Γίνομαι ανάσα
πιο καυτή από τον ήλιο,
δυνατότερη από τον άνεμο
ανάσα γλυκιά.
Διασχίζω βουνά και θάλασσες
σε δυστυχισμένους ανθρώπους
αφήνω χαμόγελο,
σε μοναχικούς
ένα χάδι στοργικό.
Και φτάνω σε σένα
Θεέ μου τότε
αρχίζει το δικό μου ταξίδι.
Περνώ από τα μάτια σου
κλέβω ότι είδες,
φωτιά παίρνω από τα χείλη σου
δύναμη της δικής μου ανάσας.
Στου λαιμού σου τις φλέβες
εγώ μετρώ το πάθος σου,
ηφαίστειο να εκραγεί
πλημμυρισμένο από έρωτα.
Στα στήθη σου αφήνω σημάδια
ερωτικά σύμβολα,
που φτιάξανε οι Θεοί
όταν δημιούργησαν το κόσμος μας.
Προσκυνώ
στης κοιλιά σου την γέννηση,
που με στοργή σου χαρίστηκε
σαν μάνα Θεά,
να μας χαρίζεις την ζωή.
Τελευταία ανάσα
γλυκόπιοτη
την αφήνω ανάμεσα στα πόδια σου,
δεν με νοιάζει ο Θάνατος
δεν μετρώ καμιά πληγή.
Έτσι κ αλλιώς
εγώ θα αναστηθώ,
στο δικό σου το φιλί.
Μαρία Γεωργιοπούλου
