθεροι γελαστοί και ορεξάτοι  κερνούσαν πάλι κόκκινο κρασί τους καλεσμένους. Ο φωτογράφος αποθανάτιζε τους φίλους και τους συγγενείς χαρούμενους και ευτυχισμένους. Τελευταίες τραβήχτηκαν οι οικογενειακές φωτογραφίες των παιδιών με τον νουνό. Στη μέση κρατούσαν την κορούλα τους και χαμογελούσαν. Μόνο για μια στιγμή ο ένας συμπέθερος μιλώντας παράμερα με την αδερφή του ξέσπασε σε κλάματα μάλλον απ’ την συγκίνηση των ημερών.

Αργά το απόγευμα μετά την τούρτα οι συγγενείς και οι φίλοι άρχισαν να αραιώνουν. Να σας ζήσει ευχόντουσαν και ο παππάς  έδωσε για άλλη μια φορά την ευλογία του. Ο θεός θέλει να σας βλέπει αγαπημένους και μονιασμένους τους είπε και τους σταύρωσε τρεις φορές. Και αυτοί με σεβασμό έσκυψαν και του φίλησαν το χέρι.

Μετά από λίγες μέρες αφού πέρασαν οι γιορτές και τελείωσαν τα γλέντια κι οι χοροί τα παιδιά πήγαν στους δικηγόρους τους. Το διαζύγιο βγήκε  κοινή συναινέσει λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων είπαν χωρίς διατροφές κλάματα και άλλες τραγωδίες. Κοινή θα ήταν και η επιμέλεια της κόρης τους. Έτσι αποφάσισαν. Oι συμπέθεροι δεν βρέθηκαν ξανά στο ίδιο τραπέζι.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΙΛΙΑΝΙ

Χτυπήθηκε απ’ τον θάνατο την στιγμή της δόξας  του.

Οι γυναίκες του Μοντιλιάνι είναι γυμνά αερικά με στόματα μικρά και άδειες κόγχες. Το βλέμμα τους είναι πάντα μελαγχολικό και καρφώνει συνέχεια το άπειρο. Τους αρέσει μόνο να ξαπλώνουν νωχελικά σαν τις γατούλες και να χαϊδεύονται. Ο Αμεντέο κάθεται στο μπαρ και τις χαζεύει. Παραμένει ακόμα ανυπάκουος ταραξίας και αδέκαρος. Πίνει αψέντι και διαβάζει Νίτσε. Βήχει δυνατά και κάθε τόσο ξερνάει μαύρο σαπισμένο αίμα. Η Ζαν είναι το παντοτινό μοντέλο του και η γυναίκα της ζωής του. Στέκεται δίπλα του και τον παρακαλεί να προσέχει την υγεία του. Του λέει να μην πίνει πολύ. Κρατάει τρυφερά τα χέρια του μέσα στα δικά της και  χαϊδεύει τα όμορφα μακριά του μαλλιά. Αυτός πίνει άλλη μια γουλιά απ’ το πράσινο δυναμωτικό του  και της χαμογελά με αθωότητα. Όταν γνωρίσω την ψυχή σου θα ζωγραφίσω και τα μάτια σου της λέει και  η τυφλή κοπέλα κοκκινίζει από ντροπή.

Γιάννης Παπαγεωργίου

                Kotsilies.blogspot.com

 

Η ΛΥΤΡΩΣΗ

 

Η λύτρωση

           

Απόλυτη ηρεμία. Νεκρική σιγή. Ξαφνικά η γαλήνη του χώρου διαταράσσεται από τους ήχους μηχανημάτων. Ήχοι γνώριμοι που μου φέρνουν στη μνήμη τα φλιμπεράδικα που ήταν στη μόδα τη δεκαετία του 80, που επισκεπτόμουν όταν ήμουν έφηβος. Τότε που έπαιζα ηλεκτρονικά παιχνίδια ανέμελα και χειριζόμουν με μοχλό και κουμπιά τους ήρωες των παιχνιδιών και έβλεπα στην οθόνη τα αποτελέσματα των χειρισμών μου. Το παιχνίδι τελείωνε όταν ο ήρωας έχανε τις ζωές του. Δεν υπήρχε το διαδίκτυο εκείνη την εποχή. Ένα όμορφο συναίσθημα αναπόλησης με διαπερνά. Όμως γρήγορα επανέρχομαι στο παρόν, ανοίγω τα μάτια και συνειδητοποιώ την προέλευση των ήχων και το χώρο. Τώρα εγώ είμαι  ο ήρωας, ενώ κάποιοι άλλοι ασκούν χειρισμούς πάνω μου και παρακολουθούν τα αποτελέσματα των χειρισμών τους από γραφήματα και μετρήσεις στις οθόνες, ενώ παράλληλα παράγονται διάφοροι ήχοι. Βρίσκομαι στο ψυχρό περιβάλλον της εντατικής.

Ακόμα θυμάμαι το γιατρό να μασάει τα λόγια του, όταν προσπαθούσε να μου πει τη διάγνωση. Πάντα ήθελα να γνωρίζω την αλήθεια όσο σκληρή και αν ήταν. Έτσι ο γιατρός ενώ το απέφυγε αρχικά, αναγκάστηκε να μου ομολογήσει την πραγματικότητα. Του είπα ότι με σκοτώνει η άγνοια και η αμφιβολία, ενώ γνωρίζοντας την αλήθεια αντιμετωπίζω τις καταστάσεις καλύτερα. «Καρκίνος σε προχωρημένο στάδιο» είπε. Ταράχθηκα στο άκουσμα, αλλά ένιωθα και μια ανακούφιση που γνώριζα. Η σύντροφος μου το ήξερε όμως το έκρυβε επιμελώς, προσπαθώντας να μη δείξει κάτι. Είναι ισχυρή προσωπικότητα και σήκωνε το βάρος της γνώσης μόνη της. Όμως μέσα της υπέφερε. Όσο αγέρωχη και αν έδειχνε, καταλάβαινα ότι κάτι  έτρωγε τα εσώψυχά της και ας μην το παραδεχόταν. Όταν της είπα ότι το έμαθα κατέρρευσε. Με νοιαζόταν τόσο πολύ που δεν ήθελε να ξέρω. Τη νοιαζόμουν τόσο πολύ, που δεν ήθελα να βασανίζεται. Το μοιραστήκαμε και το παλέψαμε μαζί, όπως και όλα τα άλλα στα χρόνια που είμαστε μαζί.

Βρίσκομαι στο τελικό στάδιο της νόσου. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ίαση.  Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Οι πόνοι είναι πιο έντονοι και τα παυσίπονα το μόνο που καταφέρνουν είναι να τους καταπραΰνουν. Δε μπορώ να κάνω πια και πολλά πράγματα παρά μόνο να σκέφτομαι. Τραγικό ον ο άνθρωπος. Είναι το μόνο ον που από τη στιγμή που γεννιέται και αποκτά συνειδητότητα, έχει την επίγνωση του θανάτου του. Αναρωτιέμαι πως ένας Τέλειος και Άφθαρτος Θεός έφτιαξε ένα τόσο ατελές δημιούργημα, υλικό και φθαρτό.«Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» ισχυρίζονται δογματικά κάποιοι. Αμαρτωλός από τη γέννησή του κουβαλώντας το προπατορικό αμάρτημα. Θεϊκή τιμωρία ή ανθρώπινη θεωρία ενός θρησκευτικού συστήματος; Πως ένας Πανάγαθος Θεός που αγαπά τα δημιουργήματά του, επιτρέπει να πάσχουν; Μήπως Του έχει αποδοθεί μία ιδιότητα που δεν έχει, από διάφορα θρησκευτικά δόγματα για δικές τους σκοπιμότητες; Άγνωστες οι ιδιότητες, οι προθέσεις και η φύση του Δημιουργού.  Κυνηγημένος ο άνθρωπος από θεούς, δαίμονες και το χειρότερο από ανθρώπους. Το οξύμωρο είναι ότι εμείς οι άνθρωποι συνειδητοποιώντας τη θνητότητα  και τη φθαρτή φύση μας,  αντί να έχουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας στις δυσκολίες που βιώνουμε, είτε αδιαφορούμε είτε βλάπτουμε τους συνανθρώπους μας, καθιστώντας έτσι το επίγειο πέρασμά μας ακόμα πιο οδυνηρό.  Γινόμαστε απάνθρωποι κάποιες φορές. Θύτες και θύματα των συνανθρώπων μας, θύτες και θύματα της φύσης, θύτες των ζώων όχι μόνο από διατροφική ανάγκη, αλλά και για εμπορική εκμετάλλευση, ρύπανση και το χειρότερο ακόμα και για διασκέδαση. Έλλογα πολιτισμένα όντα κατά τα άλλα!  Ευτυχώς πάντα υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που διατηρούν την ελπίδα ζωντανή.

Η κατάσταση χειροτερεύει και είναι μη αναστρέψιμη. Δε θέλω να βασανίζομαι άδικα, ούτε μαζί με εμένα οι δικοί μου άνθρωποι. Πάντα ήθελα μια ζωή με ποιότητα και ένα αξιοπρεπές τέλος. Τα δικαιώματα του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ακεραιότητας του προσώπου και της ελευθερίας βρίσκονται κατά την κρίση μου στην κορυφή της πυραμίδας των ανθρώπινων δικαιωμάτων και υπερτερούν από το δικαίωμα της ζωής. Όταν καταστρατηγείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και όταν το άτομο δεν έχει ποιότητα ζωής και βιώνει μια κατάσταση επώδυνη και μη αναστρέψιμη, θα πρέπει να έχει την ελευθερία να επιλέξει αν θελήσει να λυτρωθεί από αυτή την κατάσταση και να αποφύγει μια περαιτέρω ταλαιπωρία περιμένοντας το τέλος. Έτσι ασκώντας το δικαίωμα της ελευθερίας και της ελεύθερης βούλησης, πήρα την απόφαση να τερματίσω το μαρτύριο μου, όταν εξαντληθούν οι αντοχές μου. Ετοίμασα ένα ενυπόγραφο κείμενο στο οποίο εξέφραζα την επιθυμία μου και τεκμηρίωνα τους λόγους της απόφασής μου. Ζητούσα να εκτελεστεί η απόφασή μου είτε όταν η κατάσταση θα ήταν αφόρητη και θα επέλεγα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή, είτε όταν θα έπεφτα σε κώμα.

 Η κατάσταση έγινε αφόρητη. Ήρθε η ώρα να εκτελεστεί η απόφασή μου. Γνωστοποίησα την απόφαση και το κείμενο στους γιατρούς, στον περίγυρό μου, ακόμα και στο δικηγόρο μου, για είναι επίσημα γνωστή η επιλογή μου και να μην έχει κανείς καμιά επίπτωση. Οι γιατροί και ο δικηγόρος μου είπαν ότι αυτό που ζητούσα δε μπορεί να εφαρμοστεί, γιατί δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για την ευθανασία  και όποιος εφάρμοζε την επιθυμία μου θα είχε ποινικές ευθύνες.  «Μα είναι δυνατόν να μη λαμβάνετε υπόψη τα θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Ούτε και το ενυπόγραφο κείμενο της τελευταίας μου επιθυμίας;» ρώτησα έξαλλος. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό με παρακολουθούσαν για να είναι σίγουροι ότι δε θα προβώ σε ενέργεια κατά της ζωής μου και βρουν το μπελά τους.

Οι αντιδράσεις στον περίγυρο ήταν ποικίλες. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι τη ζωή την αφαιρεί μόνο ο Θεός, ενώ αν το έπραττα εγώ θα ήταν αυτοκτονία και αν το έπραττε τρίτος δολοφονία. Οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση είναι αμαρτία. Πραγματικά αστείος ισχυρισμός στην κατάστασή μου. Ήδη ήμουν καταδικασμένος σε θάνατο από την επάρατη νόσο και το επερχόμενο τέλος ήταν θέμα ημερών ή εβδομάδων. Το μόνο που θα έκανα ήταν να συντομεύσω το διάστημα του αργού θανάτου. Ποιος Πανάγαθος Θεός θα με κατέκρινε γι αυτό; Αυτές είναι θεωρίες θρησκευτικών δογμάτων και Ιερατείων. Γιατί δε δέχονται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, που οι ίδιοι διακηρύσσουν  ότι υπάρχει; Ή πρέπει να εφαρμόζεται μόνο σε όρια που θέτουν τα δόγματα; Στην περίπτωση των ορίων, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. Η σύντροφός μου, κάποιοι συγγενείς και φίλοι ήταν εγκλωβισμένοι στο ηθικό δίλημμα. Τη σύντροφό μου δε θα την έφερνα ποτέ στην τραγική θέση να εκτελέσει την επιθυμία μου. Αρκετά είχε τραβήξει εξαιτίας μου. Δεν ήθελα να την επιβαρύνω και άλλο. Απεναντίας ήθελα να την απαλλάξω το συντομότερο, για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά. Της είπα ότι θέλω να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να είναι ευτυχισμένη. Κάθε άνθρωπος στο πεπερασμένο επίγειο πέρασμά του αξίζει την ευτυχία.

Μόνο ένας παιδικός μου φίλος και συμφοιτητής με καταλάβαινε απόλυτα και σεβόταν την επιθυμία μου. Πηγαίναμε μαζί σχολείο, μεγαλώσαμε και παίζαμε στην ίδια γειτονιά. Στη συνέχεια ο καθένας πήρε το δρόμο του, όμως μετά από χρόνια ανταμώσαμε ξανά, σπουδάσαμε μαζί Φιλοσοφία, μοιραστήκαμε τους προβληματισμούς και τα κοινά μας ενδιαφέροντα και αναπτύχθηκε μια δυνατή φιλία. Συνήθως όταν συζητούσαμε βλέπαμε τα πράγματα από διαφορετικές πλευρές και αυτό δημιουργούσε συνθέσεις. Έβλεπε τα πράγματα με μια πιο απαισιόδοξη οπτική σε σχέση με μένα. Πάντα υπολόγιζα τη γνώμη του και δεχόμουν την καλόπιστη κριτική του. Διαβάζει αρκετά και γράφει εξαιρετικά. Είναι πολύ καλός με ότι καταπιάνεται και φέρνει πάντα εις πέρας ότι αναλαμβάνει. Παρά τις διαφωνίες μας σε άλλα θέματα και οι δύο επιθυμούμε ένα αξιοπρεπές τέλος. Γι αυτό θεώρησα ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να με λυτρώσει. Συζητήσαμε το θέμα και παρά τους αρχικούς του ενδοιασμούς συμφώνησε να με βοηθήσει. Έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος έτσι ώστε αφενός να είναι ανώδυνος για μένα και αφετέρου να μην υποψιαστούν το φίλο μου και μπλέξει άδικα με το νόμο. Μετά από δύο ημέρες με επισκέφτηκε ξανά. Κάποια στιγμή κοίταξε γύρω του και μόλις βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία, έβγαλε ένα μπουκαλάκι νερού και μου έδωσε να πιω. Ήπια και χαμογέλασα με ανακούφιση και ευγνωμοσύνη για το φίλο μου. Τον ευχαρίστησα, ανταλλάξαμε ευχές και αποχαιρετιστήκαμε. Έκλεισα τα μάτια μα  οι ήχοι των μηχανημάτων δε με άφηναν να κοιμηθώ. Κάποια στιγμή οι ήχοι χάνονται. Το παιχνίδι τελείωσε. Απόλυτη ηρεμία. Νεκρική σιγή!!!  

 

                                                                            Γιάννης Βαΐτσας