Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ.

 Στο ίδιο σπίτι αρχίσαμε, την ίδια αγκαλιά,

με μυστικά ψιθυριστά και γέλια στα τυφλά.

Δεν είσαι απλά το αίμα μου, η ρίζα η κοινή,

είσαι ο καθρέφτης της ψυχής, η ίδια μου η φωνή.

Κι όταν το σώμα λύγισε, στην αρρώστια, στο κακό,

ήσουν εκεί το στήριγμα, το φως το μαγικό.

Με κράτησες στα δύσκολα, μου έδωσες πνοή,

φύλακας άγγελος πιστός σε όλη τη ζωή.

Όταν ο κόσμος γίνεται βαρύς και σκοτεινός,

εσύ είσαι το λιμάνι μου, ο καθαρός ουρανός.

Μαζί σου η κάθε δυσκολία μοιάζει πιο μικρή,

γιατί η αγάπη σου είναι ασπίδα και γιορτή.

Δεν βρίσκω λόγια να σου πω πόσο σε αγαπώ,

Κική μου, είσαι το "πάντα" μου, το πιο γλυκό σκοπό.

Ό,τι πιο πολύτιμο κρατώ στα χέρια μου σφιχτά,

είναι που είμαστε αδερφές, αιώνια και πιστά.»

                                                             Μαρία Γεωργιοπούλου

ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΟΥ

Μια βόλτα στη θάλασσα την ώρα που ο ήλιος απλώνει πάνω της όλα τα χρώματα του δειλινού.

Μια νύχτα όταν το φεγγάρι ασημώνει τα νερά της σαν την κρυφή του ερωμένη.

Να νιώσω το χάδι του ανέμου  σε σώματα παραδομένα στη μυσταγωγία του Ερωτα.

Να χαθώ στα μάτια σου σε άγνωστο πέλαγος.

Χωρίς φόβο 

στραβά και λάθη .

Χωρίς ''γιατί'' 

ούτε ''πως''.

Μόνο ο τρόπος που κάνει το παράδοξο ''αλήθεια ''

και η στιγμή που την ψυχή αγγίζει.

Και αν η ψυχή βρει το λιμάνι 

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει. Κι αν η ψυχή βρει το λιμάνι της,

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει.

Κι όταν ο ήλιος πια θα σβήσει,

κι η θάλασσα θα πιει το φως,

θα μείνει η ανάσα μας ως μνήμη,

σαν ένας κόσμος ζωντανός.

Δεν είναι τέλος, είναι η ένωση,

μια λάμψη στην αιώνια σκοτεινιά,

δυο σώματα που έγιναν ένα

και χάθηκαν στην απανεμιά.

Γιατί ο κόσμος όλος στενεύει,

μέχρι να χωρέσει σε μια λέξη,

κι η δική μου η αλήθεια,

μόνο το όνομά σου έχει διαλέξει.

Στον Γιάννη μου,

που έγινε το πέλαγος και ο προορισμός μου.

                                          Μαρία Γεωργιοπούλου

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

 Με ποια χρώματα σε ζωγράφισε η ζωή

και σε έκανε τόσο εκθαμβωτικό,

ποιοι άγγελοι έσταξαν πάνω σου

ροδόνερο και κρίνα,

και έφτιαξαν τα μάτια σου τα μαγικά εκείνα.

Από ποια αστέρια έκλεψες τη λάμψη τους

και λάμπεις σαν σμαράγδι,

γι 'αυτό μάλλον είναι ο ουρανός

σκοτεινός το βράδυ.

Το φως μέσα σου έχεις παγιδέψει,

αυτό φαίνεται σε κάθε σου λέξη,

μιλάς και ξεχύνεται γύρω σου

άπλετη γλύκα και αγάπη,

να φεγγοβολάς σε έγραψε της μοίρας το κιτάπι.

Ποιος κήπος άνθισε φορτωμένος

με σπάνια άνθη στην τρυφερή καρδιά σου,

μοσχοβολιά σκορπίζεις ολόγυρά σου.

Εσύ είσαι της άνοιξης το χρώμα, το άρωμα των

 λουλουδιών, το δροσερό αεράκι που χαϊδεύει την

 ψυχή μου.

Όλα εσύ.

Μαρία Γεωργιοπούλου