ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

     Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει και ο Αλέξανδρος ήταν εκεί. Απολαμβάνοντας τον ήχο της σιωπής. Νιώθοντας την ίδια αίσθηση νοσταλγίας, που ένιωθε όταν βρισκόταν εκεί. Έχοντας στα ρουθούνια του το ευλογημένο άρωμα του παλιού χαρτιού. Στοίβαξε μερικά βιβλία στο τραπέζι του, άνοιξε το laptop και βυθίστηκε στην καθημερινή του περιήγηση. Ένα ταξίδι στο χρόνο στα πιο σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Μια προδιαγεγραμμένη πορεία κοινή σε όλες τις περιόδους. Ανάπτυξη, ευημερία, απληστία, κρίση, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, καταστροφή και επανεκκίνηση. Ένας αέναος φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται ανελέητα και ακατάπαυστα, τροφοδοτούμενος από ισχυρή δοσολογία είτε θρησκευτικού φανατισμού, είτε εθνικιστικών εξάρσεων.

    Ένας θόρυβος διέκοψε τους στοχασμούς του και τράβηξε την προσοχή του. Κοίταξε απέναντι. Αντίκρισε μια μελαχρινή ύπαρξη, με δύο πανέμορφα μεγάλα, αμυγδαλωτά, μαύρα μάτια. Εστίασε τη ματιά του σε αυτά. Διέκρινε αθωότητα, καλοσύνη, μα και πόνο. Τότε ένιωσε ένα αίσθημα δυσφορίας μέσα του. Παραλίγο να γελάσει και μόνο με τη σκέψη ότι ένα βλέμμα θα μπορούσε να φανερώνει τόσα πολλά. Ποτέ δεν πίστευε στα πολυσήμαντα βλέμματα. Όμως να πάρει η ευχή έτσι ένιωθε. Βυθίστηκε σαν ναυαγός στους ωκεανούς των ματιών της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν. Η Γιασμίν αισθάνθηκε  ένα ρίγος να την διαπερνά και μια ανεξήγητη ταραχή. Την πλησίασε νιώθοντας μια αφύσικα μεγάλη ηρεμία και της μίλησε. Εκείνη ανταποκρίθηκε με την ίδια ηρεμία, με την ίδια οικειότητα. Άρχισαν να μιλούν. Μερικά πράγματα γίνονται τόσο απλά.          

     Το πρώτο τους ραντεβού έγινε το επόμενο απόγευμα στον ίδιο χώρο. Ο Αλέξανδρος είχε πάει αρκετά νωρίτερα από την προβλεπόμενη ώρα. Προσπαθούσε να πάρει μια ιδέα από τις αντιξοότητες  που αντιμετώπισε η φίλη του με τη φυγή  από την πατρίδα της, μέσα από τα <<Ματωμένα Χώματα>> της Διδώς Σωτηρίου. Συζήτησαν αρκετή ώρα και άρχισαν να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. Εκείνος ήταν 32 ετών, διοικητικό στέλεχος. Εκείνη ήταν Σύρια, μουσουλμάνα, ηλικίας 28 ετών. Στην πατρίδα της δούλευε ως καθηγήτρια φιλολογίας. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα, ήξερε Ελληνικά και Αγγλικά. Της άρεσε η λογοτεχνία και ιδιαίτερα η ποίηση. Ήρθε στην Ελλάδα διότι η χώρα της βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Οι γονείς της παρέμειναν εκεί. Επισκεπτόταν συχνά τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, ως προς την εθνικότητα, το θρήσκευμα, τα ήθη και έθιμα, το οικογενειακό περιβάλλον, μα τόσο ταυτόσημοι στο χαρακτήρα, στις ευαισθησίες και στην ευρύτητα του πνεύματος.

    Η Βιβλιοθήκη ήταν το αγαπημένο τους στέκι, το καταφύγιό τους όπως έλεγαν. Αποκτούσαν κοινά ερεθίσματα μελετώντας μαζί τους αγαπημένους τους ποιητές. Με το πάντρεμα των στίχων του Ρίτσου, του Καρυωτάκη και του Ali Ahmad Said Esber, έκτισαν τις προσωπικές τους πολιτιστικές γέφυρες και απέκτησαν κοινά σημεία αναφοράς. Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, συνειδητοποίησαν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Το μόνο αγκάθι ήταν οι διαφορετικές θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για αυτό επέλεξαν τη λύση του  πολιτικού γάμου.

    Είχαν κλείσει ένα χρόνο ονειρεμένης συμβίωσης. Ένα χρόνο απόλυτης ευτυχίας. Ακόμα και τώρα συνέχιζαν να επισκέπτονται τη Βιβλιοθήκη, όποτε διέθεταν ελεύθερο χρόνο. Η Γιασμίν έκανε ιδιαίτερες ετοιμασίες για να γιορτάσουν την επέτειό τους.  Ο Αλέξανδρος είχε ήδη καθυστερήσει περίπου ένα δίωρο να επιστρέψει από τη δουλειά του και εκείνη είχε αρχίσει να ανησυχεί. Ήταν έτοιμη να του τηλεφωνήσει, μα πριν το κάνει, το τηλέφωνο την πρόλαβε. Χάλια. Αισθάνθηκε ένα κόμπο στο λαιμό της και στο στόμα της γεύση σκουριάς. Τότε άκουσε έναν ήχο σαν μια παρατεταμένη κόρνα, μια σειρήνα στο κεφάλι της ή κάπου αλλού. Αλήθεια τι ήταν αυτό που άκουγε τώρα; Το κουδούνι. Σηκώθηκε, άνοιξε και παρέλαβε μια μεγάλη ανθοδέσμη. Μια ανθοδέσμη με τα λουλούδια που της άρεσαν. Διάβασε το σημείωμα και με πολύ κόπο κατάφερε να ολοκληρώσει την τελευταία φράση  << για πάντα μαζί στον ίδιο δρόμο, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος>>.  Δρόμος… Τι  πικρή λέξη… Στο μυαλό της ήρθε συνειρμικά η μοιραία διασταύρωση. Ξαφνικά έπιασε τον εαυτό της να εύχεται να πεθάνει.

    Ήταν εντελώς μόνη. Κοιμόταν με δυσκολία και κάθε φορά τον ονειρευόταν. Σταδιακά κατέφευγε στη χρήση ηρεμιστικών. Είχε παραμελήσει τελείως τον εαυτό της. Έτρωγε ελάχιστα και είχε αδυνατήσει υπερβολικά. Είχε χάσει τη δροσιά και τη ζωντάνια από το πρόσωπό της. Είχε γίνει αγνώριστη. Ένα φάντασμα του εαυτού της. Δεν καθόταν στο σπίτι. Ερχόταν μόνο το βράδυ, όταν έκλεινε η Βιβλιοθήκη. Όταν τελείωνε από τη δουλειά, πήγαινε κατευθείαν εκεί, στο καταφύγιό της από τη σκληρή πραγματικότητα. Οι σελίδες των αγαπημένων τους βιβλίων ζωντάνευαν τις μνήμες της. Αναπολούσε στιγμές ευτυχίας. Κάποιες φορές ξεχνιόταν και διάβαζε δυνατά κάποια αγαπημένα αποσπάσματα, περιμένοντας την απάντηση του. Μάταια όμως. Σήκωνε το βλέμμα της και έβλεπε την άδεια καρέκλα. Χαμήλωνε τα βουρκωμένα μάτια της και συνέχιζε να διαβάζει σιωπηλά. Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, που η Βιβλιοθήκη ήταν κλειστή, ήταν μια κόλαση για εκείνη. Τον επισκεπτόταν στο κοιμητήριο. Όταν γύριζε στο σπίτι, ένιωθε το χρόνο να κυλάει βασανιστικά αργά.

    Ήταν Κυριακή μεσημέρι. Είχε επιστρέψει από το νεκροταφείο. Επιθυμούσε διακαώς να κοιμηθεί μέχρι το επόμενο πρωί. Τι άλλο να έκανε άλλωστε;  Πήρε μια γερή δόση ηρεμιστικών και ξάπλωσε. Μετά από λίγα λεπτά κατάφερε επιτέλους να κοιμηθεί. Όταν ξύπνησε, είχε ήδη ξημερώσει. Ετοιμάστηκε και πήγε στη Βιβλιοθήκη. Κάθισε στο σημείο που καθόταν πάντα και σκεφτόταν ποιους ποιητές θα επέλεγε για να την ταξιδέψουν με τους στίχους τους. Κρύωνε και αισθανόταν μια έντονη αδυναμία. Συλλογίστηκε πως ήταν φυσικό, αφού είχε να  βάλει κάτι στο στόμα της από χθες το πρωί.  Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στα ράφια. Προσπάθησε να πάρει ένα βιβλίο, μα δε μπορούσε ούτε να το πιάσει. Φώναξε το βιβλιοθηκάριο. Καμία απόκριση. Πλησίασε κοντά του και του μίλησε. Ούτε καν την κοίταξε. Ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο. Γύρισε και κοίταξε κατάπληκτη, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Αφουγκραζόταν την ανάσα του, ένιωθε το φιλί του. Ήταν εκείνος!!! Τότε εκείνη συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί.         

                                                             Γιάννης Βαΐτσας