ΧΕΡΙΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ.

 

Χέρια ανδρός που ξέρουν να χαϊδεύουν το γυναικείο κορμί και να το καθηλώνουν. 

Χέρια κατακτητή που μου έμαθαν καλά να ακολουθώ μυστικές διόδους σε κάστρα απόρθητα ηδονής. 

Χέρια ερωτευμένου που αγγίζουν ότι αγαπούν πιο πολύ. 

Χέρια αποφασιστικά που με κρατούν γερά, κάθε φορά που χάνω την ισορροπία μου στην σκάλα της ζωής. 

Τα λάτρεψα τα χέρια σου. 

Με απογείωσαν και με ταξίδεψαν. 

Με λάτρεψαν. 

Ζωγράφισαν επάνω μου με τα δάκτυλα. 

Έπαιξαν μουσική, κομμάτια άγνωστα. 

Τα λάτρεψα τα χέρια σου 

Κρυφά, όταν κοιμάσαι τα φιλώ.

Δεν θα το αρνηθώ,

είναι κομμάτι σου, 

τα αγαπώ. .....

Μαρία Γεωργιοπούλου

ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

 Είναι αυτές οι νύχτες που θέλω να ντυθώ ολάκερη το σώμα σου να αναδυθώ μέσα απ' το κορμί σου.

Απ' την ύπαρξη σου απ' τις θάλασσες της ψυχής σου.

Σαν Αφροδίτη με χέρια που θα κρατούν βελούδινα αγγίγματα.

Με χείλη στα χρώματα του κοραλλιού με του παθιασμένου κύματος την ορμή.

Φιλί το στόμα σου να πάρει ολόγιομου φεγγαριού σχήμα στιγμή της ηδονής.

Σάρκινο το όνειρο με πατούσες που ζωγραφίζουν εξωτικούς παραδείσους.

Χορεύει ο πόθος ανάμεσα σε δάχτυλα πλεγμένα.

Θα αφήσω τα μαλλιά μου λυτά να ξαπλώσεις στην αμμουδιά του έρωτα μου.

Εκεί στα άβατα της αγάπης.

Θα σου παραδώσω την ψυχή μου.

                                                        Μαρία Γεωργιοπούλου.

Η ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΤΟΥ ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΥ

Όπου και να γύριζα μέσα στην πόλη η τσίκνα μού είχε πάρει τη μύτη μέχρι λιποθυμίας. Ούτε έγκυος να ‘μουνα. Απ’ το πρωί όλοι είχαν βγάλει τις σχάρες με τα κάρβουνα στο δρόμο και ψήνανε τα κρέατα. Κυρίως χοιρινά σουβλάκια πιο σπάνια χωριάτικα λουκάνικα και κάνα μπιφτέκι της κακιάς ώρας. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία των χασάπηδων. Σήμερα θα ξεπούλαγαν ότι σάπιο πράγμα τους είχε ξεμείνει. Είναι πατροπαράδοτο έθιμο και πρέπει να τηρείται ευλαβικά. Έτσι λένε. Ο καιρός ήταν καλός και η μέρα ηλιόλουστη που ευνοούσε την περίσταση. Ακούγονταν και μουσικές από τα μεγάφωνα του δήμου. Έπιναν κρασιά και μπύρες. Υπήρχε μπόλικο κέφι στην ατμόσφαιρα. Ο κόσμος γλεντούσε με την ψυχή του στους δρόμους και τις πλατείες.

Πέρασα και μπροστά από κάποια κρεοπωλεία. Αυτά ήταν οι ηθικοί αυτουργοί. Η ζήτηση ήταν  μεγάλη. Δουλεύανε πυρετωδώς κάθε μέρα μέχρι αργά το βράδυ. Κάνανε παραλαβές από τα σφαγεία.  Κρεμούσαν τα ψοφίμια στα τσιγκέλια. Γέμιζαν τα ψυγεία τους. Οι ποδιές και τα χέρια τους ήταν βουτηγμένα στο αίμα. Μάλιστα ορισμένοι προετοιμάζονταν από τώρα για το μεγάλο πάσχα της χριστιανοσύνης. Την ανάσταση των ψυχών και των σωμάτων. Οι τιμές είχαν πάρει τον ανήφορο  μα δεν είχαν παράπονο. Οι δουλειές πήγαιναν περίφημα. Ευτυχώς ο κοσμάκης πλέον δεν πολυπιστεύει στην εκκλησία. Ακόμη και τις μέρες της αυστηρής νηστείας τρώει κρέας. Δεν το στερείται. Έτσι  λέγανε οι αιμοσταγείς και αιμοδιψείς χασάπηδες και τρίβανε με ικανοποίηση τα χέρια τους. Κι ας πηγαίνουν μετά να προσκυνάνε τις εικόνες και να κοινωνάνε σώμα και αίμα κυρίου για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες και τα κρίματά τους. Έτερον εκάτερον. Πάντως σίγουρα η υποκρισία και η ψευτιά έτρεχε απ’ τα μπατζάκια τους.  

Περιφερόμουν μόνος εδώ κι εκεί δίχως αιτία και σκοπό κι ένιωθα σαν κακομοίρης. Ήμουν τελείως εκτός κλίματος κι εξόριστος από την αγέλη. Περνούσα μεγάλη δοκιμασία μα έπρεπε να αντισταθώ στους πειρασμούς. Να δείξω τη δύναμη του χαρακτήρα μου και της θέλησης. Ότι μπορώ να πάω κόντρα σε συνήθειες μιας ολόκληρης ζωής και στα ήθη της κοινωνίας. Να αντέξω την οσμή της τσίκνας. Όπως κατάφερα να κόψω και το κάπνισμα που μου φαινόταν πιο δύσκολο και σχεδόν ακατόρθωτο. Και τη ζάχαρη απ’ τον καφέ και τα γλυκά και να περιορίσω το αλκοόλ. Πάντα για κάποιο σοβαρό λόγο υγείας και ανωτέρας βίας βέβαια. Ποτέ οικειοθελώς. Μου τα λέγανε οι γιατροί κι εγώ τα πίστευα αφού μόνο εκείνοι ήξεραν το καλό μου. Δυστυχώς όλα τα ευχάριστα της ζωής βλάπτουν. Αυτό ήταν το τελικό συμπέρασμα. Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι γλυκιά. Όσο μεγαλώνουμε πρέπει να τα λιγοστεύουμε. Έτσι έλεγα στον εαυτό μου και προσπαθούσα να τον πείσω να παραμείνει εγκρατής. Και να βάζουμε λίγη άσκηση στη ζωή μας καθημερινά. Μια ήπια γυμναστική του κορμιού που θα ωφελεί και το πνεύμα. Λίγο περπάτημα έστω που καθαρίζει και το μυαλό. Μια χαρά μού τα λέγανε οι ειδικοί. Μεγάλωνα κι έπρεπε να αλλάξω τρόπο ζωής. Για το καλό μου.

Μαζί με όλα τα άλλα εδώ κι έξι μήνες είχα αποφασίσει να γίνω χορτοφάγος. Να κόψω μαχαίρι την κρεοφαγία. Κυρίως τα χοιρινά.  Και τηρούσα ευλαβικά τον όρκο  που είχα δώσει στον εαυτό μου. Τη μέρα της μεγάλης μεταστροφής είχε δει τυχαία στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ για τους γήινους με την εκμετάλλευση και την κακομεταχείριση των ζώων που με συγκλόνισε. Σφίχτηκε το στομάχι μου. Αρρώστησα. Έχασα τον ύπνο μου κι έκανα μέρες να συνέλθω. Δεν περίμενα ότι ήμουν τόσο ευαίσθητος κι ότι θα με πείραζε τόσο πολύ. Το σοκ ήταν τρομερό. Είχα βάλει τα κλάματα σαν μικρό παιδί. Τα βασανιστήρια που έκαναν στα αθώα πλάσματα ήταν ασύλληπτα σε απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού και στέρησης. Ο πόνος τεράστιος. Η ακινησία και ο συνωστισμός. Τα θλιμμένα μάτια των αθώων κοιτούσαν τις κρυφές κάμερες των ακτιβιστών. Μάταια ζητούσαν κάποια βοήθεια. Ο γρήγορος θάνατος ήταν η μοναδική τους σωτηρία περιμένοντας τη σειρά τους μέσα στο σφαγείο. Και κάποια από αυτά έχουν υψηλή νοημοσύνη. Καταλαβαίνουν. Τα γουρούνια κυρίως. Έτσι πλέον γνωρίζω την κατάσταση. Δεν έχω καμία δικαιολογία και δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος και αδιάφορος μπροστά σε αυτή την κτηνωδία. Κατά καιρούς ξαναβλέπω το ντοκιμαντέρ στο ίντερνετ για να μην ξεχνώ. Να αποτυπωθούν στο κεφάλι μου οι εικόνες του αίσχους και της ντροπής. Κάθε φορά σφίγγεται το στομάχι μου και δεν μπορώ να κρατηθώ. Βουρκώνω και ξεσπάω σε κλάματα. Δεν μπορεί να το έχω παρακολουθήσει μόνο εγώ. Και άλλοι θα γνωρίζουν κι όμως μπορούν και τρώνε ακόμη κρέας. Πάντως όχι δίχως τύψεις και ένοχη συνείδηση. Με σφιγμένο στομάχι. Μα κι αυτά μας εκδικούνται όπως μας αξίζει. Αυξάνονται και πληθαίνουν οι καρκίνοι.

Περπάτησα πολύ. Γύρισα όλη την πόλη. Κουράστηκα και πείνασα. Μου άνοιξε η όρεξη. Το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι κι έβαλα στο πιάτο μου μακαρόνια με κέτσαπ. Έκοψα και μια σαλάτα και κάθισα να φάω. Για παρέα άνοιξα την τηλεόραση κάτι να ακούγεται. Είχε ειδήσεις. Τον τελευταίο καιρό είχαν ξεσπάσει αρκετοί πόλεμοι και συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη με πολλά αθώα θύματα τους αμάχους τις γυναίκες και τα παιδιά. Επιπλέον τρομοκρατικές οργανώσεις έβαζαν βόμβες στα κέντρα των μεγαλουπόλεων σε ψηλά κτίρια και υπόγεια μετρό με πολλούς νεκρούς και τραυματίες αλλά και αιχμαλώτους που υπόβαλλαν σε φριχτά βασανιστήρια στο όνομα της πατρίδας και της θρησκείας. Κάπου αλλού άντρες αφέντες έσφαζαν στο γόνατο γυναίκες και παιδιά για την τιμή και την υπόληψη της οικογένειας. Όλοι προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις αποτρόπαιες πράξεις τους. Έτσι κι αλλιώς πάντα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Οι ειδήσεις έλεγαν και άλλα μα τα είχα ξανακούσει κι έτρωγα αμέριμνος το φαγητό μου. Όλα λοιπόν είναι μια συνήθεια. Μα ο δημοσιογράφος φαινόταν στεναχωρημένος και αρκετά προβληματισμένος από τα δυσάρεστα γεγονότα που ήταν δήθεν γροθιά στο στομάχι του φιλοθεάμονος κοινού. Πλέον όλος ο κόσμος έχει καταντήσει ένα μεγάλο σφαγείο σχολίασε στο τέλος με νόημα. Κάνε μόκο ρε ηθικολόγε της κακιάς ώρας. Πάντα έτσι ήταν και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Δίχως πολλούς πιστούς νηστευτές και προσκυνητές. Με τα καθάρματα να κάνουν κουμάντο και τους πολλούς να λουφάζουν τρομαγμένοι στο λαγούμι τους. Μόνο μαμ κακά και νάνι. Και κανείς να μην νοιάζεται. Απλά τώρα όλοι γνωρίζουμε κι ας κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα. Ο πολιτισμένος λογικός ηθικός και δίκαιος άνθρωπος. Χαχα. Ας γελάσω.

 

                                                                   Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                   Kotsilies.blogspot.com

 

ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ.

To ταξίδι για την Ιθάκη μου

είναι τα μάτια σου.

Και εσύ  ο προορισμός μου .

Πως να φύγω;

Σκεπή στην ψυχή μου πρόσφερες

βροχή να μην την ακουμπά.

Ταίρι με όρισες στον παράδεισο σου .

Πως να σε προδώσω;

To μισό σου απαρνήθηκες.

Το δικό μου πήρες

ένα μας έκανες

και ξαναγεννηθήκαμε. 

Πως να μην σε αγαπώ.

                             Μαρία Γεωργιοπούλου

ΔΕΝ ΞΕΡΩ

Δεν είναι η γοητεία που μου ασκεί η προσωπικότητα σου.

Δεν είναι οι υπέροχες στιγμές της συνάντησης μας.

Δεν ξέρω αν με ναρκώνει η παρουσία σου ή οργιάζει

η φαντασία μου όταν σε βλέπω απέναντι.

Δεν ξέρω αν είναι η ένωση βλεμμάτων, χεριών, στομάτων....ζωής.

Ξέρω πως σε βρήκα και....

Την πρώτη στιγμή που σε είδα αντίκρισα σε μία γωνιά των ματιών σου

όλη μου την ζωή, πέρασε από μπροστά μου και την ξανάζησα στα μάτια σου.

Την πρώτη φορά που σε φίλησα, για πρώτη φορά ανέπνευσα μέσα από ξένο στόμα.

Στο πρώτο άγγιγμα, ένιωσα πως είναι να θέλουν τα κύτταρα μου να βγουν

από μέσα μου, να διασκεδάσουν πάνω σου.

Σαν περιπλανήθηκα πρώτη φορά πάνω σου;

Τα πέταξα όλα από το μυαλό μου.

Ακόμη και την πνοή μου είχα ξεχάσει, κάπου στο στόμα σου.

Ανάσανα όμως ήχους από τους στεναγμούς σου.

Πνοή έπαιρνα από το γοργό αίμα κάτω από το δέρμα σου.

Άρχιζα και τελείωνα ξανά και ξανά τη ζήση μου.

Εκεί πάνω στου κορμιού σου το χάιδεμα.

Εκεί που αγαπούσα την ηδονή σου και

ποθούσα την αγάπη σου.

Αλλά αυτό ξέρω πως κάποτε θα τελειώσει.

Εκείνη την μέρα λίγο πριν το "ποτέ".

Τότε άφησε με, να πάρω μια ανάσα δική μου...μαζί μου.

Όταν σε συναντήσω κάπου αλλού 

να 'χω κάτι να σου δώσω.

                                                                                 Μαρία Γεωργιοπούλου

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Σαν τα νεαρά της άνοιξης τα άνθη

που φύτρωσαν στην ποτισμένη γη

ο άνθρωπος στον κόσμο έτσι θα ‘ρθει

με ριζικό γραμμένο να τον οδηγεί.

 

Μικρό παιδί που παίζει και γελάει

με αθωότητα τον κόσμο τον θωρεί

και ανέμελα ο χρόνος του κυλάει

στης οικογένειας τη γλυκιά τη θαλπωρή.

 

Στης νιότης του το απέραντο μεθύσι

παλμοί  του έρωτα χτυπάνε δυνατά

το άγγιγμα της αγάπης θα γνωρίσει

και στων ονείρων του τους δρόμους περπατά.

 

Ακμαίος έχει πια μεσουρανήσει

και στιβαρός παλεύει και δημιουργεί

σαν ήλιος καλοκαιρινός στη φύση

που στην καυτή του αγκαλιά κρατά τη γη.

 

Τα φύλλα παρασύρονται απ’ το αγέρι

τα πρώτα σύννεφα την πρώτη τη βροχή

του φθινοπώρου ο ερχομός θα φέρει

το γκρίζο φόντο του ουρανού κυριαρχεί.

 

Το βλέμμα του η κόπωση έχει σβήσει

πολλές οι λύπες  λίγες είναι οι χαρές

πλέον αδύναμος πορεύεται στη δύση

και μελαγχολικός αναπολεί το χθες.

 

Μικρή η μέρα και η νύχτα μεγαλώνει

και το πυκνό σκοτάδι πια κυριαρχεί

γυμνά τα δέντρα, καταχνιά, κρύο και χιόνι

στο καταχείμωνο τοπίο το τραχύ.

 

Απ’ τα φθαρτά γίνεται κάθαρση στη φύση

από το σήμερα πια πέρασες στο χθες

και νέος  κύκλος της ζωής θα ξεκινήσει

κυλά ο χρόνος και περνούν οι εποχές.

 

                         Γιάννης Βαΐτσας

 

 

 

 

ΟΤΙ ΘΕΣ

 - Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ότι θες.

- Ότι θέλω? Τ' ορκίζεσαι?

 -Στ' ορκίζομαι.

 - Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει..

 - Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

 -Δεν φοβάμαι.

-Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

-Θα γίνω νερό να σβήσω τη φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει από τα χέρια και να φύγει. 

-θα το ξαναπιάσω.

 -Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

-Θα το κυνηγήσω.

 -Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

-Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

 - Μπορεί να βυθιστεί στην θάλασσα.

-Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τα άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

-Είναι τόσο μικρό που δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.

-Θα ζητήσω από ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά? 

- Πάντα.

-Τώρα?

-Τώρα καρδιά μου.

- Αχ! Θέλω...θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι? 

-Με τι θέλεις? 

- Δεν ξέρω.

-Να το φτιάξουμε με ξύλο καρδιάς και χρυσά καρφιά?

-Όχι όχι δεν το θέλω έτσι.

-Να το φτιάξουμε με πούπουλα και σταγόνες έρωτα και να του βάλουμε κι ένα κλειδί να το κουρδίζεις?

-Όχι όχι δεν θέλω κλειδί μπορεί να το χάσω. 

-Θα στο κρεμάσω στο λαιμό?

-Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

 -Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δε μπορείς να με βρεις? 

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι? 

 -Θα ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί? 

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

 - Πόσο θα ψάχνεις?

 - Για  πάντα.

- Τι θα πει για πάντα?

 - Ότι Σ΄ΑΓΑΠΩ !!!!!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου.