ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ.

 Όταν ο έρωτας έρχεται δυνατά και ορμητικά, σαν θύελλα που σαρώνει το παλιό μας σύμπαν, χτυπά όλες τις αισθήσεις, ξαφνικά, βαθιά κι αφήνει πίσω όσα οι λέξεις ποτέ δεν είπαν.

Γίνονται οι πόθοι σκλάβοι μιας κρυφής φωτιάς,
αλυσίδες αόρατες που το κορμί τυλίγουν,
κάθε χτύπος της καρδιάς, σημάδι μιας ορκισμένης μοναξιάς,
που σβήνει όταν τα δυο σας χέρια σμίγουν.

Ο έρωτας υπάρχει σε κάθε τι επάνω του,
στην παραμικρή γραμμή που το δέρμα του χαράζει,
στο βλέμμα που κλέβει το φως του θανάτου του,
στην ανάσα που τον κόσμο όλο ησυχάζει.

Είναι ο ήχος του γέλιου, μια γλυκιά φυλακή,
το άρωμά του που μένει στα ρούχα, στον αέρα,
μια ανάγκη τρελή, μια αιώνια ευχή,
που μετατρέπει σε γιορτή την κάθε μέρα.

Κάθε δικό του βήμα αντηχεί μες στο μυαλό,
σαν μουσική που γράφτηκε μόνο για σένα,
το άγγιγμά του κάνει το κορμί να μοιάζει ιερό,
και σβήνει μεμιάς τα περασμένα, τα σβησμένα.

Γίνεσαι σκιά που ακολουθεί τη σκιά του στο σκοτάδι,
ζητώντας μια λέξη, ένα νεύμα, μια μικρή πνοή,
και το πιο απλό, το πιο φευγαλέο του χάδι,
δίνει στο πριν και στο μετά σου μια άλλη προοπτική.

Κι έτσι υποτάσσεσαι, χωρίς να ζητάς λύτρωση καμία,
γιατί η σκλαβιά αυτή είναι η μόνη σου ελευθερία.

                                               Μαρία Γεωργιοπούλου

---