ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

     Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει και ο Αλέξανδρος ήταν εκεί. Απολαμβάνοντας τον ήχο της σιωπής. Νιώθοντας την ίδια αίσθηση νοσταλγίας, που ένιωθε όταν βρισκόταν εκεί. Έχοντας στα ρουθούνια του το ευλογημένο άρωμα του παλιού χαρτιού. Στοίβαξε μερικά βιβλία στο τραπέζι του, άνοιξε το laptop και βυθίστηκε στην καθημερινή του περιήγηση. Ένα ταξίδι στο χρόνο στα πιο σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Μια προδιαγεγραμμένη πορεία κοινή σε όλες τις περιόδους. Ανάπτυξη, ευημερία, απληστία, κρίση, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, καταστροφή και επανεκκίνηση. Ένας αέναος φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται ανελέητα και ακατάπαυστα, τροφοδοτούμενος από ισχυρή δοσολογία είτε θρησκευτικού φανατισμού, είτε εθνικιστικών εξάρσεων.

    Ένας θόρυβος διέκοψε τους στοχασμούς του και τράβηξε την προσοχή του. Κοίταξε απέναντι. Αντίκρισε μια μελαχρινή ύπαρξη, με δύο πανέμορφα μεγάλα, αμυγδαλωτά, μαύρα μάτια. Εστίασε τη ματιά του σε αυτά. Διέκρινε αθωότητα, καλοσύνη, μα και πόνο. Τότε ένιωσε ένα αίσθημα δυσφορίας μέσα του. Παραλίγο να γελάσει και μόνο με τη σκέψη ότι ένα βλέμμα θα μπορούσε να φανερώνει τόσα πολλά. Ποτέ δεν πίστευε στα πολυσήμαντα βλέμματα. Όμως να πάρει η ευχή έτσι ένιωθε. Βυθίστηκε σαν ναυαγός στους ωκεανούς των ματιών της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν. Η Γιασμίν αισθάνθηκε  ένα ρίγος να την διαπερνά και μια ανεξήγητη ταραχή. Την πλησίασε νιώθοντας μια αφύσικα μεγάλη ηρεμία και της μίλησε. Εκείνη ανταποκρίθηκε με την ίδια ηρεμία, με την ίδια οικειότητα. Άρχισαν να μιλούν. Μερικά πράγματα γίνονται τόσο απλά.          

     Το πρώτο τους ραντεβού έγινε το επόμενο απόγευμα στον ίδιο χώρο. Ο Αλέξανδρος είχε πάει αρκετά νωρίτερα από την προβλεπόμενη ώρα. Προσπαθούσε να πάρει μια ιδέα από τις αντιξοότητες  που αντιμετώπισε η φίλη του με τη φυγή  από την πατρίδα της, μέσα από τα <<Ματωμένα Χώματα>> της Διδώς Σωτηρίου. Συζήτησαν αρκετή ώρα και άρχισαν να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. Εκείνος ήταν 32 ετών, διοικητικό στέλεχος. Εκείνη ήταν Σύρια, μουσουλμάνα, ηλικίας 28 ετών. Στην πατρίδα της δούλευε ως καθηγήτρια φιλολογίας. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα, ήξερε Ελληνικά και Αγγλικά. Της άρεσε η λογοτεχνία και ιδιαίτερα η ποίηση. Ήρθε στην Ελλάδα διότι η χώρα της βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Οι γονείς της παρέμειναν εκεί. Επισκεπτόταν συχνά τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, ως προς την εθνικότητα, το θρήσκευμα, τα ήθη και έθιμα, το οικογενειακό περιβάλλον, μα τόσο ταυτόσημοι στο χαρακτήρα, στις ευαισθησίες και στην ευρύτητα του πνεύματος.

    Η Βιβλιοθήκη ήταν το αγαπημένο τους στέκι, το καταφύγιό τους όπως έλεγαν. Αποκτούσαν κοινά ερεθίσματα μελετώντας μαζί τους αγαπημένους τους ποιητές. Με το πάντρεμα των στίχων του Ρίτσου, του Καρυωτάκη και του Ali Ahmad Said Esber, έκτισαν τις προσωπικές τους πολιτιστικές γέφυρες και απέκτησαν κοινά σημεία αναφοράς. Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, συνειδητοποίησαν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Το μόνο αγκάθι ήταν οι διαφορετικές θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για αυτό επέλεξαν τη λύση του  πολιτικού γάμου.

    Είχαν κλείσει ένα χρόνο ονειρεμένης συμβίωσης. Ένα χρόνο απόλυτης ευτυχίας. Ακόμα και τώρα συνέχιζαν να επισκέπτονται τη Βιβλιοθήκη, όποτε διέθεταν ελεύθερο χρόνο. Η Γιασμίν έκανε ιδιαίτερες ετοιμασίες για να γιορτάσουν την επέτειό τους.  Ο Αλέξανδρος είχε ήδη καθυστερήσει περίπου ένα δίωρο να επιστρέψει από τη δουλειά του και εκείνη είχε αρχίσει να ανησυχεί. Ήταν έτοιμη να του τηλεφωνήσει, μα πριν το κάνει, το τηλέφωνο την πρόλαβε. Χάλια. Αισθάνθηκε ένα κόμπο στο λαιμό της και στο στόμα της γεύση σκουριάς. Τότε άκουσε έναν ήχο σαν μια παρατεταμένη κόρνα, μια σειρήνα στο κεφάλι της ή κάπου αλλού. Αλήθεια τι ήταν αυτό που άκουγε τώρα; Το κουδούνι. Σηκώθηκε, άνοιξε και παρέλαβε μια μεγάλη ανθοδέσμη. Μια ανθοδέσμη με τα λουλούδια που της άρεσαν. Διάβασε το σημείωμα και με πολύ κόπο κατάφερε να ολοκληρώσει την τελευταία φράση  << για πάντα μαζί στον ίδιο δρόμο, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος>>.  Δρόμος… Τι  πικρή λέξη… Στο μυαλό της ήρθε συνειρμικά η μοιραία διασταύρωση. Ξαφνικά έπιασε τον εαυτό της να εύχεται να πεθάνει.

    Ήταν εντελώς μόνη. Κοιμόταν με δυσκολία και κάθε φορά τον ονειρευόταν. Σταδιακά κατέφευγε στη χρήση ηρεμιστικών. Είχε παραμελήσει τελείως τον εαυτό της. Έτρωγε ελάχιστα και είχε αδυνατήσει υπερβολικά. Είχε χάσει τη δροσιά και τη ζωντάνια από το πρόσωπό της. Είχε γίνει αγνώριστη. Ένα φάντασμα του εαυτού της. Δεν καθόταν στο σπίτι. Ερχόταν μόνο το βράδυ, όταν έκλεινε η Βιβλιοθήκη. Όταν τελείωνε από τη δουλειά, πήγαινε κατευθείαν εκεί, στο καταφύγιό της από τη σκληρή πραγματικότητα. Οι σελίδες των αγαπημένων τους βιβλίων ζωντάνευαν τις μνήμες της. Αναπολούσε στιγμές ευτυχίας. Κάποιες φορές ξεχνιόταν και διάβαζε δυνατά κάποια αγαπημένα αποσπάσματα, περιμένοντας την απάντηση του. Μάταια όμως. Σήκωνε το βλέμμα της και έβλεπε την άδεια καρέκλα. Χαμήλωνε τα βουρκωμένα μάτια της και συνέχιζε να διαβάζει σιωπηλά. Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, που η Βιβλιοθήκη ήταν κλειστή, ήταν μια κόλαση για εκείνη. Τον επισκεπτόταν στο κοιμητήριο. Όταν γύριζε στο σπίτι, ένιωθε το χρόνο να κυλάει βασανιστικά αργά.

    Ήταν Κυριακή μεσημέρι. Είχε επιστρέψει από το νεκροταφείο. Επιθυμούσε διακαώς να κοιμηθεί μέχρι το επόμενο πρωί. Τι άλλο να έκανε άλλωστε;  Πήρε μια γερή δόση ηρεμιστικών και ξάπλωσε. Μετά από λίγα λεπτά κατάφερε επιτέλους να κοιμηθεί. Όταν ξύπνησε, είχε ήδη ξημερώσει. Ετοιμάστηκε και πήγε στη Βιβλιοθήκη. Κάθισε στο σημείο που καθόταν πάντα και σκεφτόταν ποιους ποιητές θα επέλεγε για να την ταξιδέψουν με τους στίχους τους. Κρύωνε και αισθανόταν μια έντονη αδυναμία. Συλλογίστηκε πως ήταν φυσικό, αφού είχε να  βάλει κάτι στο στόμα της από χθες το πρωί.  Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στα ράφια. Προσπάθησε να πάρει ένα βιβλίο, μα δε μπορούσε ούτε να το πιάσει. Φώναξε το βιβλιοθηκάριο. Καμία απόκριση. Πλησίασε κοντά του και του μίλησε. Ούτε καν την κοίταξε. Ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο. Γύρισε και κοίταξε κατάπληκτη, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Αφουγκραζόταν την ανάσα του, ένιωθε το φιλί του. Ήταν εκείνος!!! Τότε εκείνη συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί.         

                                                             Γιάννης Βαΐτσας

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

            Η τεχνολογική επανάσταση επέφερε ραγδαία εξέλιξη στις ιατρικές και τεχνολογικές επιστήμες και βελτίωσε αισθητά από μια σκοπιά το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Στο βωμό του κέρδους οι μεγιστάνες και αυτοί που ελέγχουν αόρατα τα νήματα της εξουσίας, χρηματοδοτούσαν προγράμματα τεχνολογικής εξέλιξης. Στη συνέχεια οι κυβερνήτες των κρατών, παρασυρόμενοι από τους πραγματικούς εξουσιαστές, άρχισαν να δαπανούν όλο και μεγαλύτερα κονδύλια για  Τμήματα Θετικών Επιστημών, με αποτέλεσμα να κλείνουν όλο και περισσότερα Τμήματα Ανθρωπιστικών Επιστημών, σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Αυτό δεν έγινε απότομα αλλά σταδιακά. Ξεκίνησε από αλλαγές μαθημάτων στα Σχολεία. Τα λίγα εναπομείναντα Ανθρωπιστικά Τμήματα, λειτουργούσαν πλέον με πενιχρούς δημόσιους πόρους, και δεν υπήρχαν πια ιδιωτικές χορηγίες για έρευνα. Η Παιδεία έπαψε να είναι ανθρωποκεντρική. Ο άνθρωπος ως αντικείμενο μελέτης παραγκωνίστηκε. Οι ιθύνοντες της Παιδείας δεν ενδιαφέρονταν να φτιάξουν ανθρώπους με ανεπτυγμένη κρίση, αξιακό ηθικό σύστημα και ευρύτερη παιδεία, αλλά εξειδικευμένους τεχνοκράτες.

            Οι αντιδράσεις στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων ήταν ποικίλες. Κάποιοι συμβιβάστηκαν είτε φοβούμενοι να χάσουν τη θέση τους, είτε να μείνουν στάσιμοι στην Ακαδημαϊκή ιεραρχία, κάποιοι άλλοι αποστασιοποιήθηκαν και αποτραβήχτηκαν από  το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, ενώ κάποιοι άλλοι αρθρογράφησαν και τοποθετήθηκαν ενάντια στη νέα κατάσταση, αλλά οι εισηγήσεις τους τέθηκαν στο περιθώριο από τους ιθύνοντες. Μετά από μερικά χρόνια άρχισαν να φαίνονται οι επιπτώσεις σαν φυσικό επακόλουθο. Μόνο ένας συνέχιζε επίμονα να αρθρογραφεί για την έλλειψη των Ανθρωπιστικών Τμημάτων. Βλέποντας ότι δεν είχε απήχηση στους ιθύνοντες, αποφάσισε να αναλάβει μεγαλύτερη δράση. Είχε την επίγνωση  ότι το φορτίο θα το σήκωνε μόνος του, όπως ο Χριστός το σταυρό του.

            Ο Αθανάσιος Γαρδενάκης γόνος εύπορης Κρητικής οικογένειας και λέκτορας Φιλοσοφίας, έβλεπε τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στον κοινωνικό ιστό. Το αξιακό κοινωνικό σύστημα είχε μετατοπιστεί από τον άνθρωπο και τις ανθρώπινες αξίες, στην αξία του κέρδους και του χρήματος. Οι πολιτικοί είχαν μετατραπεί σε διαχειριστές, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για την ευημερία των δεικτών και των αριθμών. Έκαναν περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες και εξαθλίωναν σταδιακά το βιοτικό επίπεδο των πολιτών. Έλεγχαν όλες τις αρχές ακόμα και τη Δικαιοσύνη, η οποία είχε εκφυλιστεί. Η διαφθορά υπήρχε απροκάλυπτα ως κάτι φυσιολογικό σε κάθε τομέα της κοινωνικοπολιτικής ζωής. Οι αξίες της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας είχαν ευτελιστεί. Οι άνθρωποι είχαν γίνει απόλυτα εγωκεντρικοί και οι ανθρώπινες σχέσεις επιφανειακές.

            Ήταν κάποτε αρραβωνιασμένος με τη Λίζα και επρόκειτο να παντρευτούν. Το τέλειο ζευγάρι έλεγαν όλοι. Εκείνη είχε σπουδάσει οικονομικές επιστήμες και δούλευε σε μια εταιρία, ενώ εκείνος έκανε τη διδακτορική του διατριβή και έχτιζε την ακαδημαϊκή του καριέρα. Ζούσαν άνετα μια ανέφελη ζωή με έντονη κοινωνική δραστηριότητα χωρίς δυσκολίες. Όμως κάποια στιγμή η μητέρα του μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, απέκτησε σοβαρά κινητικά προβλήματα σε συνδυασμό με μία άνοια που σταδιακά χειροτέρευε. Ο πατέρας του δε ζούσε. Ξόδεψε αρκετά χρήματα και αφιέρωσε πολύ χρόνο μέχρι να καταφέρει να επαναφέρει την υγεία της μητέρας του σε ικανοποιητικό επίπεδο. Σε όλη αυτή την περιπέτεια η Λίζα ήταν απούσα, παρόλο που του ξεστόμιζε συνέχεια παχιά, κενά λόγια αγάπης. Συνέχιζε απερίσπαστη τις κοινωνικές της δραστηριότητες, ενώ ταυτόχρονα παραπονιόταν σε κείνον ότι δεν τη συνόδευε στις κοινωνικές της εμφανίσεις. Είχε έρθει κάποιες φορές τυπικά για λίγο στο νοσοκομείο ως μια απλή επισκέπτρια. Ήταν εντελώς αμέτοχη στην προσπάθειά του και αφοσιωμένη στις δικές της προτεραιότητες σαν να ήταν μια ξένη. Τη χώρισε, τελείωσε το διδακτορικό του, πήρε έδρα στο Πανεπιστήμιο και μετά από κάποιους μήνες έχασε τη μητέρα του. Ήταν ένας περιζήτητος εργένης. Τότε η Λίζα τον προσέγγισε ξανά, θυμίζοντας του τις ωραίες στιγμές τους, ενώ εκείνος της ανέφερε τις δυσκολίες που πέρασε μόνος του στη διάρκεια της σχέσης τους. «Ψάχνω για σύντροφο και όχι για συνέταιρο, ούτε για μία κούφια συνοδό στις κοσμικές εμφανίσεις» της είπε και την ξαπόστειλε.  Στον περίγυρο του είχε λίγους εκλεκτούς φίλους και συγγενείς με ειλικρινείς και ουσιαστικές σχέσεις. Καθετί επιφανειακό και ανούσιο το είχε διαγράψει από τη ζωή του.

            Ένα απόγευμα βρισκόταν στο γραφείο του και μελετούσε κάτι άρθρα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη και την αναβάθμιση του ανθρώπου μέσω της τεχνολογίας. Διάβαζε τις απόψεις των υπερανθρωπιστών, που πιστεύουν στην ανθρώπινη αναβάθμιση μέσω της τεχνολογίας, για τεχνολογικά εμφυτεύματα που μπορούν να βελτιώσουν την όραση του ανθρώπου, ακόμα και την ικανότητα του εγκεφάλου να επεξεργάζεται ταχύτατα πληροφορίες σαν υπολογιστής, για νέες τεχνολογίες που θα έδιναν στον άνθρωπο περισσότερες δυνατότητες. Αυτό θα αύξανε τις κοινωνικές ανισότητες, διότι μόνο οι εύποροι θα είχαν την οικονομική δυνατότητα για αναβάθμιση των βιολογικών ικανοτήτων  τους, με αποτέλεσμα να υπερτερούν από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όμως αυτό που τον προβλημάτισε πιο έντονα, είναι οι απόψεις των μετανθρωπιστών. Οι μετανθρωπιστές στοχεύουν στην τελική υπέρβαση του ανθρώπου ακόμα και σε μεταβιολογική μορφή. Το μόνο που θα απομείνει είναι  η νόηση. Συνεπώς οραματίζονται το τέλος του ανθρώπου και της ανθρώπινης ιστορίας και τη δημιουργία ενός μεταλλαγμένου είδους, που δε θα έχει καμία βιολογική σχέση με το σημερινό άνθρωπο. Όταν τελείωσε το διάβασμα, έβαλε μουσική και άρχισε να στοχάζεται. Συλλογιζόταν τη σημερινή κοινωνική σήψη, σε συνδυασμό με τη μελλοντική προοπτική αφανισμού του ανθρώπου και σκεφτόταν πως έπρεπε να αντιδράσει. Εκείνη τη στιγμή το ραδιόφωνο έπαιζε τον «Κεμάλ» του Χατζηδάκη. Το τραγούδι αναφέρεται σε ένα νεαρό πρίγκηπα τον Κεμάλ, που έδωσε όρκο στον Αλλάχ πως θα αλλάξουν οι καιροί, εννοώντας ότι θα γίνει ο κόσμος καλύτερος και κατέληξε να θανατωθεί από το Χαλίφη.  «Και ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική... κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θα αλλάξουν οι καιροί». Εμπνευσμένος από τους στίχους, πήρε την απόφαση να αφυπνίσει την ανθρωπότητα.

            Ξεκίνησε να αρθρογραφεί για τις πανανθρώπινες αξίες, να δίνει συνεντεύξεις, να παρουσιάζεται σε εκπομπές και τέλος να έρθει σε επαφή με όλους τους ανθρωπιστές φιλόσοφους της υφηλίου, δημιουργώντας σε βάθος χρόνου ένα παγκόσμιο ανθρωπιστικό κίνημα, που στόχευε στη δημιουργία μιας Παιδείας στηριζόμενης στις πανανθρώπινες αξίες, που θα επανέφερε τον άνθρωπο στην πρωταρχική του αξία. Μέσω της Παιδείας πίστευε πως το θέμα θα λυνόταν οριστικά, αλλά ήταν μια μακροπρόθεσμη λύση. Έτσι σε πρώτη φάση ενημέρωνε και ξεσήκωνε τον κόσμο να αντιδράσει σε όλη αυτή τη σήψη και να διεκδικήσει με κάθε τρόπο μια νέα ανθρωπιστική κοινωνία και ένα καλύτερο κόσμο. Η διδασκαλία του αναφερόταν στην αναγκαιότητα της ανθρώπινης αλληλεγγύης, επικεντρώνοντας σε κάποιες κεντρικές φράσεις όπως «αν δε μπορούμε να βοηθήσουμε το συνάνθρωπό μας να μην τον βλάπτουμε», «να φερόμαστε στους συνανθρώπους μας όπως θέλουμε να μας φέρονται», «αλλαγή τρόπου σκέψης από το εγώ στο εμείς» και κατέληγε στο «αγαπήστε το συνάνθρωπο σας όπως τον εαυτό σας». Κεντρικό του σύνθημα «Επιστροφή στον άνθρωπο».

            Στην αρχή οι ιθύνοντες της εξουσίας τον αντιμετώπισαν σαν ένα γραφικό ρομαντικό ιδεολόγο. Στη συνέχεια όταν το κίνημά του γιγαντώθηκε και άρχισε να προκαλεί στο σύστημα τριγμούς, διάφορες πολιτικές παρατάξεις προσπάθησαν να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, αφενός για να προσεταιριστούν τους υποστηρικτές του και αφετέρου να τον αφομοιώσουν στο σύστημα. Όμως αυτός δεν εντάχθηκε ποτέ. Στη συνέχεια επιστράτευσαν την τακτική της λασπολογίας. Μεγαλοδημοσιογράφοι του συστήματος είτε από πρωινές εκπομπές, είτε από ενημερωτικές εκπομπές ποικίλης ύλης, τον πολεμούσαν συστηματικά και οργανωμένα με συκοφαντίες, κατηγορίες και ψεύτικες ειδήσεις, με σκοπό να πλήξουν την αξιοπιστία και το κύρος του. Το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο από αυτό που περίμεναν. Εξαγρίωσαν την κοινή γνώμη, η οποία στράφηκε εναντίον τους και ενάντια στο σύστημα που εκπροσωπούν. Η κατάσταση στην κοινωνία ήταν εκρηκτική και απειλούσε το σύστημα με κατάρρευση. Τότε οι παράγοντες του συστήματος έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί. Ένα δειλινό που βρισκόταν στο γραφείο του και χαλάρωνε ακούγοντας μουσική, ήρθε η αστυνομία και τον συνέλαβε ως τρομοκράτη. Τον πληροφόρησαν ότι στο διαμέρισμά του είχε βρεθεί τρομοκρατικό υλικό, που είχαν οι ίδιοι τοποθετήσει για να τον παγιδεύσουν. Τη στιγμή που τον συνέλαβαν, ακούγονταν στο ραδιόφωνο οι στίχοι από το τραγούδι του «Κεμάλ»: «Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει τη θηλειά». Οι σκοτεινοί παρακρατικοί μηχανισμοί έδρασαν με επιτυχία.

            Η κοινή γνώμη αντέδρασε στη σύλληψη. Όλοι κατάλαβαν το σκοτεινό παιχνίδι της εξουσίας. Υπήρχαν μεγάλες αναταραχές στο εσωτερικό, ενώ όσα μέσα ενημέρωσης παρέμεναν ανεξάρτητα ξεσκέπαζαν τη σκοτεινή δράση του συστήματος. Διανοούμενοι και συνεργάτες του από όλη την υφήλιο στάθηκαν στο πλευρό του και πίεζαν την κυβέρνηση για την αποφυλάκισή του και υπήρχε έντονος ξεσηκωμός από όλα τα ανθρωπιστικά κινήματα. Ταυτόχρονα εκείνη την εποχή είχε συλληφθεί ένας κορυφαίος οικονομικός παράγοντας, φιλοκυβερνητικός, για οικονομικές καταχρήσεις. Τότε οι κυβερνητικοί παράγοντες συνέλαβαν ένα σατανικό σχέδιο, έτσι ώστε αφενός να ηρεμήσουν την επαναστατημένη κοινή γνώμη για την άδικη σύλληψη του καθηγητή και αφετέρου να βρουν τρόπο να ελευθερώσουν τον καταχραστή φίλο τους. Αποφάσισαν τη Μεγάλη Τετάρτη να γίνει ένα διαδικτυακό δημοψήφισμα αμφιβόλου εγκυρότητας και αξιοπιστίας, στο οποίο οι πολίτες θα επέλεγαν τον κρατούμενο που η πολιτεία θα έδινε χάρη και θα ελευθέρωνε. Οι υποψήφιοι κρατούμενοι για τη χάρη της πολιτείας, ήταν ο αθώος καθηγητής Γαρδενάκης και ο καταχραστής επιχειρηματίας Σαλταπίδας και άνθρωπος του καθεστώτος, όπως ο αθώος Ιησούς απέναντι στον εγκληματία Βαραββά. Μόνο που τώρα οι πολίτες δε θα αποφάσιζαν δια βοής, αλλά δια πληκτρολογίου. Όλο το διάστημα πριν το δημοψήφισμα, τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης προπαγάνδιζαν για την επιλογή του Σαλταπίδα, προβάλλοντας τη δήθεν οικονομική προσφορά του στη χώρα, και τη συμβολή του στην καταπολέμηση της ανεργίας, ενώ αντίθετα παρουσίαζαν τον Γαρδενάκη ως αναρχικό και επικίνδυνο τρομοκράτη για τη δημόσια ασφάλεια. Το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης ανακοινώθηκαν τα νοθευμένα αντεστραμμένα αποτελέσματα. Με ποσοστό 70% ο Σαλταπίδας αφέθηκε ελεύθερος.

            Τα νοθευμένα αποτελέσματα προκάλεσαν έντονες αναταραχές στην κοινωνία. Μπροστά στο φόβο ενός ξεσηκωμού, το καθεστώς προχώρησε στο τελευταίο σχέδιο για την οριστική απαλλαγή του από το Γαρδενάκη. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, άκουγε στο κελί του το τραγούδι του Κεμάλ, όταν μπήκαν μέσα οι δεσμοφύλακες. «Μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί, πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή». Την επόμενη μέρα ανακοινώθηκε από τα μέσα ενημέρωσης η δήθεν αυτοκτονία του. Βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του. Κανείς δεν πίστεψε την ανακοίνωση και όλοι κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Υπήρχε παγωμάρα στην κοινωνία για ένα μεγάλο διάστημα. Όμως οι σπόροι είχαν πέσει και τα ανθρωπιστικά κινήματα είχαν εδραιωθεί. Νέοι ηγέτες θα εμφανίζονταν και καινούργιοι αγώνες θα ξεκινούσαν. Το τραγούδι του «Κεμάλ» τελειώνει με το στίχο «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Δείχνει την πορεία της ανθρωπότητας από την αρχή μέχρι σήμερα. Ένας συνεχόμενος και αδιάκοπος αγώνας. Μια ατελείωτη Μεγάλη Παρασκευή. Όμως μετά έρχεται η Ανάσταση. Σε αυτή ελπίζουμε και αυτή προσδοκούμε. Η ελπίδα της ανάστασης του ανθρώπου και των πανανθρώπινων αξιών.

                                                                            

                                                                                     Γιάννης Βαΐτσας         

Η ΛΥΤΡΩΣΗ

 

Η λύτρωση

           

Απόλυτη ηρεμία. Νεκρική σιγή. Ξαφνικά η γαλήνη του χώρου διαταράσσεται από τους ήχους μηχανημάτων. Ήχοι γνώριμοι που μου φέρνουν στη μνήμη τα φλιμπεράδικα που ήταν στη μόδα τη δεκαετία του 80, που επισκεπτόμουν όταν ήμουν έφηβος. Τότε που έπαιζα ηλεκτρονικά παιχνίδια ανέμελα και χειριζόμουν με μοχλό και κουμπιά τους ήρωες των παιχνιδιών και έβλεπα στην οθόνη τα αποτελέσματα των χειρισμών μου. Το παιχνίδι τελείωνε όταν ο ήρωας έχανε τις ζωές του. Δεν υπήρχε το διαδίκτυο εκείνη την εποχή. Ένα όμορφο συναίσθημα αναπόλησης με διαπερνά. Όμως γρήγορα επανέρχομαι στο παρόν, ανοίγω τα μάτια και συνειδητοποιώ την προέλευση των ήχων και το χώρο. Τώρα εγώ είμαι  ο ήρωας, ενώ κάποιοι άλλοι ασκούν χειρισμούς πάνω μου και παρακολουθούν τα αποτελέσματα των χειρισμών τους από γραφήματα και μετρήσεις στις οθόνες, ενώ παράλληλα παράγονται διάφοροι ήχοι. Βρίσκομαι στο ψυχρό περιβάλλον της εντατικής.

Ακόμα θυμάμαι το γιατρό να μασάει τα λόγια του, όταν προσπαθούσε να μου πει τη διάγνωση. Πάντα ήθελα να γνωρίζω την αλήθεια όσο σκληρή και αν ήταν. Έτσι ο γιατρός ενώ το απέφυγε αρχικά, αναγκάστηκε να μου ομολογήσει την πραγματικότητα. Του είπα ότι με σκοτώνει η άγνοια και η αμφιβολία, ενώ γνωρίζοντας την αλήθεια αντιμετωπίζω τις καταστάσεις καλύτερα. «Καρκίνος σε προχωρημένο στάδιο» είπε. Ταράχθηκα στο άκουσμα, αλλά ένιωθα και μια ανακούφιση που γνώριζα. Η σύντροφος μου το ήξερε όμως το έκρυβε επιμελώς, προσπαθώντας να μη δείξει κάτι. Είναι ισχυρή προσωπικότητα και σήκωνε το βάρος της γνώσης μόνη της. Όμως μέσα της υπέφερε. Όσο αγέρωχη και αν έδειχνε, καταλάβαινα ότι κάτι  έτρωγε τα εσώψυχά της και ας μην το παραδεχόταν. Όταν της είπα ότι το έμαθα κατέρρευσε. Με νοιαζόταν τόσο πολύ που δεν ήθελε να ξέρω. Τη νοιαζόμουν τόσο πολύ, που δεν ήθελα να βασανίζεται. Το μοιραστήκαμε και το παλέψαμε μαζί, όπως και όλα τα άλλα στα χρόνια που είμαστε μαζί.

Βρίσκομαι στο τελικό στάδιο της νόσου. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ίαση.  Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Οι πόνοι είναι πιο έντονοι και τα παυσίπονα το μόνο που καταφέρνουν είναι να τους καταπραΰνουν. Δε μπορώ να κάνω πια και πολλά πράγματα παρά μόνο να σκέφτομαι. Τραγικό ον ο άνθρωπος. Είναι το μόνο ον που από τη στιγμή που γεννιέται και αποκτά συνειδητότητα, έχει την επίγνωση του θανάτου του. Αναρωτιέμαι πως ένας Τέλειος και Άφθαρτος Θεός έφτιαξε ένα τόσο ατελές δημιούργημα, υλικό και φθαρτό.«Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» ισχυρίζονται δογματικά κάποιοι. Αμαρτωλός από τη γέννησή του κουβαλώντας το προπατορικό αμάρτημα. Θεϊκή τιμωρία ή ανθρώπινη θεωρία ενός θρησκευτικού συστήματος; Πως ένας Πανάγαθος Θεός που αγαπά τα δημιουργήματά του, επιτρέπει να πάσχουν; Μήπως Του έχει αποδοθεί μία ιδιότητα που δεν έχει, από διάφορα θρησκευτικά δόγματα για δικές τους σκοπιμότητες; Άγνωστες οι ιδιότητες, οι προθέσεις και η φύση του Δημιουργού.  Κυνηγημένος ο άνθρωπος από θεούς, δαίμονες και το χειρότερο από ανθρώπους. Το οξύμωρο είναι ότι εμείς οι άνθρωποι συνειδητοποιώντας τη θνητότητα  και τη φθαρτή φύση μας,  αντί να έχουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας στις δυσκολίες που βιώνουμε, είτε αδιαφορούμε είτε βλάπτουμε τους συνανθρώπους μας, καθιστώντας έτσι το επίγειο πέρασμά μας ακόμα πιο οδυνηρό.  Γινόμαστε απάνθρωποι κάποιες φορές. Θύτες και θύματα των συνανθρώπων μας, θύτες και θύματα της φύσης, θύτες των ζώων όχι μόνο από διατροφική ανάγκη, αλλά και για εμπορική εκμετάλλευση, ρύπανση και το χειρότερο ακόμα και για διασκέδαση. Έλλογα πολιτισμένα όντα κατά τα άλλα!  Ευτυχώς πάντα υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που διατηρούν την ελπίδα ζωντανή.

Η κατάσταση χειροτερεύει και είναι μη αναστρέψιμη. Δε θέλω να βασανίζομαι άδικα, ούτε μαζί με εμένα οι δικοί μου άνθρωποι. Πάντα ήθελα μια ζωή με ποιότητα και ένα αξιοπρεπές τέλος. Τα δικαιώματα του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ακεραιότητας του προσώπου και της ελευθερίας βρίσκονται κατά την κρίση μου στην κορυφή της πυραμίδας των ανθρώπινων δικαιωμάτων και υπερτερούν από το δικαίωμα της ζωής. Όταν καταστρατηγείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και όταν το άτομο δεν έχει ποιότητα ζωής και βιώνει μια κατάσταση επώδυνη και μη αναστρέψιμη, θα πρέπει να έχει την ελευθερία να επιλέξει αν θελήσει να λυτρωθεί από αυτή την κατάσταση και να αποφύγει μια περαιτέρω ταλαιπωρία περιμένοντας το τέλος. Έτσι ασκώντας το δικαίωμα της ελευθερίας και της ελεύθερης βούλησης, πήρα την απόφαση να τερματίσω το μαρτύριο μου, όταν εξαντληθούν οι αντοχές μου. Ετοίμασα ένα ενυπόγραφο κείμενο στο οποίο εξέφραζα την επιθυμία μου και τεκμηρίωνα τους λόγους της απόφασής μου. Ζητούσα να εκτελεστεί η απόφασή μου είτε όταν η κατάσταση θα ήταν αφόρητη και θα επέλεγα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή, είτε όταν θα έπεφτα σε κώμα.

 Η κατάσταση έγινε αφόρητη. Ήρθε η ώρα να εκτελεστεί η απόφασή μου. Γνωστοποίησα την απόφαση και το κείμενο στους γιατρούς, στον περίγυρό μου, ακόμα και στο δικηγόρο μου, για είναι επίσημα γνωστή η επιλογή μου και να μην έχει κανείς καμιά επίπτωση. Οι γιατροί και ο δικηγόρος μου είπαν ότι αυτό που ζητούσα δε μπορεί να εφαρμοστεί, γιατί δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για την ευθανασία  και όποιος εφάρμοζε την επιθυμία μου θα είχε ποινικές ευθύνες.  «Μα είναι δυνατόν να μη λαμβάνετε υπόψη τα θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Ούτε και το ενυπόγραφο κείμενο της τελευταίας μου επιθυμίας;» ρώτησα έξαλλος. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό με παρακολουθούσαν για να είναι σίγουροι ότι δε θα προβώ σε ενέργεια κατά της ζωής μου και βρουν το μπελά τους.

Οι αντιδράσεις στον περίγυρο ήταν ποικίλες. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι τη ζωή την αφαιρεί μόνο ο Θεός, ενώ αν το έπραττα εγώ θα ήταν αυτοκτονία και αν το έπραττε τρίτος δολοφονία. Οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση είναι αμαρτία. Πραγματικά αστείος ισχυρισμός στην κατάστασή μου. Ήδη ήμουν καταδικασμένος σε θάνατο από την επάρατη νόσο και το επερχόμενο τέλος ήταν θέμα ημερών ή εβδομάδων. Το μόνο που θα έκανα ήταν να συντομεύσω το διάστημα του αργού θανάτου. Ποιος Πανάγαθος Θεός θα με κατέκρινε γι αυτό; Αυτές είναι θεωρίες θρησκευτικών δογμάτων και Ιερατείων. Γιατί δε δέχονται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, που οι ίδιοι διακηρύσσουν  ότι υπάρχει; Ή πρέπει να εφαρμόζεται μόνο σε όρια που θέτουν τα δόγματα; Στην περίπτωση των ορίων, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. Η σύντροφός μου, κάποιοι συγγενείς και φίλοι ήταν εγκλωβισμένοι στο ηθικό δίλημμα. Τη σύντροφό μου δε θα την έφερνα ποτέ στην τραγική θέση να εκτελέσει την επιθυμία μου. Αρκετά είχε τραβήξει εξαιτίας μου. Δεν ήθελα να την επιβαρύνω και άλλο. Απεναντίας ήθελα να την απαλλάξω το συντομότερο, για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά. Της είπα ότι θέλω να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να είναι ευτυχισμένη. Κάθε άνθρωπος στο πεπερασμένο επίγειο πέρασμά του αξίζει την ευτυχία.

Μόνο ένας παιδικός μου φίλος και συμφοιτητής με καταλάβαινε απόλυτα και σεβόταν την επιθυμία μου. Πηγαίναμε μαζί σχολείο, μεγαλώσαμε και παίζαμε στην ίδια γειτονιά. Στη συνέχεια ο καθένας πήρε το δρόμο του, όμως μετά από χρόνια ανταμώσαμε ξανά, σπουδάσαμε μαζί Φιλοσοφία, μοιραστήκαμε τους προβληματισμούς και τα κοινά μας ενδιαφέροντα και αναπτύχθηκε μια δυνατή φιλία. Συνήθως όταν συζητούσαμε βλέπαμε τα πράγματα από διαφορετικές πλευρές και αυτό δημιουργούσε συνθέσεις. Έβλεπε τα πράγματα με μια πιο απαισιόδοξη οπτική σε σχέση με μένα. Πάντα υπολόγιζα τη γνώμη του και δεχόμουν την καλόπιστη κριτική του. Διαβάζει αρκετά και γράφει εξαιρετικά. Είναι πολύ καλός με ότι καταπιάνεται και φέρνει πάντα εις πέρας ότι αναλαμβάνει. Παρά τις διαφωνίες μας σε άλλα θέματα και οι δύο επιθυμούμε ένα αξιοπρεπές τέλος. Γι αυτό θεώρησα ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να με λυτρώσει. Συζητήσαμε το θέμα και παρά τους αρχικούς του ενδοιασμούς συμφώνησε να με βοηθήσει. Έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος έτσι ώστε αφενός να είναι ανώδυνος για μένα και αφετέρου να μην υποψιαστούν το φίλο μου και μπλέξει άδικα με το νόμο. Μετά από δύο ημέρες με επισκέφτηκε ξανά. Κάποια στιγμή κοίταξε γύρω του και μόλις βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία, έβγαλε ένα μπουκαλάκι νερού και μου έδωσε να πιω. Ήπια και χαμογέλασα με ανακούφιση και ευγνωμοσύνη για το φίλο μου. Τον ευχαρίστησα, ανταλλάξαμε ευχές και αποχαιρετιστήκαμε. Έκλεισα τα μάτια μα  οι ήχοι των μηχανημάτων δε με άφηναν να κοιμηθώ. Κάποια στιγμή οι ήχοι χάνονται. Το παιχνίδι τελείωσε. Απόλυτη ηρεμία. Νεκρική σιγή!!!  

 

                                                                            Γιάννης Βαΐτσας