Σ' ΑΓΑΠΩ.

 1 ποίημα.

Σ αγαπώ σαν ήλιο 

που δίνει φως 

στα όνειρα μου .

Σαν το οξυγόνο 

που αναγεννά 

το αίμα μου 

και ζωντανεύει 

την καρδιά μου.

Σ αγαπώ σαν εμείς

να είμαστε ίσοι ένα

χωρίς άλλο εγώ 

αλλά ένα μεγάλο εμείς .

Σ αγαπώ σαν 

το λουλούδι το χώμα 

που εκεί φυτρώνει 

και χωρίς αυτό δε ζω .

Σ αγαπώ 

και με ήλιο και με βροχή

πολύ πολύ 

σαν την ίδια μου τη ζωή .

Σ αγαπώ 

όχι για να 

σε κατακτήσω 

αλλά για να σου 

παραδοθώ .

Σ αγαπώ και θέλω

να είμαι μαζί σου 

αυτό ζητάω απ' το Θεό 

Πάρε με στο ταξίδι σου 

Βάλε με στα όνειρά σου 

για πάντα .

2 ποίημα.

Σ αγαπώ 

Πώς να στο πω δεν ξέρω .

Σε κοιτώ 

να είσαι εδώ σε θέλω .

Περνούν στα ματιά μου οι στιγμές .

Στα χείλη μου 

γλυκό φιλί .

Ακούμπησε ο νοτιάς 

μαζί με τη σταγόνα απ' τη βροχή .

Με κοιτάς .

Μου μιλάς .

Το ξέρω .

Πως χάνεσαι στου ορίζοντα την άκρη .

Πετάς να έρθεις .

Θες να μου πεις ότι κι εγώ .

Μες τη βροχή 

στην αγκαλιά μου σε κρατώ .

Μες την ψυχή μου ψιθυρίζεις σ' αγαπώ.

                                              Μαρία Γεωργιοπούλου

ΨΥΧΗ ΜΟΥ......ΕΣΥ !!!

 

Τότε που λεηλατούσα τις καυτές σου ανάσες... 

Ιχνηλατώντας τρυφερά τα κύτταρά σου.

Τότε που γνώρισα ευλαβικά τον κόσμο σου.

Φιλοξενώντας την ζωή μου ανά-μέσα στην δική σου.

Τότε που συγκρατούσα το κορμί σου από τους ακραίους σπασμούς.

Σέρνοντας τα χείλη μου στο κορμί σου.

Χαράζοντας την ύπαρξη σου ως το άβατο.

Αγκαλιά με τις ξέφρενες ηδονές μας.

Αυτές που θέριευαν στο άγγιγμα  μας.

Κι ο χρόνος ανίκανος να μας κερδίσει.

Από τους τεράστιους πόθους που γεννιόταν για Σένα.

Έχω φυλάξει μέσα μου ατόφιες κι άσπιλες.

Ολάκερες τις στιγμές μας.

Ψυχή μου.

Εσύ !!!!!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου .

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΟΣ.

 

Νομίζεις πως ο πάγος μπορεί να σβήσει τη φωτιά; 

Ούτε καν να την καταλαγιάσει, ούτε καν να την ησυχάσει. 

Δεν μπορεί να την τιθασεύσει, ούτε και να την περιορίσει. 

Θα τον λιώσει το πάγο η φλόγα, θα τον κάνει να χαθεί από τον πόθο της και να τυλιχθεί θανάσιμα μέσα στα χάδια της.

θα φωνάζει με όση δύναμη του έχει μείνει πως σβήνει από ηδονή μα εκείνη, δεν θα τον ακούει, μέχρι το τέλος.

Έως την ύστατη στιγμή που θα τον κοιτάξει έτσι όπως θα στέκεται εμπρός της και θα του πει,

 "είσαι δικός μου",

"μην το ξεχνάς στιγμή".

Ύστερα, εκείνος και εκείνη σε μια απίστευτη συσπείρωση.

Έπειτα, η κορύφωση και η ολοκλήρωση.

Τέλος, η γαλήνη και η πλήρωση.

Έως την επόμενη αναζωπύρωση.

Μαρία Γεωργιοπούλου.