ΣΕ ΠΑΛΑΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ

Στον Γιάννη Βαΐτσα

Φίλε μου τα χρόνια πέρασαν και η καρδιά μας γέρασε. Μίσθια δουλειά και ατέλειωτοι σωροί χαρτιών. Συναλλαγές και φριχτές ανταποδόσεις. Έγνοιες μικρές και λύπες μας εκούρασαν. Θολώσανε τα μάτια και ο νους μας. Λειώσαμε και τελειώσαμε σαν στήλες στα γραφεία. Υπήρξαμε ανδρείκελα της μοίρας ξεχασμένα με αισθήσεις διάχυτες και σώμα τρύπιο φαγωμένο που στη θύμηση πονά. Νύχτα αξημέρωτη υπήρξε η ζωή μας που η αγάπη άργησε και μας προσπέρασε. Δεν έφτασε ποτέ. Τίποτα πλέον φίλε μου δεν μας σώνει. Κι όπου κι αν πάμε μια βαριά σκιά από πάνω μας σαν σύννεφο ακολουθεί και μας σκεπάζει.

Είχαμε την κακιά την ώρα μέσα μας. Ρηγάδες ήμασταν που πολέμησαν για ανύπαρχτα βασίλεια και τώρα γυρίζουμε στα ακάθαρτα του δρόμου με τα φτερά σπασμένα και μάτι θολό και βήμα τσακισμένο. Ωχροί λεροί κι ασήμαντοι και ο καθένας μόνος του από άλλο δρόμο. Και πόσο νέοι φτάσαμε εδώ πέρα. Πόσο γρήγορα. Γιατί βιαστήκαμε δεν μάθαμε. Κανέναν δεν ρωτήσαμε σ’ αυτό το έρημο νησί στο χείλος της αβύσσου. Σέρνοντας μαζί  στο φθονερό καταφύγιο την αιώνια λύπη.

Το ξέρεις φίλε πια καλά πως όταν οι άνθρωποι θέλουν να σε πονέσουν σκαρφίζονται χιλιάδες τρόπους να το κάνουν. Πέταξε το όπλο απ’ τα χέρια σου και τρέξε μακριά. Σωριάσου πρηνής. Τον νου σου. Φυλάξου από τα γύναια και το μαστροπό λαό σου. Τα χάχανα του κόσμου δεν πρέπει να σε αγγίζουν. Κράτησέ τους όλους μακριά. Μόνο τα όνειρά σου σφίξε δυνατά στην αγκαλιά σου. Αυτά μην τα προδώσεις. Των συνετών δεν είναι τόσο ωραία.

Και να γράφεις φίλε. Να ταξιδεύεις. Εμείς δεν έχουμε άλλο τρόπο. Δεν έχουμε άλλη γη. Δικά μας παιδιά οι λέξεις. Απ’ το αίμα και απ’ το σπέρμα μας βγαλμένες.

         Γιάννης Παπαγεωργίου

kotsilies.blogspot.com