ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

     Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει και ο Αλέξανδρος ήταν εκεί. Απολαμβάνοντας τον ήχο της σιωπής. Νιώθοντας την ίδια αίσθηση νοσταλγίας, που ένιωθε όταν βρισκόταν εκεί. Έχοντας στα ρουθούνια του το ευλογημένο άρωμα του παλιού χαρτιού. Στοίβαξε μερικά βιβλία στο τραπέζι του, άνοιξε το laptop και βυθίστηκε στην καθημερινή του περιήγηση. Ένα ταξίδι στο χρόνο στα πιο σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Μια προδιαγεγραμμένη πορεία κοινή σε όλες τις περιόδους. Ανάπτυξη, ευημερία, απληστία, κρίση, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, καταστροφή και επανεκκίνηση. Ένας αέναος φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται ανελέητα και ακατάπαυστα, τροφοδοτούμενος από ισχυρή δοσολογία είτε θρησκευτικού φανατισμού, είτε εθνικιστικών εξάρσεων.

    Ένας θόρυβος διέκοψε τους στοχασμούς του και τράβηξε την προσοχή του. Κοίταξε απέναντι. Αντίκρισε μια μελαχρινή ύπαρξη, με δύο πανέμορφα μεγάλα, αμυγδαλωτά, μαύρα μάτια. Εστίασε τη ματιά του σε αυτά. Διέκρινε αθωότητα, καλοσύνη, μα και πόνο. Τότε ένιωσε ένα αίσθημα δυσφορίας μέσα του. Παραλίγο να γελάσει και μόνο με τη σκέψη ότι ένα βλέμμα θα μπορούσε να φανερώνει τόσα πολλά. Ποτέ δεν πίστευε στα πολυσήμαντα βλέμματα. Όμως να πάρει η ευχή έτσι ένιωθε. Βυθίστηκε σαν ναυαγός στους ωκεανούς των ματιών της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν. Η Γιασμίν αισθάνθηκε  ένα ρίγος να την διαπερνά και μια ανεξήγητη ταραχή. Την πλησίασε νιώθοντας μια αφύσικα μεγάλη ηρεμία και της μίλησε. Εκείνη ανταποκρίθηκε με την ίδια ηρεμία, με την ίδια οικειότητα. Άρχισαν να μιλούν. Μερικά πράγματα γίνονται τόσο απλά.          

     Το πρώτο τους ραντεβού έγινε το επόμενο απόγευμα στον ίδιο χώρο. Ο Αλέξανδρος είχε πάει αρκετά νωρίτερα από την προβλεπόμενη ώρα. Προσπαθούσε να πάρει μια ιδέα από τις αντιξοότητες  που αντιμετώπισε η φίλη του με τη φυγή  από την πατρίδα της, μέσα από τα <<Ματωμένα Χώματα>> της Διδώς Σωτηρίου. Συζήτησαν αρκετή ώρα και άρχισαν να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. Εκείνος ήταν 32 ετών, διοικητικό στέλεχος. Εκείνη ήταν Σύρια, μουσουλμάνα, ηλικίας 28 ετών. Στην πατρίδα της δούλευε ως καθηγήτρια φιλολογίας. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα, ήξερε Ελληνικά και Αγγλικά. Της άρεσε η λογοτεχνία και ιδιαίτερα η ποίηση. Ήρθε στην Ελλάδα διότι η χώρα της βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Οι γονείς της παρέμειναν εκεί. Επισκεπτόταν συχνά τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, ως προς την εθνικότητα, το θρήσκευμα, τα ήθη και έθιμα, το οικογενειακό περιβάλλον, μα τόσο ταυτόσημοι στο χαρακτήρα, στις ευαισθησίες και στην ευρύτητα του πνεύματος.

    Η Βιβλιοθήκη ήταν το αγαπημένο τους στέκι, το καταφύγιό τους όπως έλεγαν. Αποκτούσαν κοινά ερεθίσματα μελετώντας μαζί τους αγαπημένους τους ποιητές. Με το πάντρεμα των στίχων του Ρίτσου, του Καρυωτάκη και του Ali Ahmad Said Esber, έκτισαν τις προσωπικές τους πολιτιστικές γέφυρες και απέκτησαν κοινά σημεία αναφοράς. Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, συνειδητοποίησαν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Το μόνο αγκάθι ήταν οι διαφορετικές θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για αυτό επέλεξαν τη λύση του  πολιτικού γάμου.

    Είχαν κλείσει ένα χρόνο ονειρεμένης συμβίωσης. Ένα χρόνο απόλυτης ευτυχίας. Ακόμα και τώρα συνέχιζαν να επισκέπτονται τη Βιβλιοθήκη, όποτε διέθεταν ελεύθερο χρόνο. Η Γιασμίν έκανε ιδιαίτερες ετοιμασίες για να γιορτάσουν την επέτειό τους.  Ο Αλέξανδρος είχε ήδη καθυστερήσει περίπου ένα δίωρο να επιστρέψει από τη δουλειά του και εκείνη είχε αρχίσει να ανησυχεί. Ήταν έτοιμη να του τηλεφωνήσει, μα πριν το κάνει, το τηλέφωνο την πρόλαβε. Χάλια. Αισθάνθηκε ένα κόμπο στο λαιμό της και στο στόμα της γεύση σκουριάς. Τότε άκουσε έναν ήχο σαν μια παρατεταμένη κόρνα, μια σειρήνα στο κεφάλι της ή κάπου αλλού. Αλήθεια τι ήταν αυτό που άκουγε τώρα; Το κουδούνι. Σηκώθηκε, άνοιξε και παρέλαβε μια μεγάλη ανθοδέσμη. Μια ανθοδέσμη με τα λουλούδια που της άρεσαν. Διάβασε το σημείωμα και με πολύ κόπο κατάφερε να ολοκληρώσει την τελευταία φράση  << για πάντα μαζί στον ίδιο δρόμο, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος>>.  Δρόμος… Τι  πικρή λέξη… Στο μυαλό της ήρθε συνειρμικά η μοιραία διασταύρωση. Ξαφνικά έπιασε τον εαυτό της να εύχεται να πεθάνει.

    Ήταν εντελώς μόνη. Κοιμόταν με δυσκολία και κάθε φορά τον ονειρευόταν. Σταδιακά κατέφευγε στη χρήση ηρεμιστικών. Είχε παραμελήσει τελείως τον εαυτό της. Έτρωγε ελάχιστα και είχε αδυνατήσει υπερβολικά. Είχε χάσει τη δροσιά και τη ζωντάνια από το πρόσωπό της. Είχε γίνει αγνώριστη. Ένα φάντασμα του εαυτού της. Δεν καθόταν στο σπίτι. Ερχόταν μόνο το βράδυ, όταν έκλεινε η Βιβλιοθήκη. Όταν τελείωνε από τη δουλειά, πήγαινε κατευθείαν εκεί, στο καταφύγιό της από τη σκληρή πραγματικότητα. Οι σελίδες των αγαπημένων τους βιβλίων ζωντάνευαν τις μνήμες της. Αναπολούσε στιγμές ευτυχίας. Κάποιες φορές ξεχνιόταν και διάβαζε δυνατά κάποια αγαπημένα αποσπάσματα, περιμένοντας την απάντηση του. Μάταια όμως. Σήκωνε το βλέμμα της και έβλεπε την άδεια καρέκλα. Χαμήλωνε τα βουρκωμένα μάτια της και συνέχιζε να διαβάζει σιωπηλά. Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, που η Βιβλιοθήκη ήταν κλειστή, ήταν μια κόλαση για εκείνη. Τον επισκεπτόταν στο κοιμητήριο. Όταν γύριζε στο σπίτι, ένιωθε το χρόνο να κυλάει βασανιστικά αργά.

    Ήταν Κυριακή μεσημέρι. Είχε επιστρέψει από το νεκροταφείο. Επιθυμούσε διακαώς να κοιμηθεί μέχρι το επόμενο πρωί. Τι άλλο να έκανε άλλωστε;  Πήρε μια γερή δόση ηρεμιστικών και ξάπλωσε. Μετά από λίγα λεπτά κατάφερε επιτέλους να κοιμηθεί. Όταν ξύπνησε, είχε ήδη ξημερώσει. Ετοιμάστηκε και πήγε στη Βιβλιοθήκη. Κάθισε στο σημείο που καθόταν πάντα και σκεφτόταν ποιους ποιητές θα επέλεγε για να την ταξιδέψουν με τους στίχους τους. Κρύωνε και αισθανόταν μια έντονη αδυναμία. Συλλογίστηκε πως ήταν φυσικό, αφού είχε να  βάλει κάτι στο στόμα της από χθες το πρωί.  Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στα ράφια. Προσπάθησε να πάρει ένα βιβλίο, μα δε μπορούσε ούτε να το πιάσει. Φώναξε το βιβλιοθηκάριο. Καμία απόκριση. Πλησίασε κοντά του και του μίλησε. Ούτε καν την κοίταξε. Ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο. Γύρισε και κοίταξε κατάπληκτη, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Αφουγκραζόταν την ανάσα του, ένιωθε το φιλί του. Ήταν εκείνος!!! Τότε εκείνη συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί.         

                                                             Γιάννης Βαΐτσας

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

 

Την φλόγα του κορμιού μου 
Για σένα φύλαξα 
Έλα να πιείς απ' την πηγή του έρωτα
Νέκταρ έχω στα χείλη 
Αμβροσία καυτή στο κορμί 
Την κρατούσα για σένα
Μην αφήνεις στιγμή να χαθεί.
Κλέφτης γίνε καρδιάς και ψυχής
Πειρατής μες στης νύχτας το κάστρο 
Τους χυμούς μου για σένα φυλάω 
Και στα άδεια μου μάτια
Πόθους θέλω διπλά να γεννάω.
Της καρδιά μου οι παλμοί
Πλημμυρίζουν, 
Σε ένα πόνο ερωτικό, στη φωτιά σου 
θέλω να γεννηθώ..

                                                                          Μαρία Γεωργιοπούλου

ΕΡΧΟΜΑΙ

 Ένιωσα πως είναι να ζεις στο Θεό

Σε πήρα αγκαλιά και σε έκρυψα μέσα μου

για λίγο

Είδα την ψυχή σου να μου λέει σ' αγαπώ

Είδα τα μάτια σου να βουρκώνουν.

Είδα το χέρι σου να σφίγγει το δικό μου

Έκλεισα τα μάτια μου και ονειρεύτηκα

Είδα ακριβώς αυτό που είδες.

Ένιωσα ακριβώς αυτό που ένιωσες

Πήρα την ανάσα σου και την έκανα πνοή

Πήρα τα δάκρυά σου και τα έκανα φυλαχτό

Πήρα την εικόνα σου και την χάραξα στο μυαλό μου

Πήρα τη ζωή στα χέρια μου και είδα τα δικά σου

Ο δρόμος έχει πολλές δυσκολίες που τις βλέπουμε μαζί

Μαζί θα τις περάσουμε

Μαζί θα βρούμε τις λύσεις

Η ώρα πέρασε και πρέπει να σ΄ ονειρευτώ

Κλείσε τα μάτια σου

Έρχομαι.

                                                                           Μαρία Γεωργιοπούλου    

ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ

Στις τρεις χτυπά γερά το ξυπνητήρι και με ξεκουφαίνει. Ανοίγω τα μάτια και τα ξανακλείνω. Σφίγγω το μαξιλάρι και γυρνώ πλευρό. Τεντώνομαι και τανιέμαι. Στο τέλος αποφασίζω να σηκωθώ  βαρύς και παρασάνταλος. Τα όνειρα  είναι πάντα μακάβρια και εξουθενωτικά. Η τουαλέτα τρία μέτρα δρόμος γεμάτος ναρκοπέδια. Στρεκλάω και σκουντουφλάω στους τοίχους. Μια κατσαρίδα πετάγεται απότομα μπροστά μου μα  κάνω ντρίπλα και την αποφεύγω. Τελικά με τα χίλια ζόρια φτάνω στον σκοπό μου. Σηκώνω το καπάκι και κατουράω για ώρα νιώθοντας ανακούφιση. Η απόλυτη ηδονή. Στον καθρέπτη οι πιτσιλιές κρύβουν το σκυθρωπό μου βλέμμα. Τα γένια μακραίνουν και ασπρίζουν ασταμάτητα. Πρέπει να τα κόψω. Ίσως και να τα βάψω κάποτε μα τώρα χρειάζεται επειγόντως καφέ και κάτι για τη ζαλάδα. Το μυαλό μου είναι ακόμα θολωμένο και η τηλεόραση λέει ειδήσεις μα δεν υπάρχουν νέα πια. Μια από Τα ίδια. Τα έχω όλα ξανακούσει. Ίσως σε κάποια άλλη ζωή. Ίσως και χτες μα την αφήνω να βουίζει. Σπάει κάπως την μοναξιά μου.

Την υπόγεια γκαρσονιέρα δεν την βλέπει ποτέ ο ήλιος κι εγώ παρακολουθώ τη ζωή απ’ τον φεγγίτη. Κάποιος πετάει τρία σάπια μήλα στο πεζοδρόμιο και μαζεύονται οι γάτες. Τα κοιτάζουν με περιέργεια τα μυρίζουν και τα γλύφουν. Όμως δεν τα τρώνε. Ειδικά τα τρύπια και τα συφοριασμένα. Αυτά ανήκουν μόνο στα σκουλήκια τους. Έτσι ξαναγυρίζω άκεφος στο κρεβάτι μου. Έχει βάλει καύσωνα και η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Αν και ολόγυμνος έχω λιβακώσει. Για ώρα είμαι ξαπλωμένος ακίνητος και άσκεφτος με τον ανεμιστήρα κατά πάνω του. Κάπως με παρηγορεί μα πρέπει και να βγω έξω για ψώνια και να προλάβω τα μαγαζιά ανοιχτά. Τον φούρνο το σούπερ μάρκετ και το περίπτερο. Είναι απόγευμα και κάνει ακόμα ζέστη. Γυρίζω γρήγορα στο σπίτι κρατώντας τις σακούλες. Η πόλη άδεια. Ψυχή ζώσα στους δρόμους και στις πλατείες. Ημέρες διακοπών. Θα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο και θα φτιάξω τον δεύτερο καφέ της ημέρας. Μετά θα γυρίσω και πάλι στο κρεβάτι. Κάτι θα βρω για να διαβάσω ή θα πάρω το λάπτοπ αγκαλιά για θερμοφόρα. Για άλλη μια φορά η τεχνολογία θα με σώσει.

Το βράδυ θα μπει σαν κλέφτης από τον ανοιχτό φεγγίτη και τα σάπια μήλα θα γίνουν πέντε ολοστρόγγυλα φεγγάρια γεμάτα κρατήρες. Τότε οι γάτες θα εξαφανιστούν χωρίς να τα πειράξουν. Αυτά ανήκουν μόνο στα σκουλήκια τους. Ίσως βγω και λίγο για περπάτημα. Σκέβρωσα τόσες ώρες στο κρεβάτι. Να ξεκουραστεί και λίγο ο ανεμιστήρας. Έτσι η νύχτα θα περάσει πάλι δύσκολα με σφιγμένα τα δόντια. Tο πρώτο φως θα κάψει τους ξεχασμένους βρικόλακες και τα σκουπιδιάρικα του δήμου θα αδειάσουνε τους κάδους. Τα σκουλήκια  θα συνεχίζουν να ξεκοιλιάζουν  τα χαλασμένα μήλα. Στο τέλος δεν θα αφήσουν τίποτα. Μόνο  φλούδες και κοτσάνια.  

                                                                                     Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                                Kotsilies.blogspot.com  

 

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ

Κηρύξανε ιερό πόλεμο κατά του ανθρώπου του άπιστου του δολερού και του ανευλαβή. Aυτοί τουλάχιστον πιστεύουν σε κάτι εξαίσια μεταθάνατο και αυτοκτονούν. Eκεί που πάνε σίγουρα θα είναι καλύτερα τα πράγματα. Πάντα στα δεξιά του προφήτη και δίπλα του.  Κι όσο περισσότερο το αίμα που τον ποτίζουν για να ξεδιψάσει τόσο πιο κοντά του. Νέος μεσαίωνας ισλαμικός όπου η Ιερά Εξέταση ωχριούσε μπροστά του. Έτσι θα πούνε οι ιστορικοί του μέλλοντος. Χίλια χρόνια κράτησε κι αυτός. Η νέα πανούκλα. Ο θάνατος έγινε πάλι καθημερινή υπόθεση με πάμπολλες τρομοκρατικές επιθέσεις. Όλοι κινδυνεύουν. Οι άνθρωποι μπαίνουν μέσα σε κλουβιά για να προφυλαχτούν και τι ζωή να ζήσουν έτσι και για πιο λόγο άραγε. Μα όλα για του θεού την πίστη την αγία ενώ η ανθρώπινη ζωή και πάλι έχει μηδαμινή αξία. Και τι έγινε αφού έτσι κι αλλιώς κάποτε όλοι θα πεθάνουμε. Τι σήμερα τι αύριο τι στα εκατό τι στα οκτώ. Τίποτα δεν έχει σημασία. Ο θάνατος είναι ο πιο δημοκράτης. Αυτός δεν κοιτάζει πλούσιους και φτωχούς ούτε βόρειους και νότιους ούτε μορφωμένους και αμαθείς. Ο θάνατος είναι ο πραγματικός θεός και κείνοι οι προφήτες του που μοιράζουν στα τυφλά φωτιά και ατσάλι. Όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Θυσία στον άγνωστο θεό της αγάπης και της σοφίας. Πίθηκοι και ουρακοτάγκοι. Η ανθρώπινη κατάσταση. Η εκδίκηση των φτωχών και των απελπισμένων. Ο επίγειος παράδεισος της ελευθερίας και της δικαιοσύνης αποδείχτηκε όνειρο απατηλό. Ίσως κάποτε στο μέλλον. Είναι νόμος της ιστορίας. Έτσι λένε οι υπεραισιόδοξοι. Προς το παρόν λούφα και παραλλαγή μα μην χάνουμε το κουράγιο μας και πάντα να ελπίζουμε. Στη φωτογραφία το πτώμα του κοριτσιού βρίσκεται κλεισμένο μέσα στη σακούλα. Δίπλα η κούκλα με το ροζ φορεματάκι είναι γεμάτη σκόνη τρύπες αίματα. Είναι κι αυτή νεκρή με τα γαλανά της μάτια ορθάνοιχτα. Ας πάει κάποιος να της τα κλείσει.

                                                                                      Γιάννης Παπαγεωργίου  

                                                                                       Kotsilies.blogspot.com

 

Ο ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟΣ

Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει. Ανέβηκε τρέχοντας τα εξήντα δύο σκαλοπάτια της. Τόσα ήταν. Τα είχε τσεκάρει αρκετές φορές μα για σιγουριά κάθε φορά τα ξαναμετρούσε. Ίσως και για παιχνίδι. Κι αυτή τη φορά ανέβηκε τρέχοντας και λαχάνιασε. Ήταν πρωί ακόμα. Έβρεχε κι ο ήλιος δεν είχε βγει. Δεν ίδρωσε πολύ. Μόνο που του κόπηκαν τα πόδια απ’ την τρεχάλα. Η εξώπορτα του κτηρίου ήταν μισάνοιχτη. Μέσα δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο την καθαρίστρια πρόσεξε που κείνη την ώρα είχε τελειώσει τη δουλειά της κι έφευγε. Του κούνησε το χέρι και του χαμογέλασε. Σήμερα ήταν ευδιάθετη. Κοίταξε άλλη μια φορά τριγύρω και μπήκε μέσα διστακτικά.

Πίσω απ’ τον γκισέ του δανεισμού είδε την υπεύθυνη καθισμένη. Ίσα που φαινόταν το κεφάλι της. Ευτυχώς δεν τον πρόσεξε. Την άλλη φορά τον είχε διώξει κακήν κακώς με κλοτσιές και φωνές η θεόμουρλη. Δεν ήταν βλέπεις  ούτε καν εξωτερικός χρήστης. Κατά λάθος είχε μπει. Είχε χάσει το δρόμο του πάλι. Αυτή του μίλησε κάπως άσχημα και απότομα. Ουστ βρωμιάρη στο διάολο έξω από δω. Τον κυνήγησε μέχρι τα σκαλιά κάτω και οι φοιτητές τριγύρω γελούσαν με το χάλι του. Είχε φύγει κατατρομαγμένος τότε. Με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρχε κανείς να γελάσει μαζί του. Είχε βέβαια πάλι χάσει το δρόμο του μα εκείνη η υστερικιά κυρία πίσω από τον πάγκο σήμερα δεν τον πήρε χαμπάρι. Μπήκε μέσα ανενόχλητος και ανέβηκε τις σκάλες για τον δεύτερο όροφο. Με κάποια προφύλαξη βέβαια. Πάντα, όταν έμπαινε σε κλειστούς χώρους φοβόταν. Έτρεμαν τα πόδια του απ’ την αγωνία μα δεν έκανε πίσω. Ήταν λίγο περίεργος δηλαδή. Και του το ‘λεγε κι η μάνα του. Αγόρι μου μια μέρα θα το φας το κεφάλι σου. Όμως αυτός ήταν ξεροκέφαλος. Δεν άκουγε τίποτα και κανέναν. Συνέχεια απομακρυνόταν απ’ τους δικούς του και αλήτευε. Κι όπου τον βγάλει ο δρόμος.   

Κι ο δεύτερος όροφος ήταν ολότελα άδειος. Σιγή νεκρική όπως ταιριάζει σε τέτοιους χώρους. Πλησίασε τα ράφια με τα βιβλία και προσπάθησε να διαβάσει στη ράχη τους  τον τίτλο. Να δει σε τι αναφέρονται.  Δεν τα κατάφερε. Ήταν γραμμένα σε άγνωστη γλώσσα ακαταλαβίστικη. Δεν έβγαζε άκρη. Όχι ότι ενδιαφερόταν για κάτι συγκεκριμένο. Έτσι μέχρι να περάσει η μπόρα. Και από περιέργεια βέβαια. Στη μέση του διαδρόμου ήταν πεσμένο ένα μόνο του και ανοιγμένο στη μέση. Το μύρισε το έγλυψε και το δάγκωσε. Δεν είχε πολλές σελίδες. Χωρούσε στα δόντια του και άρχισε να το μασουλάει. Του άρεσε η γεύση του χαρτιού. Ουστ κοπρόσκυλο. Πάλι εδώ είσαι. Άκουσε ξαφνικά  τη γνώριμη γυναικεία φωνή και άρχισε να τρέμει απ’ το φόβο του. Γύρισε το κεφάλι του πίσω και την είδε να τρέχει κατά πάνω του κρατώντας ένα σκουπόξυλο. Με το βιβλίο ανάμεσα στα δόντια το έβαλε στα πόδια. Έτρεχε μέσα στους διαδρόμους όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Χανόταν στον ατέλειωτο λαβύρινθο. Γλιστρούσε και σκόνταφτε σε καρέκλες και τραπέζια. Έπεφτε και ξανασηκωνόταν.  Δεν μπορούσε να βρει την έξοδο και να ξεφύγει. Αυτή φώναζε βοήθεια κι από κάποια γραφεία βγήκαν τρεις άντρες. Άρχισαν όλοι να τον κυνηγούν. Προσπαθούσαν να τον περικυκλώσουν και να τον ακινητοποιήσουν σε κάποια γωνιά. Πάλι ο μπόγιας θα ήταν το πεπρωμένο του. Είχε ξαναδεί αυτό το κακό όνειρο. Ευτυχώς πάντα δραπέτευε. Του άρεσε η ελευθερία. Όμως την πρώτη φορά που τον είχανε στειρώσει τη θυμότανε καλά. Είχε πονέσει πολύ.

Κάποια στιγμή όπως έτρεχε είδε ανοιχτή μια λευκή πόρτα και μπήκε μέσα. Βρέθηκε στην τουαλέτα . Ήταν λάθος του. Εγκλωβίστηκε. Έβλεπε τους διώκτες του στην πόρτα λαχανιασμένους να κρατάνε το στομάχι και την σπλήνα τους απ’ την κούραση. Τους είχε ξεθεώσει μα τώρα τον είχαν του χεριού τους. Τον κοιτούσαν με άγριες διαθέσεις. Και τότε του ήρθε η ιδέα. Έτρεξε προς τη λεκάνη και κρατώντας καλά την αναπνοή του βούτηξε μέσα. Ήξερε καλό κολύμπι. Μόνο που ο σωλήνας της αποχέτευσης ήταν πολύ στενός. Ίσα που χωρούσε και φοβόταν μήπως σε κάποιο σημείο της διαδρομής σφηνώσει. Και το βιβλίο που κρατούσε ακόμα στα δόντια του  θα βρεχόταν και θα έλιωνε. Δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να θυσιάσει τον χάρτινο μεζέ του. Όμως δεν ήξερε και που θα τον οδηγήσει αυτή η σκουληκότρυπα. Ίσως σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από δω. Ποιος ξέρει. Μα σε λίγα δευτερόλεπτα θα μάθαινε. Ξαφνικά βούτηξε μέσα και εξαφανίστηκε από μπροστά τους. Οι υπάλληλοι της βιβλιοθήκης κοίταξαν γεμάτοι απορία μέσα στη λεκάνη. Δεν είδαν τίποτα. Στο τέλος τράβηξαν χαμογελαστοί το καζανάκι και γύρισαν στα γραφεία τους.      

                                                                                                         Γιάννης Παπαγεωργίου                                                                                                         kotsilies.blogspot.com

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

            Η τεχνολογική επανάσταση επέφερε ραγδαία εξέλιξη στις ιατρικές και τεχνολογικές επιστήμες και βελτίωσε αισθητά από μια σκοπιά το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Στο βωμό του κέρδους οι μεγιστάνες και αυτοί που ελέγχουν αόρατα τα νήματα της εξουσίας, χρηματοδοτούσαν προγράμματα τεχνολογικής εξέλιξης. Στη συνέχεια οι κυβερνήτες των κρατών, παρασυρόμενοι από τους πραγματικούς εξουσιαστές, άρχισαν να δαπανούν όλο και μεγαλύτερα κονδύλια για  Τμήματα Θετικών Επιστημών, με αποτέλεσμα να κλείνουν όλο και περισσότερα Τμήματα Ανθρωπιστικών Επιστημών, σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Αυτό δεν έγινε απότομα αλλά σταδιακά. Ξεκίνησε από αλλαγές μαθημάτων στα Σχολεία. Τα λίγα εναπομείναντα Ανθρωπιστικά Τμήματα, λειτουργούσαν πλέον με πενιχρούς δημόσιους πόρους, και δεν υπήρχαν πια ιδιωτικές χορηγίες για έρευνα. Η Παιδεία έπαψε να είναι ανθρωποκεντρική. Ο άνθρωπος ως αντικείμενο μελέτης παραγκωνίστηκε. Οι ιθύνοντες της Παιδείας δεν ενδιαφέρονταν να φτιάξουν ανθρώπους με ανεπτυγμένη κρίση, αξιακό ηθικό σύστημα και ευρύτερη παιδεία, αλλά εξειδικευμένους τεχνοκράτες.

            Οι αντιδράσεις στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων ήταν ποικίλες. Κάποιοι συμβιβάστηκαν είτε φοβούμενοι να χάσουν τη θέση τους, είτε να μείνουν στάσιμοι στην Ακαδημαϊκή ιεραρχία, κάποιοι άλλοι αποστασιοποιήθηκαν και αποτραβήχτηκαν από  το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, ενώ κάποιοι άλλοι αρθρογράφησαν και τοποθετήθηκαν ενάντια στη νέα κατάσταση, αλλά οι εισηγήσεις τους τέθηκαν στο περιθώριο από τους ιθύνοντες. Μετά από μερικά χρόνια άρχισαν να φαίνονται οι επιπτώσεις σαν φυσικό επακόλουθο. Μόνο ένας συνέχιζε επίμονα να αρθρογραφεί για την έλλειψη των Ανθρωπιστικών Τμημάτων. Βλέποντας ότι δεν είχε απήχηση στους ιθύνοντες, αποφάσισε να αναλάβει μεγαλύτερη δράση. Είχε την επίγνωση  ότι το φορτίο θα το σήκωνε μόνος του, όπως ο Χριστός το σταυρό του.

            Ο Αθανάσιος Γαρδενάκης γόνος εύπορης Κρητικής οικογένειας και λέκτορας Φιλοσοφίας, έβλεπε τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στον κοινωνικό ιστό. Το αξιακό κοινωνικό σύστημα είχε μετατοπιστεί από τον άνθρωπο και τις ανθρώπινες αξίες, στην αξία του κέρδους και του χρήματος. Οι πολιτικοί είχαν μετατραπεί σε διαχειριστές, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για την ευημερία των δεικτών και των αριθμών. Έκαναν περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες και εξαθλίωναν σταδιακά το βιοτικό επίπεδο των πολιτών. Έλεγχαν όλες τις αρχές ακόμα και τη Δικαιοσύνη, η οποία είχε εκφυλιστεί. Η διαφθορά υπήρχε απροκάλυπτα ως κάτι φυσιολογικό σε κάθε τομέα της κοινωνικοπολιτικής ζωής. Οι αξίες της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας είχαν ευτελιστεί. Οι άνθρωποι είχαν γίνει απόλυτα εγωκεντρικοί και οι ανθρώπινες σχέσεις επιφανειακές.

            Ήταν κάποτε αρραβωνιασμένος με τη Λίζα και επρόκειτο να παντρευτούν. Το τέλειο ζευγάρι έλεγαν όλοι. Εκείνη είχε σπουδάσει οικονομικές επιστήμες και δούλευε σε μια εταιρία, ενώ εκείνος έκανε τη διδακτορική του διατριβή και έχτιζε την ακαδημαϊκή του καριέρα. Ζούσαν άνετα μια ανέφελη ζωή με έντονη κοινωνική δραστηριότητα χωρίς δυσκολίες. Όμως κάποια στιγμή η μητέρα του μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, απέκτησε σοβαρά κινητικά προβλήματα σε συνδυασμό με μία άνοια που σταδιακά χειροτέρευε. Ο πατέρας του δε ζούσε. Ξόδεψε αρκετά χρήματα και αφιέρωσε πολύ χρόνο μέχρι να καταφέρει να επαναφέρει την υγεία της μητέρας του σε ικανοποιητικό επίπεδο. Σε όλη αυτή την περιπέτεια η Λίζα ήταν απούσα, παρόλο που του ξεστόμιζε συνέχεια παχιά, κενά λόγια αγάπης. Συνέχιζε απερίσπαστη τις κοινωνικές της δραστηριότητες, ενώ ταυτόχρονα παραπονιόταν σε κείνον ότι δεν τη συνόδευε στις κοινωνικές της εμφανίσεις. Είχε έρθει κάποιες φορές τυπικά για λίγο στο νοσοκομείο ως μια απλή επισκέπτρια. Ήταν εντελώς αμέτοχη στην προσπάθειά του και αφοσιωμένη στις δικές της προτεραιότητες σαν να ήταν μια ξένη. Τη χώρισε, τελείωσε το διδακτορικό του, πήρε έδρα στο Πανεπιστήμιο και μετά από κάποιους μήνες έχασε τη μητέρα του. Ήταν ένας περιζήτητος εργένης. Τότε η Λίζα τον προσέγγισε ξανά, θυμίζοντας του τις ωραίες στιγμές τους, ενώ εκείνος της ανέφερε τις δυσκολίες που πέρασε μόνος του στη διάρκεια της σχέσης τους. «Ψάχνω για σύντροφο και όχι για συνέταιρο, ούτε για μία κούφια συνοδό στις κοσμικές εμφανίσεις» της είπε και την ξαπόστειλε.  Στον περίγυρο του είχε λίγους εκλεκτούς φίλους και συγγενείς με ειλικρινείς και ουσιαστικές σχέσεις. Καθετί επιφανειακό και ανούσιο το είχε διαγράψει από τη ζωή του.

            Ένα απόγευμα βρισκόταν στο γραφείο του και μελετούσε κάτι άρθρα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη και την αναβάθμιση του ανθρώπου μέσω της τεχνολογίας. Διάβαζε τις απόψεις των υπερανθρωπιστών, που πιστεύουν στην ανθρώπινη αναβάθμιση μέσω της τεχνολογίας, για τεχνολογικά εμφυτεύματα που μπορούν να βελτιώσουν την όραση του ανθρώπου, ακόμα και την ικανότητα του εγκεφάλου να επεξεργάζεται ταχύτατα πληροφορίες σαν υπολογιστής, για νέες τεχνολογίες που θα έδιναν στον άνθρωπο περισσότερες δυνατότητες. Αυτό θα αύξανε τις κοινωνικές ανισότητες, διότι μόνο οι εύποροι θα είχαν την οικονομική δυνατότητα για αναβάθμιση των βιολογικών ικανοτήτων  τους, με αποτέλεσμα να υπερτερούν από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όμως αυτό που τον προβλημάτισε πιο έντονα, είναι οι απόψεις των μετανθρωπιστών. Οι μετανθρωπιστές στοχεύουν στην τελική υπέρβαση του ανθρώπου ακόμα και σε μεταβιολογική μορφή. Το μόνο που θα απομείνει είναι  η νόηση. Συνεπώς οραματίζονται το τέλος του ανθρώπου και της ανθρώπινης ιστορίας και τη δημιουργία ενός μεταλλαγμένου είδους, που δε θα έχει καμία βιολογική σχέση με το σημερινό άνθρωπο. Όταν τελείωσε το διάβασμα, έβαλε μουσική και άρχισε να στοχάζεται. Συλλογιζόταν τη σημερινή κοινωνική σήψη, σε συνδυασμό με τη μελλοντική προοπτική αφανισμού του ανθρώπου και σκεφτόταν πως έπρεπε να αντιδράσει. Εκείνη τη στιγμή το ραδιόφωνο έπαιζε τον «Κεμάλ» του Χατζηδάκη. Το τραγούδι αναφέρεται σε ένα νεαρό πρίγκηπα τον Κεμάλ, που έδωσε όρκο στον Αλλάχ πως θα αλλάξουν οι καιροί, εννοώντας ότι θα γίνει ο κόσμος καλύτερος και κατέληξε να θανατωθεί από το Χαλίφη.  «Και ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική... κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θα αλλάξουν οι καιροί». Εμπνευσμένος από τους στίχους, πήρε την απόφαση να αφυπνίσει την ανθρωπότητα.

            Ξεκίνησε να αρθρογραφεί για τις πανανθρώπινες αξίες, να δίνει συνεντεύξεις, να παρουσιάζεται σε εκπομπές και τέλος να έρθει σε επαφή με όλους τους ανθρωπιστές φιλόσοφους της υφηλίου, δημιουργώντας σε βάθος χρόνου ένα παγκόσμιο ανθρωπιστικό κίνημα, που στόχευε στη δημιουργία μιας Παιδείας στηριζόμενης στις πανανθρώπινες αξίες, που θα επανέφερε τον άνθρωπο στην πρωταρχική του αξία. Μέσω της Παιδείας πίστευε πως το θέμα θα λυνόταν οριστικά, αλλά ήταν μια μακροπρόθεσμη λύση. Έτσι σε πρώτη φάση ενημέρωνε και ξεσήκωνε τον κόσμο να αντιδράσει σε όλη αυτή τη σήψη και να διεκδικήσει με κάθε τρόπο μια νέα ανθρωπιστική κοινωνία και ένα καλύτερο κόσμο. Η διδασκαλία του αναφερόταν στην αναγκαιότητα της ανθρώπινης αλληλεγγύης, επικεντρώνοντας σε κάποιες κεντρικές φράσεις όπως «αν δε μπορούμε να βοηθήσουμε το συνάνθρωπό μας να μην τον βλάπτουμε», «να φερόμαστε στους συνανθρώπους μας όπως θέλουμε να μας φέρονται», «αλλαγή τρόπου σκέψης από το εγώ στο εμείς» και κατέληγε στο «αγαπήστε το συνάνθρωπο σας όπως τον εαυτό σας». Κεντρικό του σύνθημα «Επιστροφή στον άνθρωπο».

            Στην αρχή οι ιθύνοντες της εξουσίας τον αντιμετώπισαν σαν ένα γραφικό ρομαντικό ιδεολόγο. Στη συνέχεια όταν το κίνημά του γιγαντώθηκε και άρχισε να προκαλεί στο σύστημα τριγμούς, διάφορες πολιτικές παρατάξεις προσπάθησαν να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, αφενός για να προσεταιριστούν τους υποστηρικτές του και αφετέρου να τον αφομοιώσουν στο σύστημα. Όμως αυτός δεν εντάχθηκε ποτέ. Στη συνέχεια επιστράτευσαν την τακτική της λασπολογίας. Μεγαλοδημοσιογράφοι του συστήματος είτε από πρωινές εκπομπές, είτε από ενημερωτικές εκπομπές ποικίλης ύλης, τον πολεμούσαν συστηματικά και οργανωμένα με συκοφαντίες, κατηγορίες και ψεύτικες ειδήσεις, με σκοπό να πλήξουν την αξιοπιστία και το κύρος του. Το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο από αυτό που περίμεναν. Εξαγρίωσαν την κοινή γνώμη, η οποία στράφηκε εναντίον τους και ενάντια στο σύστημα που εκπροσωπούν. Η κατάσταση στην κοινωνία ήταν εκρηκτική και απειλούσε το σύστημα με κατάρρευση. Τότε οι παράγοντες του συστήματος έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί. Ένα δειλινό που βρισκόταν στο γραφείο του και χαλάρωνε ακούγοντας μουσική, ήρθε η αστυνομία και τον συνέλαβε ως τρομοκράτη. Τον πληροφόρησαν ότι στο διαμέρισμά του είχε βρεθεί τρομοκρατικό υλικό, που είχαν οι ίδιοι τοποθετήσει για να τον παγιδεύσουν. Τη στιγμή που τον συνέλαβαν, ακούγονταν στο ραδιόφωνο οι στίχοι από το τραγούδι του «Κεμάλ»: «Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει τη θηλειά». Οι σκοτεινοί παρακρατικοί μηχανισμοί έδρασαν με επιτυχία.

            Η κοινή γνώμη αντέδρασε στη σύλληψη. Όλοι κατάλαβαν το σκοτεινό παιχνίδι της εξουσίας. Υπήρχαν μεγάλες αναταραχές στο εσωτερικό, ενώ όσα μέσα ενημέρωσης παρέμεναν ανεξάρτητα ξεσκέπαζαν τη σκοτεινή δράση του συστήματος. Διανοούμενοι και συνεργάτες του από όλη την υφήλιο στάθηκαν στο πλευρό του και πίεζαν την κυβέρνηση για την αποφυλάκισή του και υπήρχε έντονος ξεσηκωμός από όλα τα ανθρωπιστικά κινήματα. Ταυτόχρονα εκείνη την εποχή είχε συλληφθεί ένας κορυφαίος οικονομικός παράγοντας, φιλοκυβερνητικός, για οικονομικές καταχρήσεις. Τότε οι κυβερνητικοί παράγοντες συνέλαβαν ένα σατανικό σχέδιο, έτσι ώστε αφενός να ηρεμήσουν την επαναστατημένη κοινή γνώμη για την άδικη σύλληψη του καθηγητή και αφετέρου να βρουν τρόπο να ελευθερώσουν τον καταχραστή φίλο τους. Αποφάσισαν τη Μεγάλη Τετάρτη να γίνει ένα διαδικτυακό δημοψήφισμα αμφιβόλου εγκυρότητας και αξιοπιστίας, στο οποίο οι πολίτες θα επέλεγαν τον κρατούμενο που η πολιτεία θα έδινε χάρη και θα ελευθέρωνε. Οι υποψήφιοι κρατούμενοι για τη χάρη της πολιτείας, ήταν ο αθώος καθηγητής Γαρδενάκης και ο καταχραστής επιχειρηματίας Σαλταπίδας και άνθρωπος του καθεστώτος, όπως ο αθώος Ιησούς απέναντι στον εγκληματία Βαραββά. Μόνο που τώρα οι πολίτες δε θα αποφάσιζαν δια βοής, αλλά δια πληκτρολογίου. Όλο το διάστημα πριν το δημοψήφισμα, τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης προπαγάνδιζαν για την επιλογή του Σαλταπίδα, προβάλλοντας τη δήθεν οικονομική προσφορά του στη χώρα, και τη συμβολή του στην καταπολέμηση της ανεργίας, ενώ αντίθετα παρουσίαζαν τον Γαρδενάκη ως αναρχικό και επικίνδυνο τρομοκράτη για τη δημόσια ασφάλεια. Το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης ανακοινώθηκαν τα νοθευμένα αντεστραμμένα αποτελέσματα. Με ποσοστό 70% ο Σαλταπίδας αφέθηκε ελεύθερος.

            Τα νοθευμένα αποτελέσματα προκάλεσαν έντονες αναταραχές στην κοινωνία. Μπροστά στο φόβο ενός ξεσηκωμού, το καθεστώς προχώρησε στο τελευταίο σχέδιο για την οριστική απαλλαγή του από το Γαρδενάκη. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, άκουγε στο κελί του το τραγούδι του Κεμάλ, όταν μπήκαν μέσα οι δεσμοφύλακες. «Μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί, πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή». Την επόμενη μέρα ανακοινώθηκε από τα μέσα ενημέρωσης η δήθεν αυτοκτονία του. Βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του. Κανείς δεν πίστεψε την ανακοίνωση και όλοι κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Υπήρχε παγωμάρα στην κοινωνία για ένα μεγάλο διάστημα. Όμως οι σπόροι είχαν πέσει και τα ανθρωπιστικά κινήματα είχαν εδραιωθεί. Νέοι ηγέτες θα εμφανίζονταν και καινούργιοι αγώνες θα ξεκινούσαν. Το τραγούδι του «Κεμάλ» τελειώνει με το στίχο «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Δείχνει την πορεία της ανθρωπότητας από την αρχή μέχρι σήμερα. Ένας συνεχόμενος και αδιάκοπος αγώνας. Μια ατελείωτη Μεγάλη Παρασκευή. Όμως μετά έρχεται η Ανάσταση. Σε αυτή ελπίζουμε και αυτή προσδοκούμε. Η ελπίδα της ανάστασης του ανθρώπου και των πανανθρώπινων αξιών.

                                                                            

                                                                                     Γιάννης Βαΐτσας