ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ.

 Όταν ο έρωτας έρχεται δυνατά και ορμητικά, σαν θύελλα που σαρώνει το παλιό μας σύμπαν, χτυπά όλες τις αισθήσεις, ξαφνικά, βαθιά κι αφήνει πίσω όσα οι λέξεις ποτέ δεν είπαν.

Γίνονται οι πόθοι σκλάβοι μιας κρυφής φωτιάς,
αλυσίδες αόρατες που το κορμί τυλίγουν,
κάθε χτύπος της καρδιάς, σημάδι μιας ορκισμένης μοναξιάς,
που σβήνει όταν τα δυο σας χέρια σμίγουν.

Ο έρωτας υπάρχει σε κάθε τι επάνω του,
στην παραμικρή γραμμή που το δέρμα του χαράζει,
στο βλέμμα που κλέβει το φως του θανάτου του,
στην ανάσα που τον κόσμο όλο ησυχάζει.

Είναι ο ήχος του γέλιου, μια γλυκιά φυλακή,
το άρωμά του που μένει στα ρούχα, στον αέρα,
μια ανάγκη τρελή, μια αιώνια ευχή,
που μετατρέπει σε γιορτή την κάθε μέρα.

Κάθε δικό του βήμα αντηχεί μες στο μυαλό,
σαν μουσική που γράφτηκε μόνο για σένα,
το άγγιγμά του κάνει το κορμί να μοιάζει ιερό,
και σβήνει μεμιάς τα περασμένα, τα σβησμένα.

Γίνεσαι σκιά που ακολουθεί τη σκιά του στο σκοτάδι,
ζητώντας μια λέξη, ένα νεύμα, μια μικρή πνοή,
και το πιο απλό, το πιο φευγαλέο του χάδι,
δίνει στο πριν και στο μετά σου μια άλλη προοπτική.

Κι έτσι υποτάσσεσαι, χωρίς να ζητάς λύτρωση καμία,
γιατί η σκλαβιά αυτή είναι η μόνη σου ελευθερία.

                                               Μαρία Γεωργιοπούλου

---

ΟΛΑ ΕΣΥ

 Σμίξαμε σαν δύο άνεμοι που έγιναν τυφώνας,

καταργώντας τα σύνορα ανάμεσα στο εγώ και το εσύ.

Δεν είσαι απλά ο άνθρωπός μου,

είσαι η ίδια η γεωγραφία του κορμιού μου,

ο χάρτης των κρυφών μου επιθυμιών.

Κάθε ανάσα σου αναδιατάσσει το σύμπαν μου,

μετακινεί γαλαξίες μέσα στο στήθος μου.

Το βλέμμα σου ακυρώνει τη φθορά και τον χρόνο,

παγώνει τις στιγμές και τις κάνει αιώνιες.

Υπάρχουμε μόνο εμείς, γυμνοί από φόβο,

λουσμένοι στο απόλυτο φως της ύπαρξης.

Σε λατρεύω με μια πίστη σχεδόν τρομακτική,

μια ανάγκη που ξεπερνά τα όρια της λογικής.

Είσαι το ιερό μου καταφύγιο, ο ναός μου,

η μοναδική, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια

μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις και σκιές.

Αν σβήσει ο ήλιος, εγώ θα ζω στο δικό σου φως,

αν χαθεί ο κόσμος, ο δικός μου κόσμος θα είσαι εσύ.

Είσαι η αρχή, το ενδιάμεσο και το απέραντο τέλος,

ο έρωτας που νίκησε τον ίδιο τον θάνατο.

        Μαρία Γεωργιοπούλου

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ.

 Σε αυτό το δωμάτιο, με τους ήχους της σιωπής,

κρατώ το χέρι σου σφιχτά, πατέρα της ζωής.

Η καρδιά σου κουράστηκε, χτυπάει σιγανά,

κι η δική μου αγωνία τον κόσμο όλο πονά.

Εσύ που ήσουν στήριγμα, ο βράχος μου, το φως,

που νύχτα-μέρα δούλευες, να είμαστε επαρκώς.

Με ιδρώτα και με κόπο, για να μη μας λείψει τίποτα,

μια προσφορά ανιδιοτελής, ολόκληρη ζωή.

Θυμάμαι που με έπαιρνες μικρή μες στην αγκαλιά,

και διώχναμε τον φόβο με χάδια και φιλιά.

Μαζί να βλέπουμε μπάλα, στην ίδια την κερκίδα,

η ΑΕΚ η αγάπη μας, η κοινή μας ελπίδα.

Με έμαθες σαν αντράκι στη ζωή μου να πατώ,

να μη ζητάω ανάγκη, τον εαυτό μου να κρατώ.

Μου έδωσες την περηφάνια, ασπίδα στην πληγή,

κι ας είσαι ο τελευταίος κρίκος μου τώρα πάνω στη γη.

Αφού η μαμά μάς άφησε και πήγε στον ουρανό,

δεν θα σε αφήσω, μάτια μου, εδώ θα είμαι εγώ.

Σε αγαπάω απέραντα, το ξέρεις, είσαι ο ένας,

σαν τον δικό σου τον καημό δεν ένιωσε κανένας.

Σε αγαπώ πολύ, μπαμπά, και τρέμω στη θανή,

δεν θέλω να μου φύγεις μακριά, σβήνει η πνοή.

Μείνε εδώ, κρατήσου, νίκησε τον χαλασμό,

μην πας μακριά μου, δώσε μου ακόμα έναν παλμό.

Μαρία Γεωργιοπούλου

Τι είναι ο έρωτας, μέσα από τα δικά μου μάτια.

 

        Ο έρωτας είναι μια από τις πιο ισχυρές και αινιγματικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την ανθρώπινη εμπειρία. Δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά μια ορμή που μεταμορφώνει την αντίληψή μας για τον κόσμο και τον εαυτό μας. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ποιητές, φιλόσοφοι και καλλιτέχνες προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν την ουσία του, περιγράφοντάς τον άλλοτε ως «γλυκόπικρο θηρίο» και άλλοτε ως την απόλυτη πηγή ζωής και δημιουργίας. Ο έρωτας που έρχεται μια φορά στη ζωή μας δεν είναι απλώς μια συνάντηση δύο ανθρώπων, αλλά μια βίαιη και ταυτόχρονα λυτρωτική ανατροπή της πραγματικότητας. Είναι εκείνη η στιγμή που ο χρόνος σταματά να κυλά γραμμικά και χωρίζεται οριστικά στο «πριν» και το «μετά». Τον αναγνωρίζουμε όχι από την ένταση της στιγμής, αλλά από μια παράδοξη οικειότητα· είναι η αίσθηση ότι επιστρέφεις σε ένα σπίτι που δεν ήξερες ότι είχες, δίπλα σε έναν άνθρωπο που νιώθεις πως η ψυχή σου γνώριζε από πάντα.

    Όταν αυτός ο έρωτας μας αγγίζει, το σώμα και το πνεύμα συντονίζονται σε μια νέα συχνότητα. Νιώθουμε μια πρωτόγνωρη ευφορία, μια ζωντάνια που κάνει τον κόσμο γύρω μας να μοιάζει πιο φωτεινός, αλλά ταυτόχρονα νιώθουμε και μια γλυκιά τρωτότητα. Για πρώτη φορά, η ανάγκη να δείξουμε τον αληθινό μας εαυτό, με όλες τις πληγές και τις ατέλειες, ξεπερνά τον φόβο της κριτικής. Είναι η απόλυτη παράδοση, όπου η ευτυχία του άλλου γίνεται η δική μας αναπνοή και η παρουσία του η δική μας πληρότητα. Συχνά παρομοιάζουμε αυτόν τον έρωτα με ένα απάνεμο λιμάνι μετά από μια μεγάλη θαλασσοταραχή, ή με έναν καθρέφτη που δεν μας δείχνει μόνο ποιοι είμαστε, αλλά και το μεγαλείο αυτού που μπορούμε να γίνουμε. Είναι σαν μια αόρατη ηλεκτρική εκκένωση που διαπερνά την καθημερινότητα, δίνοντας νόημα σε κάθε μικρή λεπτομέρεια και μετατρέποντας το συνηθισμένο σε κάτι ιερό. Ο αντίκτυπος αυτού του έρωτα στη ζωή μας είναι ανεξίτηλος και υπερβαίνει τη διάρκεια της ίδιας της σχέσης. Ακόμα κι αν οι δρόμοι μας κάποτε χωρίσουν, η εμπειρία αυτή παραμένει η εσωτερική μας πυξίδα. Μας διδάσκει τι σημαίνει πραγματική σύνδεση, μας αναγκάζει να ωριμάσουμε και να αναμετρηθούμε με τις σκιές μας, και λειτουργεί ως το αιώνιο μέτρο σύγκρισης για οτιδήποτε άλλο ακολουθήσει.         Είναι η απόδειξη ότι η καρδιά μας έχει την ικανότητα να αγγίξει το άπειρο, αφήνοντας πίσω της μια γλυκιά μελαγχολία ή μια ατελείωτη ευγνωμοσύνη που, έστω και για μια φορά, ζήσαμε το απόλυτο. Έρωτας είναι η βίαιη και ταυτόχρονα λυτρωτική εισβολή ενός άλλου ανθρώπου στο κέντρο της ύπαρξής μας, εκεί όπου οι άμυνες καταρρέουν και η οικειότητα γίνεται το νέο μας σπίτι. Είναι μια χημική και πνευματική έκρηξη που μεταμορφώνει το «εγώ» σε «εμείς», κάνοντας την ευτυχία του άλλου τον μοναδικό σκοπό της δικής μας αναπνοής. Μοιάζει με έναν καθρέφτη που μας αποκαλύπτει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, ενώ ταυτόχρονα μας χαρίζει την απόλυτη αίσθηση πληρότητας. Ακόμα κι αν περάσει, αφήνει πίσω του μια ανεξίτηλη πυξίδα που καθορίζει για πάντα πώς αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά και τη σύνδεση στον κόσμο. 

    Κλείνοντας, ο έρωτας δεν είναι απλώς ένας σταθμός στην πορεία μας, αλλά ο ίδιος ο δρόμος προς την αυτογνωσία. Μέσα από τα μάτια του άλλου, ανακαλύπτουμε τις πιο κρυφές πτυχές του εαυτού μας και μαθαίνουμε πως η ευτυχία δεν είναι ατομική υπόθεση, αλλά ένας καρπός που ευδοκιμεί μόνο όταν μοιράζεται. Είναι, τελικά, η μόνη δύναμη που μπορεί να κάνει το εφήμερο να μοιάζει αιώνιο.

ΑΓΓΙΞΕ ΜΕ.

 Άγγιξέ με εκεί που ο πόθος σιγοκαίει το φόβο

ταξίδεψε τα χείλη σου σε κάθε φουρτούνα

που ναυαγεί στα λιμάνια της σάρκας μου

άκουσε το κάλεσμα στων ματιών μου τον ήχο

τρέμουν τα χέρια μου σαν νεοσσοί σε πρώτο πέταγμα

η καρδιά μου δραπετεύει από τα στήθη μου

σαν σμήνος μελισσών βιαστικό να τρυγήσει το απέραντο του κορμιού σου

όλα γύρω μου ουρανός και ανάμεσα στων αστεριών τις ανάσες

σκορπίζονται όλες μου οι ευχές που πόθησαν οι αισθήσεις μου

αγκαλιές στο σχήμα σου ατελείωτα να σε κρατώ όμηρο μέσα μου

έτοιμη από πάντα η ηδονική σου φυλακή να γίνω

αγάπα, δώσε μου έρωτα οργισμένο να υποταχθώ

κρατήσου από κάθε προεξοχή της σκέψης μου

βασάνισε κάθε μου προσμονή που σε περίμενε

αγάπα με κι ας είναι αργά-έχω σφαλίσει το χρόνο

στην οδύνη μιας αιώνιας φυγής το αποτύπωμα

σημάδεψέ με με κάθε αιχμηρή σου φαντασίωση

να νιώσω τον πόνο σαν πυρκαγιά να με αφανίζει

πες μου με τη σιωπή σου τα λόγια που κρατάς

εσφαλμένη ιεροσυλία στο μονοπάτι της έκστασης

ποτέ δεν είναι αργά όταν δυο κορμιά ανταμώσουν

πυρακτωμένα στην αναζήτηση να ενώσουν όσα αγνόησαν

αγάπα με με μίσος και ντύσε τη γύμνια μου με τη σιγουριά

πως στην αγάπη ποτέ δεν είναι αργά....

               Μαρία Γεωργιοπούλου

Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ.

 Στο ίδιο σπίτι αρχίσαμε, την ίδια αγκαλιά,

με μυστικά ψιθυριστά και γέλια στα τυφλά.

Δεν είσαι απλά το αίμα μου, η ρίζα η κοινή,

είσαι ο καθρέφτης της ψυχής, η ίδια μου η φωνή.

Κι όταν το σώμα λύγισε, στην αρρώστια, στο κακό,

ήσουν εκεί το στήριγμα, το φως το μαγικό.

Με κράτησες στα δύσκολα, μου έδωσες πνοή,

φύλακας άγγελος πιστός σε όλη τη ζωή.

Όταν ο κόσμος γίνεται βαρύς και σκοτεινός,

εσύ είσαι το λιμάνι μου, ο καθαρός ουρανός.

Μαζί σου η κάθε δυσκολία μοιάζει πιο μικρή,

γιατί η αγάπη σου είναι ασπίδα και γιορτή.

Δεν βρίσκω λόγια να σου πω πόσο σε αγαπώ,

Κική μου, είσαι το "πάντα" μου, το πιο γλυκό σκοπό.

Ό,τι πιο πολύτιμο κρατώ στα χέρια μου σφιχτά,

είναι που είμαστε αδερφές, αιώνια και πιστά.»

                                                             Μαρία Γεωργιοπούλου

ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΟΥ

Μια βόλτα στη θάλασσα την ώρα που ο ήλιος απλώνει πάνω της όλα τα χρώματα του δειλινού.

Μια νύχτα όταν το φεγγάρι ασημώνει τα νερά της σαν την κρυφή του ερωμένη.

Να νιώσω το χάδι του ανέμου  σε σώματα παραδομένα στη μυσταγωγία του Ερωτα.

Να χαθώ στα μάτια σου σε άγνωστο πέλαγος.

Χωρίς φόβο 

στραβά και λάθη .

Χωρίς ''γιατί'' 

ούτε ''πως''.

Μόνο ο τρόπος που κάνει το παράδοξο ''αλήθεια ''

και η στιγμή που την ψυχή αγγίζει.

Και αν η ψυχή βρει το λιμάνι 

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει. Κι αν η ψυχή βρει το λιμάνι της,

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει.

Κι όταν ο ήλιος πια θα σβήσει,

κι η θάλασσα θα πιει το φως,

θα μείνει η ανάσα μας ως μνήμη,

σαν ένας κόσμος ζωντανός.

Δεν είναι τέλος, είναι η ένωση,

μια λάμψη στην αιώνια σκοτεινιά,

δυο σώματα που έγιναν ένα

και χάθηκαν στην απανεμιά.

Γιατί ο κόσμος όλος στενεύει,

μέχρι να χωρέσει σε μια λέξη,

κι η δική μου η αλήθεια,

μόνο το όνομά σου έχει διαλέξει.

Στον Γιάννη μου,

που έγινε το πέλαγος και ο προορισμός μου.

                                          Μαρία Γεωργιοπούλου