ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΟΥ

Μια βόλτα στη θάλασσα την ώρα που ο ήλιος απλώνει πάνω της όλα τα χρώματα του δειλινού.

Μια νύχτα όταν το φεγγάρι ασημώνει τα νερά της σαν την κρυφή του ερωμένη.

Να νιώσω το χάδι του ανέμου  σε σώματα παραδομένα στη μυσταγωγία του Ερωτα.

Να χαθώ στα μάτια σου σε άγνωστο πέλαγος.

Χωρίς φόβο 

στραβά και λάθη .

Χωρίς ''γιατί'' 

ούτε ''πως''.

Μόνο ο τρόπος που κάνει το παράδοξο ''αλήθεια ''

και η στιγμή που την ψυχή αγγίζει.

Και αν η ψυχή βρει το λιμάνι 

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει. Κι αν η ψυχή βρει το λιμάνι της,

μέσα σε μια ανάσα που τρέμει,

θα γίνουμε ηχώ στο απέραντο,

εκεί που ο χρόνος δεν μας προλαβαίνει.

Κι όταν ο ήλιος πια θα σβήσει,

κι η θάλασσα θα πιει το φως,

θα μείνει η ανάσα μας ως μνήμη,

σαν ένας κόσμος ζωντανός.

Δεν είναι τέλος, είναι η ένωση,

μια λάμψη στην αιώνια σκοτεινιά,

δυο σώματα που έγιναν ένα

και χάθηκαν στην απανεμιά.

Γιατί ο κόσμος όλος στενεύει,

μέχρι να χωρέσει σε μια λέξη,

κι η δική μου η αλήθεια,

μόνο το όνομά σου έχει διαλέξει.

Στον Γιάννη μου,

που έγινε το πέλαγος και ο προορισμός μου.

                                          Μαρία Γεωργιοπούλου