Σ' ΑΓΑΠΩ.

 1 ποίημα.

Σ αγαπώ σαν ήλιο 

που δίνει φως 

στα όνειρα μου .

Σαν το οξυγόνο 

που αναγεννά 

το αίμα μου 

και ζωντανεύει 

την καρδιά μου.

Σ αγαπώ σαν εμείς

να είμαστε ίσοι ένα

χωρίς άλλο εγώ 

αλλά ένα μεγάλο εμείς .

Σ αγαπώ σαν 

το λουλούδι το χώμα 

που εκεί φυτρώνει 

και χωρίς αυτό δε ζω .

Σ αγαπώ 

και με ήλιο και με βροχή

πολύ πολύ 

σαν την ίδια μου τη ζωή .

Σ αγαπώ 

όχι για να 

σε κατακτήσω 

αλλά για να σου 

παραδοθώ .

Σ αγαπώ και θέλω

να είμαι μαζί σου 

αυτό ζητάω απ' το Θεό 

Πάρε με στο ταξίδι σου 

Βάλε με στα όνειρά σου 

για πάντα .

2 ποίημα.

Σ αγαπώ 

Πώς να στο πω δεν ξέρω .

Σε κοιτώ 

να είσαι εδώ σε θέλω .

Περνούν στα ματιά μου οι στιγμές .

Στα χείλη μου 

γλυκό φιλί .

Ακούμπησε ο νοτιάς 

μαζί με τη σταγόνα απ' τη βροχή .

Με κοιτάς .

Μου μιλάς .

Το ξέρω .

Πως χάνεσαι στου ορίζοντα την άκρη .

Πετάς να έρθεις .

Θες να μου πεις ότι κι εγώ .

Μες τη βροχή 

στην αγκαλιά μου σε κρατώ .

Μες την ψυχή μου ψιθυρίζεις σ' αγαπώ.

                                              Μαρία Γεωργιοπούλου

ΨΥΧΗ ΜΟΥ......ΕΣΥ !!!

 

Τότε που λεηλατούσα τις καυτές σου ανάσες... 

Ιχνηλατώντας τρυφερά τα κύτταρά σου.

Τότε που γνώρισα ευλαβικά τον κόσμο σου.

Φιλοξενώντας την ζωή μου ανά-μέσα στην δική σου.

Τότε που συγκρατούσα το κορμί σου από τους ακραίους σπασμούς.

Σέρνοντας τα χείλη μου στο κορμί σου.

Χαράζοντας την ύπαρξη σου ως το άβατο.

Αγκαλιά με τις ξέφρενες ηδονές μας.

Αυτές που θέριευαν στο άγγιγμα  μας.

Κι ο χρόνος ανίκανος να μας κερδίσει.

Από τους τεράστιους πόθους που γεννιόταν για Σένα.

Έχω φυλάξει μέσα μου ατόφιες κι άσπιλες.

Ολάκερες τις στιγμές μας.

Ψυχή μου.

Εσύ !!!!!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου .

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΟΣ.

 

Νομίζεις πως ο πάγος μπορεί να σβήσει τη φωτιά; 

Ούτε καν να την καταλαγιάσει, ούτε καν να την ησυχάσει. 

Δεν μπορεί να την τιθασεύσει, ούτε και να την περιορίσει. 

Θα τον λιώσει το πάγο η φλόγα, θα τον κάνει να χαθεί από τον πόθο της και να τυλιχθεί θανάσιμα μέσα στα χάδια της.

θα φωνάζει με όση δύναμη του έχει μείνει πως σβήνει από ηδονή μα εκείνη, δεν θα τον ακούει, μέχρι το τέλος.

Έως την ύστατη στιγμή που θα τον κοιτάξει έτσι όπως θα στέκεται εμπρός της και θα του πει,

 "είσαι δικός μου",

"μην το ξεχνάς στιγμή".

Ύστερα, εκείνος και εκείνη σε μια απίστευτη συσπείρωση.

Έπειτα, η κορύφωση και η ολοκλήρωση.

Τέλος, η γαλήνη και η πλήρωση.

Έως την επόμενη αναζωπύρωση.

Μαρία Γεωργιοπούλου.

ΧΕΡΙΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ.

 

Χέρια ανδρός που ξέρουν να χαϊδεύουν το γυναικείο κορμί και να το καθηλώνουν. 

Χέρια κατακτητή που μου έμαθαν καλά να ακολουθώ μυστικές διόδους σε κάστρα απόρθητα ηδονής. 

Χέρια ερωτευμένου που αγγίζουν ότι αγαπούν πιο πολύ. 

Χέρια αποφασιστικά που με κρατούν γερά, κάθε φορά που χάνω την ισορροπία μου στην σκάλα της ζωής. 

Τα λάτρεψα τα χέρια σου. 

Με απογείωσαν και με ταξίδεψαν. 

Με λάτρεψαν. 

Ζωγράφισαν επάνω μου με τα δάκτυλα. 

Έπαιξαν μουσική, κομμάτια άγνωστα. 

Τα λάτρεψα τα χέρια σου 

Κρυφά, όταν κοιμάσαι τα φιλώ.

Δεν θα το αρνηθώ,

είναι κομμάτι σου, 

τα αγαπώ. .....

Μαρία Γεωργιοπούλου

ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

 Είναι αυτές οι νύχτες που θέλω να ντυθώ ολάκερη το σώμα σου να αναδυθώ μέσα απ' το κορμί σου.

Απ' την ύπαρξη σου απ' τις θάλασσες της ψυχής σου.

Σαν Αφροδίτη με χέρια που θα κρατούν βελούδινα αγγίγματα.

Με χείλη στα χρώματα του κοραλλιού με του παθιασμένου κύματος την ορμή.

Φιλί το στόμα σου να πάρει ολόγιομου φεγγαριού σχήμα στιγμή της ηδονής.

Σάρκινο το όνειρο με πατούσες που ζωγραφίζουν εξωτικούς παραδείσους.

Χορεύει ο πόθος ανάμεσα σε δάχτυλα πλεγμένα.

Θα αφήσω τα μαλλιά μου λυτά να ξαπλώσεις στην αμμουδιά του έρωτα μου.

Εκεί στα άβατα της αγάπης.

Θα σου παραδώσω την ψυχή μου.

                                                        Μαρία Γεωργιοπούλου.

Η ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΤΟΥ ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΥ

Όπου και να γύριζα μέσα στην πόλη η τσίκνα μού είχε πάρει τη μύτη μέχρι λιποθυμίας. Ούτε έγκυος να ‘μουνα. Απ’ το πρωί όλοι είχαν βγάλει τις σχάρες με τα κάρβουνα στο δρόμο και ψήνανε τα κρέατα. Κυρίως χοιρινά σουβλάκια πιο σπάνια χωριάτικα λουκάνικα και κάνα μπιφτέκι της κακιάς ώρας. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία των χασάπηδων. Σήμερα θα ξεπούλαγαν ότι σάπιο πράγμα τους είχε ξεμείνει. Είναι πατροπαράδοτο έθιμο και πρέπει να τηρείται ευλαβικά. Έτσι λένε. Ο καιρός ήταν καλός και η μέρα ηλιόλουστη που ευνοούσε την περίσταση. Ακούγονταν και μουσικές από τα μεγάφωνα του δήμου. Έπιναν κρασιά και μπύρες. Υπήρχε μπόλικο κέφι στην ατμόσφαιρα. Ο κόσμος γλεντούσε με την ψυχή του στους δρόμους και τις πλατείες.

Πέρασα και μπροστά από κάποια κρεοπωλεία. Αυτά ήταν οι ηθικοί αυτουργοί. Η ζήτηση ήταν  μεγάλη. Δουλεύανε πυρετωδώς κάθε μέρα μέχρι αργά το βράδυ. Κάνανε παραλαβές από τα σφαγεία.  Κρεμούσαν τα ψοφίμια στα τσιγκέλια. Γέμιζαν τα ψυγεία τους. Οι ποδιές και τα χέρια τους ήταν βουτηγμένα στο αίμα. Μάλιστα ορισμένοι προετοιμάζονταν από τώρα για το μεγάλο πάσχα της χριστιανοσύνης. Την ανάσταση των ψυχών και των σωμάτων. Οι τιμές είχαν πάρει τον ανήφορο  μα δεν είχαν παράπονο. Οι δουλειές πήγαιναν περίφημα. Ευτυχώς ο κοσμάκης πλέον δεν πολυπιστεύει στην εκκλησία. Ακόμη και τις μέρες της αυστηρής νηστείας τρώει κρέας. Δεν το στερείται. Έτσι  λέγανε οι αιμοσταγείς και αιμοδιψείς χασάπηδες και τρίβανε με ικανοποίηση τα χέρια τους. Κι ας πηγαίνουν μετά να προσκυνάνε τις εικόνες και να κοινωνάνε σώμα και αίμα κυρίου για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες και τα κρίματά τους. Έτερον εκάτερον. Πάντως σίγουρα η υποκρισία και η ψευτιά έτρεχε απ’ τα μπατζάκια τους.  

Περιφερόμουν μόνος εδώ κι εκεί δίχως αιτία και σκοπό κι ένιωθα σαν κακομοίρης. Ήμουν τελείως εκτός κλίματος κι εξόριστος από την αγέλη. Περνούσα μεγάλη δοκιμασία μα έπρεπε να αντισταθώ στους πειρασμούς. Να δείξω τη δύναμη του χαρακτήρα μου και της θέλησης. Ότι μπορώ να πάω κόντρα σε συνήθειες μιας ολόκληρης ζωής και στα ήθη της κοινωνίας. Να αντέξω την οσμή της τσίκνας. Όπως κατάφερα να κόψω και το κάπνισμα που μου φαινόταν πιο δύσκολο και σχεδόν ακατόρθωτο. Και τη ζάχαρη απ’ τον καφέ και τα γλυκά και να περιορίσω το αλκοόλ. Πάντα για κάποιο σοβαρό λόγο υγείας και ανωτέρας βίας βέβαια. Ποτέ οικειοθελώς. Μου τα λέγανε οι γιατροί κι εγώ τα πίστευα αφού μόνο εκείνοι ήξεραν το καλό μου. Δυστυχώς όλα τα ευχάριστα της ζωής βλάπτουν. Αυτό ήταν το τελικό συμπέρασμα. Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι γλυκιά. Όσο μεγαλώνουμε πρέπει να τα λιγοστεύουμε. Έτσι έλεγα στον εαυτό μου και προσπαθούσα να τον πείσω να παραμείνει εγκρατής. Και να βάζουμε λίγη άσκηση στη ζωή μας καθημερινά. Μια ήπια γυμναστική του κορμιού που θα ωφελεί και το πνεύμα. Λίγο περπάτημα έστω που καθαρίζει και το μυαλό. Μια χαρά μού τα λέγανε οι ειδικοί. Μεγάλωνα κι έπρεπε να αλλάξω τρόπο ζωής. Για το καλό μου.

Μαζί με όλα τα άλλα εδώ κι έξι μήνες είχα αποφασίσει να γίνω χορτοφάγος. Να κόψω μαχαίρι την κρεοφαγία. Κυρίως τα χοιρινά.  Και τηρούσα ευλαβικά τον όρκο  που είχα δώσει στον εαυτό μου. Τη μέρα της μεγάλης μεταστροφής είχε δει τυχαία στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ για τους γήινους με την εκμετάλλευση και την κακομεταχείριση των ζώων που με συγκλόνισε. Σφίχτηκε το στομάχι μου. Αρρώστησα. Έχασα τον ύπνο μου κι έκανα μέρες να συνέλθω. Δεν περίμενα ότι ήμουν τόσο ευαίσθητος κι ότι θα με πείραζε τόσο πολύ. Το σοκ ήταν τρομερό. Είχα βάλει τα κλάματα σαν μικρό παιδί. Τα βασανιστήρια που έκαναν στα αθώα πλάσματα ήταν ασύλληπτα σε απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού και στέρησης. Ο πόνος τεράστιος. Η ακινησία και ο συνωστισμός. Τα θλιμμένα μάτια των αθώων κοιτούσαν τις κρυφές κάμερες των ακτιβιστών. Μάταια ζητούσαν κάποια βοήθεια. Ο γρήγορος θάνατος ήταν η μοναδική τους σωτηρία περιμένοντας τη σειρά τους μέσα στο σφαγείο. Και κάποια από αυτά έχουν υψηλή νοημοσύνη. Καταλαβαίνουν. Τα γουρούνια κυρίως. Έτσι πλέον γνωρίζω την κατάσταση. Δεν έχω καμία δικαιολογία και δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος και αδιάφορος μπροστά σε αυτή την κτηνωδία. Κατά καιρούς ξαναβλέπω το ντοκιμαντέρ στο ίντερνετ για να μην ξεχνώ. Να αποτυπωθούν στο κεφάλι μου οι εικόνες του αίσχους και της ντροπής. Κάθε φορά σφίγγεται το στομάχι μου και δεν μπορώ να κρατηθώ. Βουρκώνω και ξεσπάω σε κλάματα. Δεν μπορεί να το έχω παρακολουθήσει μόνο εγώ. Και άλλοι θα γνωρίζουν κι όμως μπορούν και τρώνε ακόμη κρέας. Πάντως όχι δίχως τύψεις και ένοχη συνείδηση. Με σφιγμένο στομάχι. Μα κι αυτά μας εκδικούνται όπως μας αξίζει. Αυξάνονται και πληθαίνουν οι καρκίνοι.

Περπάτησα πολύ. Γύρισα όλη την πόλη. Κουράστηκα και πείνασα. Μου άνοιξε η όρεξη. Το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι κι έβαλα στο πιάτο μου μακαρόνια με κέτσαπ. Έκοψα και μια σαλάτα και κάθισα να φάω. Για παρέα άνοιξα την τηλεόραση κάτι να ακούγεται. Είχε ειδήσεις. Τον τελευταίο καιρό είχαν ξεσπάσει αρκετοί πόλεμοι και συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη με πολλά αθώα θύματα τους αμάχους τις γυναίκες και τα παιδιά. Επιπλέον τρομοκρατικές οργανώσεις έβαζαν βόμβες στα κέντρα των μεγαλουπόλεων σε ψηλά κτίρια και υπόγεια μετρό με πολλούς νεκρούς και τραυματίες αλλά και αιχμαλώτους που υπόβαλλαν σε φριχτά βασανιστήρια στο όνομα της πατρίδας και της θρησκείας. Κάπου αλλού άντρες αφέντες έσφαζαν στο γόνατο γυναίκες και παιδιά για την τιμή και την υπόληψη της οικογένειας. Όλοι προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις αποτρόπαιες πράξεις τους. Έτσι κι αλλιώς πάντα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Οι ειδήσεις έλεγαν και άλλα μα τα είχα ξανακούσει κι έτρωγα αμέριμνος το φαγητό μου. Όλα λοιπόν είναι μια συνήθεια. Μα ο δημοσιογράφος φαινόταν στεναχωρημένος και αρκετά προβληματισμένος από τα δυσάρεστα γεγονότα που ήταν δήθεν γροθιά στο στομάχι του φιλοθεάμονος κοινού. Πλέον όλος ο κόσμος έχει καταντήσει ένα μεγάλο σφαγείο σχολίασε στο τέλος με νόημα. Κάνε μόκο ρε ηθικολόγε της κακιάς ώρας. Πάντα έτσι ήταν και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Δίχως πολλούς πιστούς νηστευτές και προσκυνητές. Με τα καθάρματα να κάνουν κουμάντο και τους πολλούς να λουφάζουν τρομαγμένοι στο λαγούμι τους. Μόνο μαμ κακά και νάνι. Και κανείς να μην νοιάζεται. Απλά τώρα όλοι γνωρίζουμε κι ας κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα. Ο πολιτισμένος λογικός ηθικός και δίκαιος άνθρωπος. Χαχα. Ας γελάσω.

 

                                                                   Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                   Kotsilies.blogspot.com

 

ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ.

To ταξίδι για την Ιθάκη μου

είναι τα μάτια σου.

Και εσύ  ο προορισμός μου .

Πως να φύγω;

Σκεπή στην ψυχή μου πρόσφερες

βροχή να μην την ακουμπά.

Ταίρι με όρισες στον παράδεισο σου .

Πως να σε προδώσω;

To μισό σου απαρνήθηκες.

Το δικό μου πήρες

ένα μας έκανες

και ξαναγεννηθήκαμε. 

Πως να μην σε αγαπώ.

                             Μαρία Γεωργιοπούλου