Μνήμη Μάκη Σκλήβα
(1931-2022)
Από χτες έβαλε ζέστες και δεν φυσάει καθόλου. Τα δέντρα στέκονται ακίνητα σαν πεθαμένα. Κάποια παιδάκια παίζουν ακόμα στις κούνιες. Νεαροί κουβεντιάζουν στα παγκάκια. Τα περιστέρια ψαχουλεύουν στο τσιμέντο για ψίχουλα και σπόρια. Ο ήλιος από ώρα έχει κρυφτεί πίσω από τις πολυκατοικίες. Το καφενείο έχει λίγο κόσμο και η εφημερίδα δεν γράφει τίποτα το σημαντικό. Μόνο τρεις κηδείες στην προτελευταία σελίδα. Αυτή είναι γύρω στα σαράντα και κάθεται μόνη της. Καπνίζει αργά. Φοράει εφαρμοστό τζιν και μπλούζα καφετιά στο χρώμα των μαλλιών της. Είναι όμορφη σοβαρή και λυπημένη. Αξιοπρεπής και πλήρης. Έχει φινέτσα και τύπο. Ερωτεύσιμη. Το παιδί με το δίσκο της φέρνει το ούζο που είχε παραγγείλει. Πίνει μια γουλιά και τραβάει μια τζούρα απ’ το τσιγάρο της κοιτάζοντας ψηλά την τέντα του μαγαζιού. Ένας ξεθωριασμένος σκύλος περνάει από δίπλα της και της κουνάει την ουρά. Δεν του δίνει σημασία. Συνεχίζει να καπνίζει και να πίνει το ούζο της. Χτυπάει το κινητό της και το σηκώνει αμέσως. Αυθωρεί και παραχρήμα. Ψάχνει τριγύρω χαρούμενη. Τα μάτια της ζωηρεύουν βγάζοντας μικρές φλογίτσες. Την πλησιάζει ένας άντρας στην ηλικία της. Την αγκαλιάζει και την φιλάει. Γελούν και οι δυο με την καρδιά τους. Φαίνονται ερωτευμένοι και για μια στιγμή ευτυχισμένοι. Ένας πλανόδιος μουσικός παίζει ακορντεόν και τραγουδά ένα παλιό ρετρό. Η φωνή του είναι βραχνή και φάλτσα. Ακούγεται κουρασμένος μα τα δίνει όλα. Όταν τελειώνει το τραγούδι ζητάει μια μικρή βοήθεια. Δεν του δίνει κανείς και φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι για το επόμενο μαγαζί. Το κουρασμένο τετράποδο τον ακολουθεί χωρίς λόγο. Εκείνο το απόγευμα το γυφτάκι που πουλάει τα κόκκινα μπρελόκ δεν πέρασε.
Γιάννης Παπαγεωργίου
kotsilies.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου