ΔΩΣΕ ΕΡΩΤΑ

 Στον έρωτα δώσε ψυχή και σώμα.

Δώσε αγκαλιά τόσο σφιχτή 

που λες και ακουμπά η μια την άλλη

τόσο σφιχτή που λες και γίνονται οι δυο μια.

Στον έρωτα δώσε το παν.

Το σώμα θέλει φιλιά και η ψυχή λόγια τρυφερά.

Μην τα στερήσεις από σένα, τα χρωστάς σε σένα τα χρωστάω σε μένα

Άσε τους όρους

σ' αυτούς που δεν ερωτεύτηκαν πότε.

Μόνο δόσιμο 

δώσε καυτά φιλιά δώσε φλόγα στα αγγίγματα 

δώσε παράδεισο.

Ναι από μας ήρθε ο παράδεισος από μέσα μας

από την ένωση μας.

Να μεθάμε με τους χυμούς μας , τα αρώματα μας, το παράδεισο μας

Μακριά από ένοχα πρέπει και μη

μακριά από τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ, σένα δωμάτιο για δυο

μου λείπει η αγκαλιά σου

το πάθος σου

Δώσε έρωτα

μόνο αυτό!!!

Μαρία Γεωργιοπούλου.

ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

     Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει και ο Αλέξανδρος ήταν εκεί. Απολαμβάνοντας τον ήχο της σιωπής. Νιώθοντας την ίδια αίσθηση νοσταλγίας, που ένιωθε όταν βρισκόταν εκεί. Έχοντας στα ρουθούνια του το ευλογημένο άρωμα του παλιού χαρτιού. Στοίβαξε μερικά βιβλία στο τραπέζι του, άνοιξε το laptop και βυθίστηκε στην καθημερινή του περιήγηση. Ένα ταξίδι στο χρόνο στα πιο σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Μια προδιαγεγραμμένη πορεία κοινή σε όλες τις περιόδους. Ανάπτυξη, ευημερία, απληστία, κρίση, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, καταστροφή και επανεκκίνηση. Ένας αέναος φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται ανελέητα και ακατάπαυστα, τροφοδοτούμενος από ισχυρή δοσολογία είτε θρησκευτικού φανατισμού, είτε εθνικιστικών εξάρσεων.

    Ένας θόρυβος διέκοψε τους στοχασμούς του και τράβηξε την προσοχή του. Κοίταξε απέναντι. Αντίκρισε μια μελαχρινή ύπαρξη, με δύο πανέμορφα μεγάλα, αμυγδαλωτά, μαύρα μάτια. Εστίασε τη ματιά του σε αυτά. Διέκρινε αθωότητα, καλοσύνη, μα και πόνο. Τότε ένιωσε ένα αίσθημα δυσφορίας μέσα του. Παραλίγο να γελάσει και μόνο με τη σκέψη ότι ένα βλέμμα θα μπορούσε να φανερώνει τόσα πολλά. Ποτέ δεν πίστευε στα πολυσήμαντα βλέμματα. Όμως να πάρει η ευχή έτσι ένιωθε. Βυθίστηκε σαν ναυαγός στους ωκεανούς των ματιών της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν. Η Γιασμίν αισθάνθηκε  ένα ρίγος να την διαπερνά και μια ανεξήγητη ταραχή. Την πλησίασε νιώθοντας μια αφύσικα μεγάλη ηρεμία και της μίλησε. Εκείνη ανταποκρίθηκε με την ίδια ηρεμία, με την ίδια οικειότητα. Άρχισαν να μιλούν. Μερικά πράγματα γίνονται τόσο απλά.          

     Το πρώτο τους ραντεβού έγινε το επόμενο απόγευμα στον ίδιο χώρο. Ο Αλέξανδρος είχε πάει αρκετά νωρίτερα από την προβλεπόμενη ώρα. Προσπαθούσε να πάρει μια ιδέα από τις αντιξοότητες  που αντιμετώπισε η φίλη του με τη φυγή  από την πατρίδα της, μέσα από τα <<Ματωμένα Χώματα>> της Διδώς Σωτηρίου. Συζήτησαν αρκετή ώρα και άρχισαν να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. Εκείνος ήταν 32 ετών, διοικητικό στέλεχος. Εκείνη ήταν Σύρια, μουσουλμάνα, ηλικίας 28 ετών. Στην πατρίδα της δούλευε ως καθηγήτρια φιλολογίας. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα, ήξερε Ελληνικά και Αγγλικά. Της άρεσε η λογοτεχνία και ιδιαίτερα η ποίηση. Ήρθε στην Ελλάδα διότι η χώρα της βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Οι γονείς της παρέμειναν εκεί. Επισκεπτόταν συχνά τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, ως προς την εθνικότητα, το θρήσκευμα, τα ήθη και έθιμα, το οικογενειακό περιβάλλον, μα τόσο ταυτόσημοι στο χαρακτήρα, στις ευαισθησίες και στην ευρύτητα του πνεύματος.

    Η Βιβλιοθήκη ήταν το αγαπημένο τους στέκι, το καταφύγιό τους όπως έλεγαν. Αποκτούσαν κοινά ερεθίσματα μελετώντας μαζί τους αγαπημένους τους ποιητές. Με το πάντρεμα των στίχων του Ρίτσου, του Καρυωτάκη και του Ali Ahmad Said Esber, έκτισαν τις προσωπικές τους πολιτιστικές γέφυρες και απέκτησαν κοινά σημεία αναφοράς. Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, συνειδητοποίησαν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Το μόνο αγκάθι ήταν οι διαφορετικές θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για αυτό επέλεξαν τη λύση του  πολιτικού γάμου.

    Είχαν κλείσει ένα χρόνο ονειρεμένης συμβίωσης. Ένα χρόνο απόλυτης ευτυχίας. Ακόμα και τώρα συνέχιζαν να επισκέπτονται τη Βιβλιοθήκη, όποτε διέθεταν ελεύθερο χρόνο. Η Γιασμίν έκανε ιδιαίτερες ετοιμασίες για να γιορτάσουν την επέτειό τους.  Ο Αλέξανδρος είχε ήδη καθυστερήσει περίπου ένα δίωρο να επιστρέψει από τη δουλειά του και εκείνη είχε αρχίσει να ανησυχεί. Ήταν έτοιμη να του τηλεφωνήσει, μα πριν το κάνει, το τηλέφωνο την πρόλαβε. Χάλια. Αισθάνθηκε ένα κόμπο στο λαιμό της και στο στόμα της γεύση σκουριάς. Τότε άκουσε έναν ήχο σαν μια παρατεταμένη κόρνα, μια σειρήνα στο κεφάλι της ή κάπου αλλού. Αλήθεια τι ήταν αυτό που άκουγε τώρα; Το κουδούνι. Σηκώθηκε, άνοιξε και παρέλαβε μια μεγάλη ανθοδέσμη. Μια ανθοδέσμη με τα λουλούδια που της άρεσαν. Διάβασε το σημείωμα και με πολύ κόπο κατάφερε να ολοκληρώσει την τελευταία φράση  << για πάντα μαζί στον ίδιο δρόμο, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος>>.  Δρόμος… Τι  πικρή λέξη… Στο μυαλό της ήρθε συνειρμικά η μοιραία διασταύρωση. Ξαφνικά έπιασε τον εαυτό της να εύχεται να πεθάνει.

    Ήταν εντελώς μόνη. Κοιμόταν με δυσκολία και κάθε φορά τον ονειρευόταν. Σταδιακά κατέφευγε στη χρήση ηρεμιστικών. Είχε παραμελήσει τελείως τον εαυτό της. Έτρωγε ελάχιστα και είχε αδυνατήσει υπερβολικά. Είχε χάσει τη δροσιά και τη ζωντάνια από το πρόσωπό της. Είχε γίνει αγνώριστη. Ένα φάντασμα του εαυτού της. Δεν καθόταν στο σπίτι. Ερχόταν μόνο το βράδυ, όταν έκλεινε η Βιβλιοθήκη. Όταν τελείωνε από τη δουλειά, πήγαινε κατευθείαν εκεί, στο καταφύγιό της από τη σκληρή πραγματικότητα. Οι σελίδες των αγαπημένων τους βιβλίων ζωντάνευαν τις μνήμες της. Αναπολούσε στιγμές ευτυχίας. Κάποιες φορές ξεχνιόταν και διάβαζε δυνατά κάποια αγαπημένα αποσπάσματα, περιμένοντας την απάντηση του. Μάταια όμως. Σήκωνε το βλέμμα της και έβλεπε την άδεια καρέκλα. Χαμήλωνε τα βουρκωμένα μάτια της και συνέχιζε να διαβάζει σιωπηλά. Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, που η Βιβλιοθήκη ήταν κλειστή, ήταν μια κόλαση για εκείνη. Τον επισκεπτόταν στο κοιμητήριο. Όταν γύριζε στο σπίτι, ένιωθε το χρόνο να κυλάει βασανιστικά αργά.

    Ήταν Κυριακή μεσημέρι. Είχε επιστρέψει από το νεκροταφείο. Επιθυμούσε διακαώς να κοιμηθεί μέχρι το επόμενο πρωί. Τι άλλο να έκανε άλλωστε;  Πήρε μια γερή δόση ηρεμιστικών και ξάπλωσε. Μετά από λίγα λεπτά κατάφερε επιτέλους να κοιμηθεί. Όταν ξύπνησε, είχε ήδη ξημερώσει. Ετοιμάστηκε και πήγε στη Βιβλιοθήκη. Κάθισε στο σημείο που καθόταν πάντα και σκεφτόταν ποιους ποιητές θα επέλεγε για να την ταξιδέψουν με τους στίχους τους. Κρύωνε και αισθανόταν μια έντονη αδυναμία. Συλλογίστηκε πως ήταν φυσικό, αφού είχε να  βάλει κάτι στο στόμα της από χθες το πρωί.  Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στα ράφια. Προσπάθησε να πάρει ένα βιβλίο, μα δε μπορούσε ούτε να το πιάσει. Φώναξε το βιβλιοθηκάριο. Καμία απόκριση. Πλησίασε κοντά του και του μίλησε. Ούτε καν την κοίταξε. Ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο. Γύρισε και κοίταξε κατάπληκτη, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Αφουγκραζόταν την ανάσα του, ένιωθε το φιλί του. Ήταν εκείνος!!! Τότε εκείνη συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί.         

                                                             Γιάννης Βαΐτσας

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

 

Την φλόγα του κορμιού μου 
Για σένα φύλαξα 
Έλα να πιείς απ' την πηγή του έρωτα
Νέκταρ έχω στα χείλη 
Αμβροσία καυτή στο κορμί 
Την κρατούσα για σένα
Μην αφήνεις στιγμή να χαθεί.
Κλέφτης γίνε καρδιάς και ψυχής
Πειρατής μες στης νύχτας το κάστρο 
Τους χυμούς μου για σένα φυλάω 
Και στα άδεια μου μάτια
Πόθους θέλω διπλά να γεννάω.
Της καρδιά μου οι παλμοί
Πλημμυρίζουν, 
Σε ένα πόνο ερωτικό, στη φωτιά σου 
θέλω να γεννηθώ..

                                                                          Μαρία Γεωργιοπούλου

ΕΡΧΟΜΑΙ

 Ένιωσα πως είναι να ζεις στο Θεό

Σε πήρα αγκαλιά και σε έκρυψα μέσα μου

για λίγο

Είδα την ψυχή σου να μου λέει σ' αγαπώ

Είδα τα μάτια σου να βουρκώνουν.

Είδα το χέρι σου να σφίγγει το δικό μου

Έκλεισα τα μάτια μου και ονειρεύτηκα

Είδα ακριβώς αυτό που είδες.

Ένιωσα ακριβώς αυτό που ένιωσες

Πήρα την ανάσα σου και την έκανα πνοή

Πήρα τα δάκρυά σου και τα έκανα φυλαχτό

Πήρα την εικόνα σου και την χάραξα στο μυαλό μου

Πήρα τη ζωή στα χέρια μου και είδα τα δικά σου

Ο δρόμος έχει πολλές δυσκολίες που τις βλέπουμε μαζί

Μαζί θα τις περάσουμε

Μαζί θα βρούμε τις λύσεις

Η ώρα πέρασε και πρέπει να σ΄ ονειρευτώ

Κλείσε τα μάτια σου

Έρχομαι.

                                                                           Μαρία Γεωργιοπούλου    

ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ

Στις τρεις χτυπά γερά το ξυπνητήρι και με ξεκουφαίνει. Ανοίγω τα μάτια και τα ξανακλείνω. Σφίγγω το μαξιλάρι και γυρνώ πλευρό. Τεντώνομαι και τανιέμαι. Στο τέλος αποφασίζω να σηκωθώ  βαρύς και παρασάνταλος. Τα όνειρα  είναι πάντα μακάβρια και εξουθενωτικά. Η τουαλέτα τρία μέτρα δρόμος γεμάτος ναρκοπέδια. Στρεκλάω και σκουντουφλάω στους τοίχους. Μια κατσαρίδα πετάγεται απότομα μπροστά μου μα  κάνω ντρίπλα και την αποφεύγω. Τελικά με τα χίλια ζόρια φτάνω στον σκοπό μου. Σηκώνω το καπάκι και κατουράω για ώρα νιώθοντας ανακούφιση. Η απόλυτη ηδονή. Στον καθρέπτη οι πιτσιλιές κρύβουν το σκυθρωπό μου βλέμμα. Τα γένια μακραίνουν και ασπρίζουν ασταμάτητα. Πρέπει να τα κόψω. Ίσως και να τα βάψω κάποτε μα τώρα χρειάζεται επειγόντως καφέ και κάτι για τη ζαλάδα. Το μυαλό μου είναι ακόμα θολωμένο και η τηλεόραση λέει ειδήσεις μα δεν υπάρχουν νέα πια. Μια από Τα ίδια. Τα έχω όλα ξανακούσει. Ίσως σε κάποια άλλη ζωή. Ίσως και χτες μα την αφήνω να βουίζει. Σπάει κάπως την μοναξιά μου.

Την υπόγεια γκαρσονιέρα δεν την βλέπει ποτέ ο ήλιος κι εγώ παρακολουθώ τη ζωή απ’ τον φεγγίτη. Κάποιος πετάει τρία σάπια μήλα στο πεζοδρόμιο και μαζεύονται οι γάτες. Τα κοιτάζουν με περιέργεια τα μυρίζουν και τα γλύφουν. Όμως δεν τα τρώνε. Ειδικά τα τρύπια και τα συφοριασμένα. Αυτά ανήκουν μόνο στα σκουλήκια τους. Έτσι ξαναγυρίζω άκεφος στο κρεβάτι μου. Έχει βάλει καύσωνα και η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Αν και ολόγυμνος έχω λιβακώσει. Για ώρα είμαι ξαπλωμένος ακίνητος και άσκεφτος με τον ανεμιστήρα κατά πάνω του. Κάπως με παρηγορεί μα πρέπει και να βγω έξω για ψώνια και να προλάβω τα μαγαζιά ανοιχτά. Τον φούρνο το σούπερ μάρκετ και το περίπτερο. Είναι απόγευμα και κάνει ακόμα ζέστη. Γυρίζω γρήγορα στο σπίτι κρατώντας τις σακούλες. Η πόλη άδεια. Ψυχή ζώσα στους δρόμους και στις πλατείες. Ημέρες διακοπών. Θα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο και θα φτιάξω τον δεύτερο καφέ της ημέρας. Μετά θα γυρίσω και πάλι στο κρεβάτι. Κάτι θα βρω για να διαβάσω ή θα πάρω το λάπτοπ αγκαλιά για θερμοφόρα. Για άλλη μια φορά η τεχνολογία θα με σώσει.

Το βράδυ θα μπει σαν κλέφτης από τον ανοιχτό φεγγίτη και τα σάπια μήλα θα γίνουν πέντε ολοστρόγγυλα φεγγάρια γεμάτα κρατήρες. Τότε οι γάτες θα εξαφανιστούν χωρίς να τα πειράξουν. Αυτά ανήκουν μόνο στα σκουλήκια τους. Ίσως βγω και λίγο για περπάτημα. Σκέβρωσα τόσες ώρες στο κρεβάτι. Να ξεκουραστεί και λίγο ο ανεμιστήρας. Έτσι η νύχτα θα περάσει πάλι δύσκολα με σφιγμένα τα δόντια. Tο πρώτο φως θα κάψει τους ξεχασμένους βρικόλακες και τα σκουπιδιάρικα του δήμου θα αδειάσουνε τους κάδους. Τα σκουλήκια  θα συνεχίζουν να ξεκοιλιάζουν  τα χαλασμένα μήλα. Στο τέλος δεν θα αφήσουν τίποτα. Μόνο  φλούδες και κοτσάνια.  

                                                                                     Γιάννης Παπαγεωργίου

                                                                                Kotsilies.blogspot.com  

 

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ

Κηρύξανε ιερό πόλεμο κατά του ανθρώπου του άπιστου του δολερού και του ανευλαβή. Aυτοί τουλάχιστον πιστεύουν σε κάτι εξαίσια μεταθάνατο και αυτοκτονούν. Eκεί που πάνε σίγουρα θα είναι καλύτερα τα πράγματα. Πάντα στα δεξιά του προφήτη και δίπλα του.  Κι όσο περισσότερο το αίμα που τον ποτίζουν για να ξεδιψάσει τόσο πιο κοντά του. Νέος μεσαίωνας ισλαμικός όπου η Ιερά Εξέταση ωχριούσε μπροστά του. Έτσι θα πούνε οι ιστορικοί του μέλλοντος. Χίλια χρόνια κράτησε κι αυτός. Η νέα πανούκλα. Ο θάνατος έγινε πάλι καθημερινή υπόθεση με πάμπολλες τρομοκρατικές επιθέσεις. Όλοι κινδυνεύουν. Οι άνθρωποι μπαίνουν μέσα σε κλουβιά για να προφυλαχτούν και τι ζωή να ζήσουν έτσι και για πιο λόγο άραγε. Μα όλα για του θεού την πίστη την αγία ενώ η ανθρώπινη ζωή και πάλι έχει μηδαμινή αξία. Και τι έγινε αφού έτσι κι αλλιώς κάποτε όλοι θα πεθάνουμε. Τι σήμερα τι αύριο τι στα εκατό τι στα οκτώ. Τίποτα δεν έχει σημασία. Ο θάνατος είναι ο πιο δημοκράτης. Αυτός δεν κοιτάζει πλούσιους και φτωχούς ούτε βόρειους και νότιους ούτε μορφωμένους και αμαθείς. Ο θάνατος είναι ο πραγματικός θεός και κείνοι οι προφήτες του που μοιράζουν στα τυφλά φωτιά και ατσάλι. Όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Θυσία στον άγνωστο θεό της αγάπης και της σοφίας. Πίθηκοι και ουρακοτάγκοι. Η ανθρώπινη κατάσταση. Η εκδίκηση των φτωχών και των απελπισμένων. Ο επίγειος παράδεισος της ελευθερίας και της δικαιοσύνης αποδείχτηκε όνειρο απατηλό. Ίσως κάποτε στο μέλλον. Είναι νόμος της ιστορίας. Έτσι λένε οι υπεραισιόδοξοι. Προς το παρόν λούφα και παραλλαγή μα μην χάνουμε το κουράγιο μας και πάντα να ελπίζουμε. Στη φωτογραφία το πτώμα του κοριτσιού βρίσκεται κλεισμένο μέσα στη σακούλα. Δίπλα η κούκλα με το ροζ φορεματάκι είναι γεμάτη σκόνη τρύπες αίματα. Είναι κι αυτή νεκρή με τα γαλανά της μάτια ορθάνοιχτα. Ας πάει κάποιος να της τα κλείσει.

                                                                                      Γιάννης Παπαγεωργίου  

                                                                                       Kotsilies.blogspot.com

 

Ο ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟΣ

Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει. Ανέβηκε τρέχοντας τα εξήντα δύο σκαλοπάτια της. Τόσα ήταν. Τα είχε τσεκάρει αρκετές φορές μα για σιγουριά κάθε φορά τα ξαναμετρούσε. Ίσως και για παιχνίδι. Κι αυτή τη φορά ανέβηκε τρέχοντας και λαχάνιασε. Ήταν πρωί ακόμα. Έβρεχε κι ο ήλιος δεν είχε βγει. Δεν ίδρωσε πολύ. Μόνο που του κόπηκαν τα πόδια απ’ την τρεχάλα. Η εξώπορτα του κτηρίου ήταν μισάνοιχτη. Μέσα δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο την καθαρίστρια πρόσεξε που κείνη την ώρα είχε τελειώσει τη δουλειά της κι έφευγε. Του κούνησε το χέρι και του χαμογέλασε. Σήμερα ήταν ευδιάθετη. Κοίταξε άλλη μια φορά τριγύρω και μπήκε μέσα διστακτικά.

Πίσω απ’ τον γκισέ του δανεισμού είδε την υπεύθυνη καθισμένη. Ίσα που φαινόταν το κεφάλι της. Ευτυχώς δεν τον πρόσεξε. Την άλλη φορά τον είχε διώξει κακήν κακώς με κλοτσιές και φωνές η θεόμουρλη. Δεν ήταν βλέπεις  ούτε καν εξωτερικός χρήστης. Κατά λάθος είχε μπει. Είχε χάσει το δρόμο του πάλι. Αυτή του μίλησε κάπως άσχημα και απότομα. Ουστ βρωμιάρη στο διάολο έξω από δω. Τον κυνήγησε μέχρι τα σκαλιά κάτω και οι φοιτητές τριγύρω γελούσαν με το χάλι του. Είχε φύγει κατατρομαγμένος τότε. Με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρχε κανείς να γελάσει μαζί του. Είχε βέβαια πάλι χάσει το δρόμο του μα εκείνη η υστερικιά κυρία πίσω από τον πάγκο σήμερα δεν τον πήρε χαμπάρι. Μπήκε μέσα ανενόχλητος και ανέβηκε τις σκάλες για τον δεύτερο όροφο. Με κάποια προφύλαξη βέβαια. Πάντα, όταν έμπαινε σε κλειστούς χώρους φοβόταν. Έτρεμαν τα πόδια του απ’ την αγωνία μα δεν έκανε πίσω. Ήταν λίγο περίεργος δηλαδή. Και του το ‘λεγε κι η μάνα του. Αγόρι μου μια μέρα θα το φας το κεφάλι σου. Όμως αυτός ήταν ξεροκέφαλος. Δεν άκουγε τίποτα και κανέναν. Συνέχεια απομακρυνόταν απ’ τους δικούς του και αλήτευε. Κι όπου τον βγάλει ο δρόμος.   

Κι ο δεύτερος όροφος ήταν ολότελα άδειος. Σιγή νεκρική όπως ταιριάζει σε τέτοιους χώρους. Πλησίασε τα ράφια με τα βιβλία και προσπάθησε να διαβάσει στη ράχη τους  τον τίτλο. Να δει σε τι αναφέρονται.  Δεν τα κατάφερε. Ήταν γραμμένα σε άγνωστη γλώσσα ακαταλαβίστικη. Δεν έβγαζε άκρη. Όχι ότι ενδιαφερόταν για κάτι συγκεκριμένο. Έτσι μέχρι να περάσει η μπόρα. Και από περιέργεια βέβαια. Στη μέση του διαδρόμου ήταν πεσμένο ένα μόνο του και ανοιγμένο στη μέση. Το μύρισε το έγλυψε και το δάγκωσε. Δεν είχε πολλές σελίδες. Χωρούσε στα δόντια του και άρχισε να το μασουλάει. Του άρεσε η γεύση του χαρτιού. Ουστ κοπρόσκυλο. Πάλι εδώ είσαι. Άκουσε ξαφνικά  τη γνώριμη γυναικεία φωνή και άρχισε να τρέμει απ’ το φόβο του. Γύρισε το κεφάλι του πίσω και την είδε να τρέχει κατά πάνω του κρατώντας ένα σκουπόξυλο. Με το βιβλίο ανάμεσα στα δόντια το έβαλε στα πόδια. Έτρεχε μέσα στους διαδρόμους όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Χανόταν στον ατέλειωτο λαβύρινθο. Γλιστρούσε και σκόνταφτε σε καρέκλες και τραπέζια. Έπεφτε και ξανασηκωνόταν.  Δεν μπορούσε να βρει την έξοδο και να ξεφύγει. Αυτή φώναζε βοήθεια κι από κάποια γραφεία βγήκαν τρεις άντρες. Άρχισαν όλοι να τον κυνηγούν. Προσπαθούσαν να τον περικυκλώσουν και να τον ακινητοποιήσουν σε κάποια γωνιά. Πάλι ο μπόγιας θα ήταν το πεπρωμένο του. Είχε ξαναδεί αυτό το κακό όνειρο. Ευτυχώς πάντα δραπέτευε. Του άρεσε η ελευθερία. Όμως την πρώτη φορά που τον είχανε στειρώσει τη θυμότανε καλά. Είχε πονέσει πολύ.

Κάποια στιγμή όπως έτρεχε είδε ανοιχτή μια λευκή πόρτα και μπήκε μέσα. Βρέθηκε στην τουαλέτα . Ήταν λάθος του. Εγκλωβίστηκε. Έβλεπε τους διώκτες του στην πόρτα λαχανιασμένους να κρατάνε το στομάχι και την σπλήνα τους απ’ την κούραση. Τους είχε ξεθεώσει μα τώρα τον είχαν του χεριού τους. Τον κοιτούσαν με άγριες διαθέσεις. Και τότε του ήρθε η ιδέα. Έτρεξε προς τη λεκάνη και κρατώντας καλά την αναπνοή του βούτηξε μέσα. Ήξερε καλό κολύμπι. Μόνο που ο σωλήνας της αποχέτευσης ήταν πολύ στενός. Ίσα που χωρούσε και φοβόταν μήπως σε κάποιο σημείο της διαδρομής σφηνώσει. Και το βιβλίο που κρατούσε ακόμα στα δόντια του  θα βρεχόταν και θα έλιωνε. Δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να θυσιάσει τον χάρτινο μεζέ του. Όμως δεν ήξερε και που θα τον οδηγήσει αυτή η σκουληκότρυπα. Ίσως σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από δω. Ποιος ξέρει. Μα σε λίγα δευτερόλεπτα θα μάθαινε. Ξαφνικά βούτηξε μέσα και εξαφανίστηκε από μπροστά τους. Οι υπάλληλοι της βιβλιοθήκης κοίταξαν γεμάτοι απορία μέσα στη λεκάνη. Δεν είδαν τίποτα. Στο τέλος τράβηξαν χαμογελαστοί το καζανάκι και γύρισαν στα γραφεία τους.      

                                                                                                         Γιάννης Παπαγεωργίου                                                                                                         kotsilies.blogspot.com