 |
Δεν είναι η γοητεία που μου ασκεί η προσωπικότητα σου.
Δεν είναι οι υπέροχες στιγμές της συνάντησης μας.
Δεν ξέρω αν με ναρκώνει η παρουσία σου ή οργιάζει
η φαντασία μου όταν σε βλέπω απέναντι.
Δεν ξέρω αν είναι η ένωση βλεμμάτων, χεριών, στομάτων....ζωής.
Ξέρω πως σε βρήκα και....
Την πρώτη στιγμή που σε είδα αντίκρισα σε μία γωνιά των ματιών σου
όλη μου την ζωή, πέρασε από μπροστά μου και την ξανάζησα στα μάτια σου.
Την πρώτη φορά που σε φίλησα, για πρώτη φορά ανέπνευσα μέσα από ξένο στόμα.
Στο πρώτο άγγιγμα, ένιωσα πως είναι να θέλουν τα κύτταρα μου να βγουν
από μέσα μου, να διασκεδάσουν πάνω σου.
Σαν περιπλανήθηκα πρώτη φορά πάνω σου;
Τα πέταξα όλα από το μυαλό μου.
Ακόμη και την πνοή μου είχα ξεχάσει, κάπου στο στόμα σου.
Ανάσανα όμως ήχους από τους στεναγμούς σου.
Πνοή έπαιρνα από το γοργό αίμα κάτω από το δέρμα σου.
Άρχιζα και τελείωνα ξανά και ξανά τη ζήση μου.
Εκεί πάνω στου κορμιού σου το χάιδεμα.
Εκεί που αγαπούσα την ηδονή σου και
ποθούσα την αγάπη σου.
Αλλά αυτό ξέρω πως κάποτε θα τελειώσει.
Εκείνη την μέρα λίγο πριν το "ποτέ".
Τότε άφησε με, να πάρω μια ανάσα δική μου...μαζί μου.
Όταν σε συναντήσω κάπου αλλού
να 'χω κάτι να σου δώσω.
Μαρία Γεωργιοπούλου
Αδερφούλα μόλις γράψεις καμία εικοσαρια ακόμα ετοιμάσου για εκδοτικό οίκο... Ποιήτρια μου εσύ....
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ αδερφούλα μου.Ο έρωτας δίνει τροφή για τέτοια ποιήματα.
ΔιαγραφήΜπράβο βρε Μαράκι.. Αντε πάμε για ποιητική συλλογη
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ αδερφούλα μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜΠΡΑΒΟ ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ! ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΕΜΑΤΟ ΛΥΡΙΚΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΛΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΑΙΤΙΟΣ! Ο ΕΡΩΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΣΑΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΔΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΝΘΑΔΕ ΥΠΑΡΞΗΣ. ΝΑ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΛΛΑ ΣΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ. ΒΕΒΑΙΑ ΟΛΑ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ. ΟΜΩΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ Ο ΠΟΘΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΟΥΣΙΩΘΕΙ ΣΕ ΑΓΑΠΗ. ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ''ΑΛΛΟΥ'' ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ. ΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ άνθρωπος Γιάννη μου από πόλυ παλαιά ήθελε κάτι να τον βαστά ζωντανό.Αυτο το κάτι είναι ο έρωτας...όταν τον βρει γίνεται ένα και ζει σε άλλη διάσταση όλο το "είναι του"...και ελπίζει ότι ακόμα και σε κάποια άλλη ζωή θα γεύεται αυτή την όμορφη γεύση του έρωτα με όλες τις αισθήσεις του.Ειναι κάτι όμορφο και δεν μπορούν πολλοί να το ζήσουν γιατί δεν θέλουν να χάσουν κάτι από από την ανθρώπινη μορφή τους...γιατί όσοι μπορούν δεν είναι πλέον οι ίδιοι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπράβο Μαρία μου!!! Έντονος λυρισμός και συναισθήματα που ξεχειλίζουν!!! Έχοντας διαβάσει και τα προηγούμενα ποιήματά σου, θα τολμούσα να σε παρομοιάσω ως μια σύγχρονη Πολυδούρη!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ΟΠΟΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΒΡΕΙ!!!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ Γιάννη μου....ξέρεις πολύ καλά ότι ο έρωτας μιλά μέσα από λέξεις...ότι νιώθουμε σε υπέρτατο βαθμό θέλουμε να το αποτυπώνουμε με ένα χαρτί....όσο για την Πολυδούρη έζησε έναν έρωτα μεγάλο όπως και εγώ ζω τον έναν μεγάλο έρωτα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΛοιπόν, Μαρία, υποκλίνομαι στο έξοχο ποίημα που έγραψες. Είναι καταπληκτικό, είναι συγκλονιστικό, είναι πάρα πάρα πολύ όμορφα τα λόγια και η αρμονία ανάμεσα στις λέξεις και ο τρόπος που βγάζεις το συναίσθημα. Προφανώς η πηγή της έμπνευσής σου είναι μοναδική...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠιστεύω είναι το καλύτερό σου δείγμα γραφής έως τώρα. Μακάρι να συνεχίσεις να μας χαρίζεις τέτοια έργα.
Ορφέα συμφωνώ ότι είναι το καλύτερό της δείγμα γραφής μέχρι τώρα. Έχει ένα μοναδικό προσωπικό λυρικό ύφος που γοητεύει!!!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ Ορφέα μου για τα όμορφα λόγια σου. Πηγή έμπνευσης φυσικά και είναι ο έρωτας ο οποίος έχει μπει στην ζωή μου τους τελευταίους μήνες. Το να μπορεί κάποιος να εκφράζει ελεύθερα αυτό που νιώθει είναι κάτι ουράνιο και φυσικά είναι μοναδικό εξάλλου πιστεύω ότι ο πραγματικός έρωτας έρχεται μια φορά στην ζωή μας..
ΑπάντησηΔιαγραφή