ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ.

 Όταν ο έρωτας έρχεται δυνατά και ορμητικά, σαν θύελλα που σαρώνει το παλιό μας σύμπαν, χτυπά όλες τις αισθήσεις, ξαφνικά, βαθιά κι αφήνει πίσω όσα οι λέξεις ποτέ δεν είπαν.

Γίνονται οι πόθοι σκλάβοι μιας κρυφής φωτιάς,
αλυσίδες αόρατες που το κορμί τυλίγουν,
κάθε χτύπος της καρδιάς, σημάδι μιας ορκισμένης μοναξιάς,
που σβήνει όταν τα δυο σας χέρια σμίγουν.

Ο έρωτας υπάρχει σε κάθε τι επάνω του,
στην παραμικρή γραμμή που το δέρμα του χαράζει,
στο βλέμμα που κλέβει το φως του θανάτου του,
στην ανάσα που τον κόσμο όλο ησυχάζει.

Είναι ο ήχος του γέλιου, μια γλυκιά φυλακή,
το άρωμά του που μένει στα ρούχα, στον αέρα,
μια ανάγκη τρελή, μια αιώνια ευχή,
που μετατρέπει σε γιορτή την κάθε μέρα.

Κάθε δικό του βήμα αντηχεί μες στο μυαλό,
σαν μουσική που γράφτηκε μόνο για σένα,
το άγγιγμά του κάνει το κορμί να μοιάζει ιερό,
και σβήνει μεμιάς τα περασμένα, τα σβησμένα.

Γίνεσαι σκιά που ακολουθεί τη σκιά του στο σκοτάδι,
ζητώντας μια λέξη, ένα νεύμα, μια μικρή πνοή,
και το πιο απλό, το πιο φευγαλέο του χάδι,
δίνει στο πριν και στο μετά σου μια άλλη προοπτική.

Κι έτσι υποτάσσεσαι, χωρίς να ζητάς λύτρωση καμία,
γιατί η σκλαβιά αυτή είναι η μόνη σου ελευθερία.

                                               Μαρία Γεωργιοπούλου

---

ΟΛΑ ΕΣΥ

 Σμίξαμε σαν δύο άνεμοι που έγιναν τυφώνας,

καταργώντας τα σύνορα ανάμεσα στο εγώ και το εσύ.

Δεν είσαι απλά ο άνθρωπός μου,

είσαι η ίδια η γεωγραφία του κορμιού μου,

ο χάρτης των κρυφών μου επιθυμιών.

Κάθε ανάσα σου αναδιατάσσει το σύμπαν μου,

μετακινεί γαλαξίες μέσα στο στήθος μου.

Το βλέμμα σου ακυρώνει τη φθορά και τον χρόνο,

παγώνει τις στιγμές και τις κάνει αιώνιες.

Υπάρχουμε μόνο εμείς, γυμνοί από φόβο,

λουσμένοι στο απόλυτο φως της ύπαρξης.

Σε λατρεύω με μια πίστη σχεδόν τρομακτική,

μια ανάγκη που ξεπερνά τα όρια της λογικής.

Είσαι το ιερό μου καταφύγιο, ο ναός μου,

η μοναδική, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια

μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις και σκιές.

Αν σβήσει ο ήλιος, εγώ θα ζω στο δικό σου φως,

αν χαθεί ο κόσμος, ο δικός μου κόσμος θα είσαι εσύ.

Είσαι η αρχή, το ενδιάμεσο και το απέραντο τέλος,

ο έρωτας που νίκησε τον ίδιο τον θάνατο.

        Μαρία Γεωργιοπούλου

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ.

 Σε αυτό το δωμάτιο, με τους ήχους της σιωπής,

κρατώ το χέρι σου σφιχτά, πατέρα της ζωής.

Η καρδιά σου κουράστηκε, χτυπάει σιγανά,

κι η δική μου αγωνία τον κόσμο όλο πονά.

Εσύ που ήσουν στήριγμα, ο βράχος μου, το φως,

που νύχτα-μέρα δούλευες, να είμαστε επαρκώς.

Με ιδρώτα και με κόπο, για να μη μας λείψει τίποτα,

μια προσφορά ανιδιοτελής, ολόκληρη ζωή.

Θυμάμαι που με έπαιρνες μικρή μες στην αγκαλιά,

και διώχναμε τον φόβο με χάδια και φιλιά.

Μαζί να βλέπουμε μπάλα, στην ίδια την κερκίδα,

η ΑΕΚ η αγάπη μας, η κοινή μας ελπίδα.

Με έμαθες σαν αντράκι στη ζωή μου να πατώ,

να μη ζητάω ανάγκη, τον εαυτό μου να κρατώ.

Μου έδωσες την περηφάνια, ασπίδα στην πληγή,

κι ας είσαι ο τελευταίος κρίκος μου τώρα πάνω στη γη.

Αφού η μαμά μάς άφησε και πήγε στον ουρανό,

δεν θα σε αφήσω, μάτια μου, εδώ θα είμαι εγώ.

Σε αγαπάω απέραντα, το ξέρεις, είσαι ο ένας,

σαν τον δικό σου τον καημό δεν ένιωσε κανένας.

Σε αγαπώ πολύ, μπαμπά, και τρέμω στη θανή,

δεν θέλω να μου φύγεις μακριά, σβήνει η πνοή.

Μείνε εδώ, κρατήσου, νίκησε τον χαλασμό,

μην πας μακριά μου, δώσε μου ακόμα έναν παλμό.

Μαρία Γεωργιοπούλου

ΑΓΓΙΞΕ ΜΕ.

 Άγγιξέ με εκεί που ο πόθος σιγοκαίει το φόβο

ταξίδεψε τα χείλη σου σε κάθε φουρτούνα

που ναυαγεί στα λιμάνια της σάρκας μου

άκουσε το κάλεσμα στων ματιών μου τον ήχο

τρέμουν τα χέρια μου σαν νεοσσοί σε πρώτο πέταγμα

η καρδιά μου δραπετεύει από τα στήθη μου

σαν σμήνος μελισσών βιαστικό να τρυγήσει το απέραντο του κορμιού σου

όλα γύρω μου ουρανός και ανάμεσα στων αστεριών τις ανάσες

σκορπίζονται όλες μου οι ευχές που πόθησαν οι αισθήσεις μου

αγκαλιές στο σχήμα σου ατελείωτα να σε κρατώ όμηρο μέσα μου

έτοιμη από πάντα η ηδονική σου φυλακή να γίνω

αγάπα, δώσε μου έρωτα οργισμένο να υποταχθώ

κρατήσου από κάθε προεξοχή της σκέψης μου

βασάνισε κάθε μου προσμονή που σε περίμενε

αγάπα με κι ας είναι αργά-έχω σφαλίσει το χρόνο

στην οδύνη μιας αιώνιας φυγής το αποτύπωμα

σημάδεψέ με με κάθε αιχμηρή σου φαντασίωση

να νιώσω τον πόνο σαν πυρκαγιά να με αφανίζει

πες μου με τη σιωπή σου τα λόγια που κρατάς

εσφαλμένη ιεροσυλία στο μονοπάτι της έκστασης

ποτέ δεν είναι αργά όταν δυο κορμιά ανταμώσουν

πυρακτωμένα στην αναζήτηση να ενώσουν όσα αγνόησαν

αγάπα με με μίσος και ντύσε τη γύμνια μου με τη σιγουριά

πως στην αγάπη ποτέ δεν είναι αργά....

               Μαρία Γεωργιοπούλου

Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ.

 Στο ίδιο σπίτι αρχίσαμε, την ίδια αγκαλιά,

με μυστικά ψιθυριστά και γέλια στα τυφλά.

Δεν είσαι απλά το αίμα μου, η ρίζα η κοινή,

είσαι ο καθρέφτης της ψυχής, η ίδια μου η φωνή.

Κι όταν το σώμα λύγισε, στην αρρώστια, στο κακό,

ήσουν εκεί το στήριγμα, το φως το μαγικό.

Με κράτησες στα δύσκολα, μου έδωσες πνοή,

φύλακας άγγελος πιστός σε όλη τη ζωή.

Όταν ο κόσμος γίνεται βαρύς και σκοτεινός,

εσύ είσαι το λιμάνι μου, ο καθαρός ουρανός.

Μαζί σου η κάθε δυσκολία μοιάζει πιο μικρή,

γιατί η αγάπη σου είναι ασπίδα και γιορτή.

Δεν βρίσκω λόγια να σου πω πόσο σε αγαπώ,

Κική μου, είσαι το "πάντα" μου, το πιο γλυκό σκοπό.

Ό,τι πιο πολύτιμο κρατώ στα χέρια μου σφιχτά,

είναι που είμαστε αδερφές, αιώνια και πιστά.»

                                                             Μαρία Γεωργιοπούλου

ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΟΥ

Μια βόλτα στη θάλασσα την ώρα που ο ήλιος απλώνει πάνω της όλα τα χρώματα του δειλινού.

Μια νύχτα όταν το φεγγάρι ασημώνει τα νερά της σαν την κρυφή του ερωμένη.

Να νιώσω το χάδι του ανέμου  σε σώματα παραδομένα στη μυσταγωγία του Ερωτα.

Να χαθώ στα μάτια σου σε άγνωστο πέλαγος.

Χωρίς φόβο 

στραβά και λάθη .

Χωρίς ''γιατί'' 

ούτε ''πως''.

Μόνο ο τρόπος που κάνει το παράδοξο ''αλήθεια ''

και η στιγμή που την ψυχή αγγίζει.

Και αν η ψυχή βρει το λιμάνι 

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει. Κι αν η ψυχή βρει το λιμάνι της,

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει.

Κι όταν ο ήλιος πια θα σβήσει,

κι η θάλασσα θα πιει το φως,

θα μείνει η ανάσα μας ως μνήμη,

σαν ένας κόσμος ζωντανός.

Δεν είναι τέλος, είναι η ένωση,

μια λάμψη στην αιώνια σκοτεινιά,

δυο σώματα που έγιναν ένα

και χάθηκαν στην απανεμιά.

Γιατί ο κόσμος όλος στενεύει,

μέχρι να χωρέσει σε μια λέξη,

κι η δική μου η αλήθεια,

μόνο το όνομά σου έχει διαλέξει.

Στον Γιάννη μου,

που έγινε το πέλαγος και ο προορισμός μου.

                                          Μαρία Γεωργιοπούλου

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

 Με ποια χρώματα σε ζωγράφισε η ζωή

και σε έκανε τόσο εκθαμβωτικό,

ποιοι άγγελοι έσταξαν πάνω σου

ροδόνερο και κρίνα,

και έφτιαξαν τα μάτια σου τα μαγικά εκείνα.

Από ποια αστέρια έκλεψες τη λάμψη τους

και λάμπεις σαν σμαράγδι,

γι 'αυτό μάλλον είναι ο ουρανός

σκοτεινός το βράδυ.

Το φως μέσα σου έχεις παγιδέψει,

αυτό φαίνεται σε κάθε σου λέξη,

μιλάς και ξεχύνεται γύρω σου

άπλετη γλύκα και αγάπη,

να φεγγοβολάς σε έγραψε της μοίρας το κιτάπι.

Ποιος κήπος άνθισε φορτωμένος

με σπάνια άνθη στην τρυφερή καρδιά σου,

μοσχοβολιά σκορπίζεις ολόγυρά σου.

Εσύ είσαι της άνοιξης το χρώμα, το άρωμα των

 λουλουδιών, το δροσερό αεράκι που χαϊδεύει την

 ψυχή μου.

Όλα εσύ.

Μαρία Γεωργιοπούλου

Σ' ΑΓΑΠΩ.

 1 ποίημα.

Σ αγαπώ σαν ήλιο 

που δίνει φως 

στα όνειρα μου .

Σαν το οξυγόνο 

που αναγεννά 

το αίμα μου 

και ζωντανεύει 

την καρδιά μου.

Σ αγαπώ σαν εμείς

να είμαστε ίσοι ένα

χωρίς άλλο εγώ 

αλλά ένα μεγάλο εμείς .

Σ αγαπώ σαν 

το λουλούδι το χώμα 

που εκεί φυτρώνει 

και χωρίς αυτό δε ζω .

Σ αγαπώ 

και με ήλιο και με βροχή

πολύ πολύ 

σαν την ίδια μου τη ζωή .

Σ αγαπώ 

όχι για να 

σε κατακτήσω 

αλλά για να σου 

παραδοθώ .

Σ αγαπώ και θέλω

να είμαι μαζί σου 

αυτό ζητάω απ' το Θεό 

Πάρε με στο ταξίδι σου 

Βάλε με στα όνειρά σου 

για πάντα .

2 ποίημα.

Σ αγαπώ 

Πώς να στο πω δεν ξέρω .

Σε κοιτώ 

να είσαι εδώ σε θέλω .

Περνούν στα ματιά μου οι στιγμές .

Στα χείλη μου 

γλυκό φιλί .

Ακούμπησε ο νοτιάς 

μαζί με τη σταγόνα απ' τη βροχή .

Με κοιτάς .

Μου μιλάς .

Το ξέρω .

Πως χάνεσαι στου ορίζοντα την άκρη .

Πετάς να έρθεις .

Θες να μου πεις ότι κι εγώ .

Μες τη βροχή 

στην αγκαλιά μου σε κρατώ .

Μες την ψυχή μου ψιθυρίζεις σ' αγαπώ.

                                              Μαρία Γεωργιοπούλου

ΨΥΧΗ ΜΟΥ......ΕΣΥ !!!

 

Τότε που λεηλατούσα τις καυτές σου ανάσες... 

Ιχνηλατώντας τρυφερά τα κύτταρά σου.

Τότε που γνώρισα ευλαβικά τον κόσμο σου.

Φιλοξενώντας την ζωή μου ανά-μέσα στην δική σου.

Τότε που συγκρατούσα το κορμί σου από τους ακραίους σπασμούς.

Σέρνοντας τα χείλη μου στο κορμί σου.

Χαράζοντας την ύπαρξη σου ως το άβατο.

Αγκαλιά με τις ξέφρενες ηδονές μας.

Αυτές που θέριευαν στο άγγιγμα  μας.

Κι ο χρόνος ανίκανος να μας κερδίσει.

Από τους τεράστιους πόθους που γεννιόταν για Σένα.

Έχω φυλάξει μέσα μου ατόφιες κι άσπιλες.

Ολάκερες τις στιγμές μας.

Ψυχή μου.

Εσύ !!!!!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου .

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΟΣ.

 

Νομίζεις πως ο πάγος μπορεί να σβήσει τη φωτιά; 

Ούτε καν να την καταλαγιάσει, ούτε καν να την ησυχάσει. 

Δεν μπορεί να την τιθασεύσει, ούτε και να την περιορίσει. 

Θα τον λιώσει το πάγο η φλόγα, θα τον κάνει να χαθεί από τον πόθο της και να τυλιχθεί θανάσιμα μέσα στα χάδια της.

θα φωνάζει με όση δύναμη του έχει μείνει πως σβήνει από ηδονή μα εκείνη, δεν θα τον ακούει, μέχρι το τέλος.

Έως την ύστατη στιγμή που θα τον κοιτάξει έτσι όπως θα στέκεται εμπρός της και θα του πει,

 "είσαι δικός μου",

"μην το ξεχνάς στιγμή".

Ύστερα, εκείνος και εκείνη σε μια απίστευτη συσπείρωση.

Έπειτα, η κορύφωση και η ολοκλήρωση.

Τέλος, η γαλήνη και η πλήρωση.

Έως την επόμενη αναζωπύρωση.

Μαρία Γεωργιοπούλου.

ΧΕΡΙΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ.

 

Χέρια ανδρός που ξέρουν να χαϊδεύουν το γυναικείο κορμί και να το καθηλώνουν. 

Χέρια κατακτητή που μου έμαθαν καλά να ακολουθώ μυστικές διόδους σε κάστρα απόρθητα ηδονής. 

Χέρια ερωτευμένου που αγγίζουν ότι αγαπούν πιο πολύ. 

Χέρια αποφασιστικά που με κρατούν γερά, κάθε φορά που χάνω την ισορροπία μου στην σκάλα της ζωής. 

Τα λάτρεψα τα χέρια σου. 

Με απογείωσαν και με ταξίδεψαν. 

Με λάτρεψαν. 

Ζωγράφισαν επάνω μου με τα δάκτυλα. 

Έπαιξαν μουσική, κομμάτια άγνωστα. 

Τα λάτρεψα τα χέρια σου 

Κρυφά, όταν κοιμάσαι τα φιλώ.

Δεν θα το αρνηθώ,

είναι κομμάτι σου, 

τα αγαπώ. .....

Μαρία Γεωργιοπούλου

ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

 Είναι αυτές οι νύχτες που θέλω να ντυθώ ολάκερη το σώμα σου να αναδυθώ μέσα απ' το κορμί σου.

Απ' την ύπαρξη σου απ' τις θάλασσες της ψυχής σου.

Σαν Αφροδίτη με χέρια που θα κρατούν βελούδινα αγγίγματα.

Με χείλη στα χρώματα του κοραλλιού με του παθιασμένου κύματος την ορμή.

Φιλί το στόμα σου να πάρει ολόγιομου φεγγαριού σχήμα στιγμή της ηδονής.

Σάρκινο το όνειρο με πατούσες που ζωγραφίζουν εξωτικούς παραδείσους.

Χορεύει ο πόθος ανάμεσα σε δάχτυλα πλεγμένα.

Θα αφήσω τα μαλλιά μου λυτά να ξαπλώσεις στην αμμουδιά του έρωτα μου.

Εκεί στα άβατα της αγάπης.

Θα σου παραδώσω την ψυχή μου.

                                                        Μαρία Γεωργιοπούλου.

ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ.

To ταξίδι για την Ιθάκη μου

είναι τα μάτια σου.

Και εσύ  ο προορισμός μου .

Πως να φύγω;

Σκεπή στην ψυχή μου πρόσφερες

βροχή να μην την ακουμπά.

Ταίρι με όρισες στον παράδεισο σου .

Πως να σε προδώσω;

To μισό σου απαρνήθηκες.

Το δικό μου πήρες

ένα μας έκανες

και ξαναγεννηθήκαμε. 

Πως να μην σε αγαπώ.

                             Μαρία Γεωργιοπούλου

ΔΕΝ ΞΕΡΩ

Δεν είναι η γοητεία που μου ασκεί η προσωπικότητα σου.

Δεν είναι οι υπέροχες στιγμές της συνάντησης μας.

Δεν ξέρω αν με ναρκώνει η παρουσία σου ή οργιάζει

η φαντασία μου όταν σε βλέπω απέναντι.

Δεν ξέρω αν είναι η ένωση βλεμμάτων, χεριών, στομάτων....ζωής.

Ξέρω πως σε βρήκα και....

Την πρώτη στιγμή που σε είδα αντίκρισα σε μία γωνιά των ματιών σου

όλη μου την ζωή, πέρασε από μπροστά μου και την ξανάζησα στα μάτια σου.

Την πρώτη φορά που σε φίλησα, για πρώτη φορά ανέπνευσα μέσα από ξένο στόμα.

Στο πρώτο άγγιγμα, ένιωσα πως είναι να θέλουν τα κύτταρα μου να βγουν

από μέσα μου, να διασκεδάσουν πάνω σου.

Σαν περιπλανήθηκα πρώτη φορά πάνω σου;

Τα πέταξα όλα από το μυαλό μου.

Ακόμη και την πνοή μου είχα ξεχάσει, κάπου στο στόμα σου.

Ανάσανα όμως ήχους από τους στεναγμούς σου.

Πνοή έπαιρνα από το γοργό αίμα κάτω από το δέρμα σου.

Άρχιζα και τελείωνα ξανά και ξανά τη ζήση μου.

Εκεί πάνω στου κορμιού σου το χάιδεμα.

Εκεί που αγαπούσα την ηδονή σου και

ποθούσα την αγάπη σου.

Αλλά αυτό ξέρω πως κάποτε θα τελειώσει.

Εκείνη την μέρα λίγο πριν το "ποτέ".

Τότε άφησε με, να πάρω μια ανάσα δική μου...μαζί μου.

Όταν σε συναντήσω κάπου αλλού 

να 'χω κάτι να σου δώσω.

                                                                                 Μαρία Γεωργιοπούλου

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Σαν τα νεαρά της άνοιξης τα άνθη

που φύτρωσαν στην ποτισμένη γη

ο άνθρωπος στον κόσμο έτσι θα ‘ρθει

με ριζικό γραμμένο να τον οδηγεί.

 

Μικρό παιδί που παίζει και γελάει

με αθωότητα τον κόσμο τον θωρεί

και ανέμελα ο χρόνος του κυλάει

στης οικογένειας τη γλυκιά τη θαλπωρή.

 

Στης νιότης του το απέραντο μεθύσι

παλμοί  του έρωτα χτυπάνε δυνατά

το άγγιγμα της αγάπης θα γνωρίσει

και στων ονείρων του τους δρόμους περπατά.

 

Ακμαίος έχει πια μεσουρανήσει

και στιβαρός παλεύει και δημιουργεί

σαν ήλιος καλοκαιρινός στη φύση

που στην καυτή του αγκαλιά κρατά τη γη.

 

Τα φύλλα παρασύρονται απ’ το αγέρι

τα πρώτα σύννεφα την πρώτη τη βροχή

του φθινοπώρου ο ερχομός θα φέρει

το γκρίζο φόντο του ουρανού κυριαρχεί.

 

Το βλέμμα του η κόπωση έχει σβήσει

πολλές οι λύπες  λίγες είναι οι χαρές

πλέον αδύναμος πορεύεται στη δύση

και μελαγχολικός αναπολεί το χθες.

 

Μικρή η μέρα και η νύχτα μεγαλώνει

και το πυκνό σκοτάδι πια κυριαρχεί

γυμνά τα δέντρα, καταχνιά, κρύο και χιόνι

στο καταχείμωνο τοπίο το τραχύ.

 

Απ’ τα φθαρτά γίνεται κάθαρση στη φύση

από το σήμερα πια πέρασες στο χθες

και νέος  κύκλος της ζωής θα ξεκινήσει

κυλά ο χρόνος και περνούν οι εποχές.

 

                         Γιάννης Βαΐτσας

 

 

 

 

ΟΤΙ ΘΕΣ

 - Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ότι θες.

- Ότι θέλω? Τ' ορκίζεσαι?

 -Στ' ορκίζομαι.

 - Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει..

 - Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

 -Δεν φοβάμαι.

-Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

-Θα γίνω νερό να σβήσω τη φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει από τα χέρια και να φύγει. 

-θα το ξαναπιάσω.

 -Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

-Θα το κυνηγήσω.

 -Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

-Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

 - Μπορεί να βυθιστεί στην θάλασσα.

-Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τα άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

-Είναι τόσο μικρό που δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.

-Θα ζητήσω από ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά? 

- Πάντα.

-Τώρα?

-Τώρα καρδιά μου.

- Αχ! Θέλω...θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι? 

-Με τι θέλεις? 

- Δεν ξέρω.

-Να το φτιάξουμε με ξύλο καρδιάς και χρυσά καρφιά?

-Όχι όχι δεν το θέλω έτσι.

-Να το φτιάξουμε με πούπουλα και σταγόνες έρωτα και να του βάλουμε κι ένα κλειδί να το κουρδίζεις?

-Όχι όχι δεν θέλω κλειδί μπορεί να το χάσω. 

-Θα στο κρεμάσω στο λαιμό?

-Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

 -Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δε μπορείς να με βρεις? 

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι? 

 -Θα ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί? 

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

 - Πόσο θα ψάχνεις?

 - Για  πάντα.

- Τι θα πει για πάντα?

 - Ότι Σ΄ΑΓΑΠΩ !!!!!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου.

ΑΝΑΣΑ

 Γίνομαι ανάσα

πιο καυτή από τον ήλιο,

δυνατότερη από τον άνεμο

ανάσα γλυκιά.

Διασχίζω βουνά και θάλασσες

σε δυστυχισμένους ανθρώπους

αφήνω χαμόγελο,

σε μοναχικούς

ένα χάδι στοργικό.

Και φτάνω σε σένα

Θεέ μου τότε

αρχίζει το δικό μου ταξίδι.

Περνώ από τα μάτια σου

κλέβω ότι είδες,

φωτιά παίρνω από τα χείλη σου

δύναμη της δικής μου ανάσας.

Στου λαιμού σου τις φλέβες

εγώ μετρώ το πάθος σου,

ηφαίστειο να εκραγεί

πλημμυρισμένο από έρωτα.

Στα στήθη σου αφήνω σημάδια

ερωτικά σύμβολα,

που φτιάξανε οι Θεοί

όταν δημιούργησαν το κόσμος μας.

Προσκυνώ

στης κοιλιά σου την γέννηση,

που με στοργή σου χαρίστηκε

σαν μάνα Θεά,

να μας χαρίζεις την ζωή.

Τελευταία ανάσα

γλυκόπιοτη

την αφήνω ανάμεσα στα πόδια σου,

δεν με νοιάζει ο Θάνατος

δεν μετρώ καμιά πληγή.

Έτσι κ αλλιώς

εγώ θα αναστηθώ,

στο δικό σου το φιλί.

Μαρία Γεωργιοπούλου

ΚΑΙ ΕΙΠΕ

 

Και είπε 

θα σε σκέφτομαι.

Και είπα θα το νιώθω.

Και μετά έσκυψα πάνω του

να μυρίσω τις λέξεις του

Και ναι Θεέ μου

μύριζαν επιθυμία

έσταζαν έρωτα

γυάλιζαν από την προσμονή.

Σήκωσα ψηλά τα μάτια μου

να μην δει πόσο πονούσα

δάγκωσα τα χείλη μου

έμπηξα τα νύχια μου στην πλάτη του

Και σαν κάτι μαγικό

όλα λύθηκαν.

Οι αντιστάσεις παραδόθηκαν

τα δάχτυλα κύλησαν παντού.

Οι φωνές μπερδεύτηκαν

σε μια μάχη αναστεναγμών

Και τα χείλη πήραν την ζωή

από τα στήθη .

Δεν ήξερα πως πονάει 

να μην σε έχω .

Ως τώρα που πια δεν μπορώ να ζω

αν δεν σε έχω !

Μαρία Γεωργιοπούλου.

ΔΩΣΕ ΕΡΩΤΑ

 Στον έρωτα δώσε ψυχή και σώμα.

Δώσε αγκαλιά τόσο σφιχτή 

που λες και ακουμπά η μια την άλλη

τόσο σφιχτή που λες και γίνονται οι δυο μια.

Στον έρωτα δώσε το παν.

Το σώμα θέλει φιλιά και η ψυχή λόγια τρυφερά.

Μην τα στερήσεις από σένα, τα χρωστάς σε σένα τα χρωστάω σε μένα

Άσε τους όρους

σ' αυτούς που δεν ερωτεύτηκαν πότε.

Μόνο δόσιμο 

δώσε καυτά φιλιά δώσε φλόγα στα αγγίγματα 

δώσε παράδεισο.

Ναι από μας ήρθε ο παράδεισος από μέσα μας

από την ένωση μας.

Να μεθάμε με τους χυμούς μας , τα αρώματα μας, το παράδεισο μας

Μακριά από ένοχα πρέπει και μη

μακριά από τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ, σένα δωμάτιο για δυο

μου λείπει η αγκαλιά σου

το πάθος σου

Δώσε έρωτα

μόνο αυτό!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου.