Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ

Την τραγωδία πρέπει να την ζεις και όχι να την παίζεις

                                                                                                          Ζαν Ζενέ

Είχαν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Τον έψαχνα κάθε βράδυ στις πλατείες και τα σκοτεινά σοκάκια. Στις πιάτσες των ταξί στα ουζερί και στα καφενεία που οι γέροι παίζουν τάβλι. Στα μπορντέλα και στα άγρια μπαρ που βρωμάνε βαρύ πατσουλί και ξεραμένη υγρασία. Στις ταβέρνες με τα παλιά κρασοβάρελα που απ’ το βάθος ακούγονται λυπημένα μπουζούκια. Παντού. Και στα λιμάνια τον έψαχνα. Στα τρένα στους σταθμούς και στις κρυψώνες που οι αλήτες παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους.

Κάπου κάπου πέρναγα και απ’ την παλιά μου γειτονιά με το σπίτι μας γκρεμισμένο από χρόνια. Ρωτούσα μα κανείς δεν ήξερε να μου πει. Όλοι είχαν από τότε να τον δουν. Από κείνη την μέρα που εξαφανίστηκε και χάθηκε σαν να πήγαινε σε κάποια μακρινή εκστρατεία. Πλέον όλοι τον είχανε ξεχάσει. Πρέπει να έχει πεθάνει είπαν μα δεν τους πίστεψα και η σαπισμένη μουσμουλιά που υπήρχε ακόμη στην παλιά μας αυλή ως η τελευταία μάρτυρας της τραγωδίας γέλασε ειρωνικά.

Όταν κουράστηκα να ψάχνω εκεί στη μέση της μεγάλης πλατείας (η χοντρή κυρία με τον μπόμπο της κοιτούσαν τρομαγμένοι) λούστηκα με το μπιτόνι της βενζίνης και άναψα το τελευταίο μου τσιγάρο. Ιούλιος μήνας ήταν. Είχα γενέθλια και η ζέστη πολλή.

                                                                                                     Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                                                      kotsilies.blogspot.gr