Στις τρεις χτυπά γερά το
ξυπνητήρι και με ξεκουφαίνει. Ανοίγω τα μάτια και τα ξανακλείνω. Σφίγγω το
μαξιλάρι και γυρνώ πλευρό. Τεντώνομαι και τανιέμαι. Στο τέλος αποφασίζω να σηκωθώ
βαρύς και παρασάνταλος. Τα όνειρα είναι πάντα μακάβρια και εξουθενωτικά. Η τουαλέτα
τρία μέτρα δρόμος γεμάτος ναρκοπέδια. Στρεκλάω και σκουντουφλάω στους τοίχους. Μια
κατσαρίδα πετάγεται απότομα μπροστά μου μα κάνω ντρίπλα και την αποφεύγω. Τελικά με τα
χίλια ζόρια φτάνω στον σκοπό μου. Σηκώνω το καπάκι και κατουράω για ώρα νιώθοντας
ανακούφιση. Η απόλυτη ηδονή. Στον καθρέπτη οι πιτσιλιές κρύβουν το σκυθρωπό μου
βλέμμα. Τα γένια μακραίνουν και ασπρίζουν ασταμάτητα. Πρέπει να τα κόψω. Ίσως
και να τα βάψω κάποτε μα τώρα χρειάζεται επειγόντως καφέ και κάτι για τη ζαλάδα.
Το μυαλό μου είναι ακόμα θολωμένο και η τηλεόραση λέει ειδήσεις μα δεν υπάρχουν
νέα πια. Μια από Τα ίδια. Τα έχω όλα ξανακούσει. Ίσως σε κάποια άλλη ζωή. Ίσως
και χτες μα την αφήνω να βουίζει. Σπάει κάπως την μοναξιά μου.
Την υπόγεια γκαρσονιέρα δεν
την βλέπει ποτέ ο ήλιος κι εγώ παρακολουθώ τη ζωή απ’ τον φεγγίτη. Κάποιος
πετάει τρία σάπια μήλα στο πεζοδρόμιο και μαζεύονται οι γάτες. Τα κοιτάζουν με
περιέργεια τα μυρίζουν και τα γλύφουν. Όμως δεν τα τρώνε. Ειδικά τα τρύπια και
τα συφοριασμένα. Αυτά ανήκουν μόνο στα σκουλήκια τους. Έτσι ξαναγυρίζω άκεφος
στο κρεβάτι μου. Έχει βάλει καύσωνα και η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Αν και
ολόγυμνος έχω λιβακώσει. Για ώρα είμαι ξαπλωμένος ακίνητος και άσκεφτος με τον
ανεμιστήρα κατά πάνω του. Κάπως με παρηγορεί μα πρέπει και να βγω έξω για ψώνια
και να προλάβω τα μαγαζιά ανοιχτά. Τον φούρνο το σούπερ μάρκετ και το
περίπτερο. Είναι απόγευμα και κάνει ακόμα ζέστη. Γυρίζω γρήγορα στο σπίτι
κρατώντας τις σακούλες. Η πόλη άδεια. Ψυχή ζώσα στους δρόμους και στις πλατείες.
Ημέρες διακοπών. Θα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο και θα φτιάξω τον δεύτερο καφέ της
ημέρας. Μετά θα γυρίσω και πάλι στο κρεβάτι. Κάτι θα βρω για να διαβάσω ή θα
πάρω το λάπτοπ αγκαλιά για θερμοφόρα. Για άλλη μια φορά η τεχνολογία θα με
σώσει.
Το βράδυ θα μπει σαν κλέφτης
από τον ανοιχτό φεγγίτη και τα σάπια μήλα θα γίνουν πέντε ολοστρόγγυλα φεγγάρια
γεμάτα κρατήρες. Τότε οι γάτες θα εξαφανιστούν χωρίς να τα πειράξουν. Αυτά
ανήκουν μόνο στα σκουλήκια τους. Ίσως βγω και λίγο για περπάτημα. Σκέβρωσα τόσες
ώρες στο κρεβάτι. Να ξεκουραστεί και λίγο ο ανεμιστήρας. Έτσι η νύχτα θα
περάσει πάλι δύσκολα με σφιγμένα τα δόντια. Tο πρώτο φως θα κάψει τους ξεχασμένους βρικόλακες
και τα σκουπιδιάρικα του δήμου θα αδειάσουνε τους κάδους. Τα σκουλήκια θα συνεχίζουν να ξεκοιλιάζουν τα χαλασμένα μήλα. Στο τέλος δεν θα αφήσουν
τίποτα. Μόνο φλούδες και κοτσάνια.
Γιάννης Παπαγεωργίου
Kotsilies.blogspot.com
