ΔΕΝ ΞΕΡΩ

Δεν είναι η γοητεία που μου ασκεί η προσωπικότητα σου.

Δεν είναι οι υπέροχες στιγμές της συνάντησης μας.

Δεν ξέρω αν με ναρκώνει η παρουσία σου ή οργιάζει

η φαντασία μου όταν σε βλέπω απέναντι.

Δεν ξέρω αν είναι η ένωση βλεμμάτων, χεριών, στομάτων....ζωής.

Ξέρω πως σε βρήκα και....

Την πρώτη στιγμή που σε είδα αντίκρισα σε μία γωνιά των ματιών σου

όλη μου την ζωή, πέρασε από μπροστά μου και την ξανάζησα στα μάτια σου.

Την πρώτη φορά που σε φίλησα, για πρώτη φορά ανέπνευσα μέσα από ξένο στόμα.

Στο πρώτο άγγιγμα, ένιωσα πως είναι να θέλουν τα κύτταρα μου να βγουν

από μέσα μου, να διασκεδάσουν πάνω σου.

Σαν περιπλανήθηκα πρώτη φορά πάνω σου;

Τα πέταξα όλα από το μυαλό μου.

Ακόμη και την πνοή μου είχα ξεχάσει, κάπου στο στόμα σου.

Ανάσανα όμως ήχους από τους στεναγμούς σου.

Πνοή έπαιρνα από το γοργό αίμα κάτω από το δέρμα σου.

Άρχιζα και τελείωνα ξανά και ξανά τη ζήση μου.

Εκεί πάνω στου κορμιού σου το χάιδεμα.

Εκεί που αγαπούσα την ηδονή σου και

ποθούσα την αγάπη σου.

Αλλά αυτό ξέρω πως κάποτε θα τελειώσει.

Εκείνη την μέρα λίγο πριν το "ποτέ".

Τότε άφησε με, να πάρω μια ανάσα δική μου...μαζί μου.

Όταν σε συναντήσω κάπου αλλού 

να 'χω κάτι να σου δώσω.

                                                                                 Μαρία Γεωργιοπούλου

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Σαν τα νεαρά της άνοιξης τα άνθη

που φύτρωσαν στην ποτισμένη γη

ο άνθρωπος στον κόσμο έτσι θα ‘ρθει

με ριζικό γραμμένο να τον οδηγεί.

 

Μικρό παιδί που παίζει και γελάει

με αθωότητα τον κόσμο τον θωρεί

και ανέμελα ο χρόνος του κυλάει

στης οικογένειας τη γλυκιά τη θαλπωρή.

 

Στης νιότης του το απέραντο μεθύσι

παλμοί  του έρωτα χτυπάνε δυνατά

το άγγιγμα της αγάπης θα γνωρίσει

και στων ονείρων του τους δρόμους περπατά.

 

Ακμαίος έχει πια μεσουρανήσει

και στιβαρός παλεύει και δημιουργεί

σαν ήλιος καλοκαιρινός στη φύση

που στην καυτή του αγκαλιά κρατά τη γη.

 

Τα φύλλα παρασύρονται απ’ το αγέρι

τα πρώτα σύννεφα την πρώτη τη βροχή

του φθινοπώρου ο ερχομός θα φέρει

το γκρίζο φόντο του ουρανού κυριαρχεί.

 

Το βλέμμα του η κόπωση έχει σβήσει

πολλές οι λύπες  λίγες είναι οι χαρές

πλέον αδύναμος πορεύεται στη δύση

και μελαγχολικός αναπολεί το χθες.

 

Μικρή η μέρα και η νύχτα μεγαλώνει

και το πυκνό σκοτάδι πια κυριαρχεί

γυμνά τα δέντρα, καταχνιά, κρύο και χιόνι

στο καταχείμωνο τοπίο το τραχύ.

 

Απ’ τα φθαρτά γίνεται κάθαρση στη φύση

από το σήμερα πια πέρασες στο χθες

και νέος  κύκλος της ζωής θα ξεκινήσει

κυλά ο χρόνος και περνούν οι εποχές.

 

                         Γιάννης Βαΐτσας

 

 

 

 

ΟΤΙ ΘΕΣ

 - Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ότι θες.

- Ότι θέλω? Τ' ορκίζεσαι?

 -Στ' ορκίζομαι.

 - Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει..

 - Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

 -Δεν φοβάμαι.

-Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

-Θα γίνω νερό να σβήσω τη φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει από τα χέρια και να φύγει. 

-θα το ξαναπιάσω.

 -Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

-Θα το κυνηγήσω.

 -Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

-Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

 - Μπορεί να βυθιστεί στην θάλασσα.

-Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τα άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

-Είναι τόσο μικρό που δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.

-Θα ζητήσω από ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά? 

- Πάντα.

-Τώρα?

-Τώρα καρδιά μου.

- Αχ! Θέλω...θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι? 

-Με τι θέλεις? 

- Δεν ξέρω.

-Να το φτιάξουμε με ξύλο καρδιάς και χρυσά καρφιά?

-Όχι όχι δεν το θέλω έτσι.

-Να το φτιάξουμε με πούπουλα και σταγόνες έρωτα και να του βάλουμε κι ένα κλειδί να το κουρδίζεις?

-Όχι όχι δεν θέλω κλειδί μπορεί να το χάσω. 

-Θα στο κρεμάσω στο λαιμό?

-Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

 -Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δε μπορείς να με βρεις? 

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι? 

 -Θα ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί? 

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

 - Πόσο θα ψάχνεις?

 - Για  πάντα.

- Τι θα πει για πάντα?

 - Ότι Σ΄ΑΓΑΠΩ !!!!!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου.

Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ

Την τραγωδία πρέπει να την ζεις και όχι να την παίζεις

                                                                                                          Ζαν Ζενέ

Είχαν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Τον έψαχνα κάθε βράδυ στις πλατείες και τα σκοτεινά σοκάκια. Στις πιάτσες των ταξί στα ουζερί και στα καφενεία που οι γέροι παίζουν τάβλι. Στα μπορντέλα και στα άγρια μπαρ που βρωμάνε βαρύ πατσουλί και ξεραμένη υγρασία. Στις ταβέρνες με τα παλιά κρασοβάρελα που απ’ το βάθος ακούγονται λυπημένα μπουζούκια. Παντού. Και στα λιμάνια τον έψαχνα. Στα τρένα στους σταθμούς και στις κρυψώνες που οι αλήτες παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους.

Κάπου κάπου πέρναγα και απ’ την παλιά μου γειτονιά με το σπίτι μας γκρεμισμένο από χρόνια. Ρωτούσα μα κανείς δεν ήξερε να μου πει. Όλοι είχαν από τότε να τον δουν. Από κείνη την μέρα που εξαφανίστηκε και χάθηκε σαν να πήγαινε σε κάποια μακρινή εκστρατεία. Πλέον όλοι τον είχανε ξεχάσει. Πρέπει να έχει πεθάνει είπαν μα δεν τους πίστεψα και η σαπισμένη μουσμουλιά που υπήρχε ακόμη στην παλιά μας αυλή ως η τελευταία μάρτυρας της τραγωδίας γέλασε ειρωνικά.

Όταν κουράστηκα να ψάχνω εκεί στη μέση της μεγάλης πλατείας (η χοντρή κυρία με τον μπόμπο της κοιτούσαν τρομαγμένοι) λούστηκα με το μπιτόνι της βενζίνης και άναψα το τελευταίο μου τσιγάρο. Ιούλιος μήνας ήταν. Είχα γενέθλια και η ζέστη πολλή.

                                                                                                     Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                                                      kotsilies.blogspot.gr

ΑΝΑΣΑ

 Γίνομαι ανάσα

πιο καυτή από τον ήλιο,

δυνατότερη από τον άνεμο

ανάσα γλυκιά.

Διασχίζω βουνά και θάλασσες

σε δυστυχισμένους ανθρώπους

αφήνω χαμόγελο,

σε μοναχικούς

ένα χάδι στοργικό.

Και φτάνω σε σένα

Θεέ μου τότε

αρχίζει το δικό μου ταξίδι.

Περνώ από τα μάτια σου

κλέβω ότι είδες,

φωτιά παίρνω από τα χείλη σου

δύναμη της δικής μου ανάσας.

Στου λαιμού σου τις φλέβες

εγώ μετρώ το πάθος σου,

ηφαίστειο να εκραγεί

πλημμυρισμένο από έρωτα.

Στα στήθη σου αφήνω σημάδια

ερωτικά σύμβολα,

που φτιάξανε οι Θεοί

όταν δημιούργησαν το κόσμος μας.

Προσκυνώ

στης κοιλιά σου την γέννηση,

που με στοργή σου χαρίστηκε

σαν μάνα Θεά,

να μας χαρίζεις την ζωή.

Τελευταία ανάσα

γλυκόπιοτη

την αφήνω ανάμεσα στα πόδια σου,

δεν με νοιάζει ο Θάνατος

δεν μετρώ καμιά πληγή.

Έτσι κ αλλιώς

εγώ θα αναστηθώ,

στο δικό σου το φιλί.

Μαρία Γεωργιοπούλου

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

         Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί

                                                 Φρ. Νίτσε

Στην παλιά εποχή λέει ο μύθος τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία. το αρσενικό το θηλυκό και το ανδρόγυνο. Είχαν σώμα στρογγυλό με τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια κι ένα κεφάλι με δύο πρόσωπα το ένα απέναντι απ’ το άλλο. Ήταν τότε οι άνθρωποι φοβεροί και τρομεροί και με μεγάλη έπαρση τόλμησαν ακόμα και με τους θεούς να τα βάλουν. Οι θεοί σκέφτονταν τι έπρεπε να κάνουν μα δεν έβρισκαν λύση. Δεν ήθελαν να τους αφανίσουν εντελώς όπως έκαναν με τους γίγαντες αφού τότε θα έχαναν τις τιμές και τις θυσίες τους. Ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Τότε είπαν να κόψουν τον καθένα στη μέση και έτσι ασθενέστεροι και πολυπληθέστεροι θα τους ήταν πιο χρήσιμοι και λιγότερο επικίνδυνοι. Από τότε κάθε άνθρωπος με σύμμαχο τον έρωτα ψάχνει να βρει πάλι το άλλο του μισό για να ενωθεί μαζί του και να ξαναγίνει δυνατός. Μα οι θεοί πλέον είναι προσεκτικοί και διαρκώς τους ξεγελάνε και φέρνουν εμπόδια στο δύσκολο έργο τους. Έτσι όσο και να ψάχνουν δεν πρόκειται να βρουν το άλλο τους μισό.

Εδώ τελειώνει ο αρχαίος μύθος που βέβαια είναι διδακτικός μα συνήθως δεν λέει όλη την αλήθεια. Από την μεγάλη σφαγή κάποιοι κρυμμένοι στα υπόγεια σκοτάδια γλύτωσαν και παρέμειναν ολόκληροι. Οι θεοί ακόμη και σήμερα αγνοούν την ύπαρξή τους μα έτσι κι αλλιώς είναι λιγοστοί και δεν κινδυνεύουν απ’ αυτούς. Είναι εκείνοι που δεν έχουν ανάγκη τον έρωτα. Γνωρίζουν την απάτη του και φυλάγονται. Έτσι ζουν ολομόναχοι και δυνατοί μέσα στα σκοτάδια μακριά απ’ όλους. Μα όλο και λιγοστεύουν.

                                                                                                       Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                                                        kotsilies.blogspot.com

ΚΑΙ ΕΙΠΕ

 

Και είπε 

θα σε σκέφτομαι.

Και είπα θα το νιώθω.

Και μετά έσκυψα πάνω του

να μυρίσω τις λέξεις του

Και ναι Θεέ μου

μύριζαν επιθυμία

έσταζαν έρωτα

γυάλιζαν από την προσμονή.

Σήκωσα ψηλά τα μάτια μου

να μην δει πόσο πονούσα

δάγκωσα τα χείλη μου

έμπηξα τα νύχια μου στην πλάτη του

Και σαν κάτι μαγικό

όλα λύθηκαν.

Οι αντιστάσεις παραδόθηκαν

τα δάχτυλα κύλησαν παντού.

Οι φωνές μπερδεύτηκαν

σε μια μάχη αναστεναγμών

Και τα χείλη πήραν την ζωή

από τα στήθη .

Δεν ήξερα πως πονάει 

να μην σε έχω .

Ως τώρα που πια δεν μπορώ να ζω

αν δεν σε έχω !

Μαρία Γεωργιοπούλου.