Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ.

 Στο ίδιο σπίτι αρχίσαμε, την ίδια αγκαλιά,

με μυστικά ψιθυριστά και γέλια στα τυφλά.

Δεν είσαι απλά το αίμα μου, η ρίζα η κοινή,

είσαι ο καθρέφτης της ψυχής, η ίδια μου η φωνή.

Κι όταν το σώμα λύγισε, στην αρρώστια, στο κακό,

ήσουν εκεί το στήριγμα, το φως το μαγικό.

Με κράτησες στα δύσκολα, μου έδωσες πνοή,

φύλακας άγγελος πιστός σε όλη τη ζωή.

Όταν ο κόσμος γίνεται βαρύς και σκοτεινός,

εσύ είσαι το λιμάνι μου, ο καθαρός ουρανός.

Μαζί σου η κάθε δυσκολία μοιάζει πιο μικρή,

γιατί η αγάπη σου είναι ασπίδα και γιορτή.

Δεν βρίσκω λόγια να σου πω πόσο σε αγαπώ,

Κική μου, είσαι το "πάντα" μου, το πιο γλυκό σκοπό.

Ό,τι πιο πολύτιμο κρατώ στα χέρια μου σφιχτά,

είναι που είμαστε αδερφές, αιώνια και πιστά.»

                                                             Μαρία Γεωργιοπούλου