Είχε
βραδιάσει για τα καλά. Μεσάνυχτα και κάτι. Γυρνούσα σπίτι απ’ τον δρόμο της παραλίας
και το είδα μπροστά μου ξαφνικά. Ήταν ξαπλωμένο στη μέση του δρόμου και
φαινόταν ζαλισμένο. Δεν μπορούσε να
κάνει βήμα ούτε και να καταλάβει τι του είχε συμβεί. Ήταν μικρό και κατάμαυρο
και λίγες στιγμές πιο πριν κλωτσούσε πετρούλες πλάι στο κύμα ανακαλύπτοντας τον
κόσμο. Άκουσε τη μαμά του να το φωνάζει για φαγητό και θέλησε να περάσει πάλι τον
δρόμο και να βρεθεί κοντά της. Δεν πρόλαβε. Τώρα είναι σωριασμένο στο δρόμο καταμεσής
και δεν βγάζει άχνα. Απ’ τα μάτια του τρέχουν αίματα μα με όσες δυνάμεις του έχουν
απομείνει σηκώνει το κεφαλάκι του και την κοιτάζει με απορία. Παραδίπλα τα
αδέρφια του αμέριμνα παίζουν και γελούν. Το είδα κάπως αργά και δεν πρόλαβα να
φρενάρω. Πρόσεξα τουλάχιστον να μην το πατήσω. Όμως την ώρα που πέρναγα από
πάνω του άκουσα ένα μικρό θόρυβο. Ντουπ! Δεν το περίμενα. Κοίταξα πίσω στον
καθρέφτη. Πλέον δεν φαινόταν τίποτα. Μόνο μια κόκκινη λίμνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου