Κυριακή 30 Μαρτίου 2025

ΣΕ ΠΑΛΑΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ

Στον Γιάννη Βαΐτσα

Φίλε μου τα χρόνια πέρασαν και η καρδιά μας γέρασε. Μίσθια δουλειά και ατέλειωτοι σωροί χαρτιών. Συναλλαγές και φριχτές ανταποδόσεις. Έγνοιες μικρές και λύπες μας εκούρασαν. Θολώσανε τα μάτια και ο νους μας. Λειώσαμε και τελειώσαμε σαν στήλες στα γραφεία. Υπήρξαμε ανδρείκελα της μοίρας ξεχασμένα με αισθήσεις διάχυτες και σώμα τρύπιο φαγωμένο που στη θύμηση πονά. Νύχτα αξημέρωτη υπήρξε η ζωή μας που η αγάπη άργησε και μας προσπέρασε. Δεν έφτασε ποτέ. Τίποτα πλέον φίλε μου δεν μας σώνει. Κι όπου κι αν πάμε μια βαριά σκιά από πάνω μας σαν σύννεφο ακολουθεί και μας σκεπάζει.

Είχαμε την κακιά την ώρα μέσα μας. Ρηγάδες ήμασταν που πολέμησαν για ανύπαρχτα βασίλεια και τώρα γυρίζουμε στα ακάθαρτα του δρόμου με τα φτερά σπασμένα και μάτι θολό και βήμα τσακισμένο. Ωχροί λεροί κι ασήμαντοι και ο καθένας μόνος του από άλλο δρόμο. Και πόσο νέοι φτάσαμε εδώ πέρα. Πόσο γρήγορα. Γιατί βιαστήκαμε δεν μάθαμε. Κανέναν δεν ρωτήσαμε σ’ αυτό το έρημο νησί στο χείλος της αβύσσου. Σέρνοντας μαζί  στο φθονερό καταφύγιο την αιώνια λύπη.

Το ξέρεις φίλε πια καλά πως όταν οι άνθρωποι θέλουν να σε πονέσουν σκαρφίζονται χιλιάδες τρόπους να το κάνουν. Πέταξε το όπλο απ’ τα χέρια σου και τρέξε μακριά. Σωριάσου πρηνής. Τον νου σου. Φυλάξου από τα γύναια και το μαστροπό λαό σου. Τα χάχανα του κόσμου δεν πρέπει να σε αγγίζουν. Κράτησέ τους όλους μακριά. Μόνο τα όνειρά σου σφίξε δυνατά στην αγκαλιά σου. Αυτά μην τα προδώσεις. Των συνετών δεν είναι τόσο ωραία.

Και να γράφεις φίλε. Να ταξιδεύεις. Εμείς δεν έχουμε άλλο τρόπο. Δεν έχουμε άλλη γη. Δικά μας παιδιά οι λέξεις. Απ’ το αίμα και απ’ το σπέρμα μας βγαλμένες.

         Γιάννης Παπαγεωργίου

kotsilies.blogspot.com

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2025

ΝΤΟΥΠ!

Είχε βραδιάσει για τα καλά. Μεσάνυχτα και κάτι. Γυρνούσα σπίτι απ’ τον δρόμο της παραλίας και το είδα μπροστά μου ξαφνικά. Ήταν ξαπλωμένο στη μέση του δρόμου και φαινόταν ζαλισμένο.  Δεν μπορούσε να κάνει βήμα ούτε και  να καταλάβει  τι του είχε συμβεί. Ήταν μικρό και κατάμαυρο και λίγες στιγμές πιο πριν κλωτσούσε πετρούλες πλάι στο κύμα ανακαλύπτοντας τον κόσμο. Άκουσε τη μαμά του να το φωνάζει για φαγητό και θέλησε να περάσει πάλι τον δρόμο και να βρεθεί κοντά της. Δεν πρόλαβε. Τώρα είναι σωριασμένο στο δρόμο καταμεσής και δεν βγάζει άχνα. Απ’ τα μάτια του τρέχουν αίματα μα με όσες δυνάμεις του έχουν απομείνει σηκώνει το κεφαλάκι του και την κοιτάζει με απορία. Παραδίπλα τα αδέρφια του αμέριμνα παίζουν και γελούν. Το είδα κάπως αργά και δεν πρόλαβα να φρενάρω. Πρόσεξα τουλάχιστον να μην το πατήσω. Όμως την ώρα που πέρναγα από πάνω του άκουσα ένα μικρό θόρυβο. Ντουπ! Δεν το περίμενα. Κοίταξα πίσω στον καθρέφτη. Πλέον δεν φαινόταν τίποτα. Μόνο μια κόκκινη λίμνη.

Γιάννης Παπαγεωργίου

kotsilies.blogspot.com

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2025

Ο ΜΙΝΩΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ ΣΤΟ ΠΟΛΥΕΔΡΟ




    Την Τρίτη στις 11/3/25 στο βιβλιοπωλείο Πολύεδρο, έγινε η μηνιαία συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης. Το αντικείμενο της συζήτησης  ήταν το βιβλίο του Μίνωα Ευσταθιάδη «Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους». Στη συνάντηση ήταν προσκεκλημένος ο συγγραφέας του βιβλίου, ο οποίος μίλησε για το βιβλίο, απάντησε στις ερωτήσεις, έλυσε τις απορίες, φώτισε όλες τις σκοτεινές πτυχές και συζήτησε με τα μέλη. Στο τέλος της συνάντησης υπέγραψε τα βιβλία  των μελών.


Ο Μίνως Ευσταθιάδης γεννήθηκε το 1967 και σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Αννόβερο. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα «Έξοδος» (Ανατολικός, 2001), «Χωρίς γλώσσα» (Καστανιώτης, 2004), «Το δεύτερο μέρος της νύχτας» (Ωκεανίδα, 2014), «Ο δύτης» (Ίκαρος 2018), «Κβάντι» ( Ίκαρος, 2020), «Σχέδια του χάους» ( Ίκαρος, 2022). Το μυθιστόρημα «Ο δύτης», βρέθηκε στη βραχεία λίστα των βραβείων Athens Prize for Literature, Violeta Negra Occitanie και Prix du Livre Europeen. Μυθιστορήματά του έχουν εκδοθεί στα γερμανικά, γαλλικά και αραβικά. Επίσης έχει γράψει και το θεατρικό έργο «Το γεύμα» (Ευρασία, 2012), το οποίο πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό πρωτότυπου θεατρικού έργου της εταιρίας «Θέατρο - Εργαστήριο» το 2011. Την ίδια χρονιά ανέβηκε στην Αθήνα στο θέατρο «Άρτι» και εκδόθηκε το 2012, ενώ το 2014 παίχτηκε στο θέατρο «Act» στην Πάτρα. 


   Το 2022 ο Μίνως Ευσταθιάδης επισκέπτεται στη φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Στράουμπινγκ της Γερμανίας έναν κρατούμενο, ο οποίος ήταν καταδικασμένος σε ισόβια από τη γερμανική δικαιοσύνη για τη δολοφονία της θείας του που έγινε το 2006.Ο κρατούμενος παρακινεί το συγγραφέα να ερευνήσει μία άλλη ιστορία που είχε συμβεί στη Γερμανία το 1981 και έμεινε στην ιστορία ως το θλιβερά διάσημο «κορίτσι στο κιβώτιο». Πρόκειται για την υπόθεση της απαγωγής και το θανάτου της δεκάχρονης Ούρσουλα Χέρμαν, η οποία συγκλόνισε την κοινωνία και απασχόλησε για χρόνια τη γερμανική δικαιοσύνη. 
  Ο συγγραφέας έγραψε ένα εξαιρετικό, πολυεπίπεδο αστυνομικό - δικαστικό μυθιστόρημα, που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ο οποίος μαζί με τους ήρωες περιμένει τη λύτρωση. Πραγματεύεται δύο πραγματικές ιστορίες που έγιναν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Η έρευνά του παρουσιάζεται με ρεαλιστική δραματική αφήγηση, με γλώσσα καυστική όπου χρειάζεται και λιτή στις περιγραφές, για να μη φορτίσει περισσότερο τη συγκινησιακή κατάσταση του αναγνώστη. Πως συνδέονται μεταξύ τους οι δύο ιστορίες; 
  

      Οι δύο ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους με έναν απροσδόκητο τρόπο. Είναι περίπτωση στην οποία η πραγματικότητα ξεπερνάει σε ευρηματικότητα τη μυθοπλασία. Στις έρευνες της αστυνομίας βρέθηκε το DNA ενός μυστηριώδους προσώπου, το οποίο εμπλέκεται και στις δύο ιστορίες, το οποίο αποτελεί το σκοτεινό σημείο, ίσως και το κλειδί των δύο υποθέσεων.
      Οι άνθρωποι και στις δύο υποθέσεις που καταδικάστηκαν από τη γερμανική δικαιοσύνη, κρίθηκαν ένοχοι βάση ενδείξεων και ποτέ οι ίδιοι δεν παραδέχθηκαν την ενοχή τους. Ακόμα και σήμερα που οι υποθέσεις για τη γερμανική δικαιοσύνη έχουν κλείσει και οι ίδιοι έχουν αποφυλακιστεί, κάνουν ενέργειες για να αποδείξουν την αθωότητά τους.
       Από το βιβλίο προκύπτουν πολλά ερωτήματα από τη φύση και τον τρόπο λειτουργίας της γερμανικής δικαιοσύνης, αλλά και της απονομής δικαιοσύνης γενικότερα. Αντί οι αμφιβολίες να λειτουργήσουν υπέρ των κατηγορουμένων και να αποφευχθούν οι πιθανότητες να οδηγηθούν άδικα στις φυλακές αθώοι, οι δικαστές αποφασίζουν να καταδικάσουν βάση ενδείξεων και να κλείσουν τις υποθέσεις. Η ανάγκη εύρεσης των ενόχων και απονομής δικαιοσύνης  για την ασφάλεια και την αξιοπιστία του συστήματος αποτελεί τον πρωτεύοντα ρόλο και κάποιες φορές μπορεί να οδηγήσει στην πλάνη και στην καταδίκη αθώων. Σε αυτές τις περιπτώσεις η δικαιοσύνη ξεφεύγει από τον αντικειμενικό της σκοπό που είναι η αλήθεια και η καταδίκη των πραγματικών ενόχων. Με αυτό τον τρόπο καταργείται στην πράξη το τεκμήριο της αθωότητας. Επίσης η γερμανική δικαιοσύνη δέχεται δύσκολα την αμφισβήτηση αποφάσεων και την επανεξέταση των υποθέσεων. 
    Τι είναι το κτήνος που αναφέρεται στον τίτλο του βιβλίου; Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του συγγραφέα σε συνέντευξή του, το κτήνος είναι κάτι πολυδιάστατο, είναι οι γερμανικές φυλακές, το σύστημα της απονομής δικαιοσύνης, η ανάγκη της κοινωνίας να βρει ενόχους και η ανυπαρξία ανθρώπων να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Τη συνέντευξη του συγγραφέα μπορείτε να την ακούσετε στο σύνδεσμο που ακολουθεί:  
  
  Ακολουθούν φωτογραφίες από τη βραδιά στο Πολύεδρο.






















    Η επόμενη συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης θα γίνει στις 9/4/2025 και το θέμα συζήτησης θα είναι το βιβλίο του συγγραφέα Ντιντιέ Εριμπόν με τίτλο « Η ζωή, τα γηρατειά και ο θάνατος μιας γυναίκας του λαού».






















    







 

Τρίτη 11 Μαρτίου 2025

ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΟΛΓΑΣ

Μνήμη Μάκη Σκλήβα (1931-2022)

Από χτες έβαλε ζέστες και δεν φυσάει καθόλου. Τα δέντρα στέκονται ακίνητα σαν πεθαμένα. Κάποια παιδάκια παίζουν ακόμα στις κούνιες. Νεαροί κουβεντιάζουν στα παγκάκια. Τα περιστέρια ψαχουλεύουν στο τσιμέντο για ψίχουλα και σπόρια. Ο ήλιος από ώρα έχει κρυφτεί πίσω από τις πολυκατοικίες. Το καφενείο έχει λίγο κόσμο και η εφημερίδα δεν γράφει τίποτα το σημαντικό. Μόνο τρεις κηδείες στην προτελευταία σελίδα. Αυτή είναι γύρω στα σαράντα και κάθεται μόνη της. Καπνίζει αργά. Φοράει εφαρμοστό τζιν και μπλούζα καφετιά στο χρώμα των μαλλιών της. Είναι όμορφη σοβαρή και λυπημένη. Αξιοπρεπής και πλήρης. Έχει φινέτσα και τύπο. Ερωτεύσιμη. Το παιδί με το δίσκο της φέρνει το ούζο που είχε παραγγείλει. Πίνει μια γουλιά και τραβάει μια τζούρα απ’ το τσιγάρο της κοιτάζοντας ψηλά την τέντα του μαγαζιού. Ένας ξεθωριασμένος σκύλος περνάει από δίπλα της  και της κουνάει την ουρά. Δεν του δίνει σημασία. Συνεχίζει να καπνίζει και να πίνει το ούζο της. Χτυπάει το κινητό της και το σηκώνει αμέσως. Αυθωρεί και παραχρήμα. Ψάχνει τριγύρω χαρούμενη. Τα μάτια της ζωηρεύουν βγάζοντας μικρές φλογίτσες. Την πλησιάζει ένας άντρας στην ηλικία της. Την αγκαλιάζει και την φιλάει. Γελούν και οι δυο με την καρδιά τους. Φαίνονται ερωτευμένοι και για μια στιγμή ευτυχισμένοι. Ένας πλανόδιος μουσικός παίζει ακορντεόν και τραγουδά ένα παλιό ρετρό. Η φωνή του είναι βραχνή και φάλτσα. Ακούγεται κουρασμένος μα τα δίνει όλα. Όταν τελειώνει το τραγούδι ζητάει μια μικρή βοήθεια. Δεν του δίνει κανείς και φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι για το επόμενο μαγαζί. Το κουρασμένο τετράποδο τον ακολουθεί χωρίς λόγο. Εκείνο το απόγευμα το γυφτάκι που πουλάει τα κόκκινα μπρελόκ δεν πέρασε.

Γιάννης Παπαγεωργίου

kotsilies.blogspot.com 


ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ.

  Όταν ο έρωτας έρχεται δυνατά και ορμητικά,  σαν θύελλα που σαρώνει το παλιό μας σύμπαν,  χτυπά όλες τις αισθήσεις, ξαφνικά, βαθιά  κι αφήν...